Sta eens op!

Door Leny gepubliceerd op Thursday 23 January 14:54

Sta op!

 

Gewoon even relaxed naar het nieuws kijken. Benen op het voetenbankje, kop thee bij de hand, lekker languit en genieten van dit rustige moment. Vrouwlief ligt met griep boven te griepen. Zij slaapt en ik? Ik kijk verveeld televisie, omdat in de avonduren mijn ogen slechter zijn door mijn suikerziekte en ik mag maar 2 uur achter de pc. Anders had ik wel een spelletje gedaan, of een dvd gekeken.

Na de reclame veerde ik even op. Ik hoorde dat er een programma kwam die donateurs wilde werven voor het Koningin Wilhelmina Fonds. Een goed doel. Het programma heette: Sta op tegen kanker!

Dan sta je toch op tegen kanker!” Dacht ik nog losjes, afwachtend wat er nu weer voor sentimenteels de huiskamers ingeblazen zou worden?

Ik keek, bleef kijken, bleef luisteren. En voelde mijn lichaam verstrakken bij het verhaal van een klein meisje van elf die leukemie heeft. Ik slikte en voelde de tranen in mij opkomen. Ik had in het begin van mijn ziekte gehuild, even maar een paar dagen.

Daarna niet meer. Dacht even dat ik het al verwerkt had. Mis, helemaal mis. Gisteren ging ik stuk, terwijl ik opstond om naar de keuken een flesje water te pakken, bleef ik staan. Ik stond op voor kanker. En huilde met veel mensen mee. Over het verhaal dat Isa Hoes met haar man ( ook een acteur) samen over hun verloren kind vertelde. Het programma had mij in de ban, in de ban van wat is geweest, maar wat zo makkelijk terug kan komen. Mijn tranen bleven vloeien. En was blij dat mijn vrouw boven in bed sliep.

Er werd een emotioneel lied gezongen, daarna stond er iemand uit de zaal op en vertelde zijn/haar verhaal over wat er gebeurd was. Een moeder, een vader, een zoon, een dochter, een verloofde, een kind. Ieder krijgt er mee te maken. De emoties van mezelf had ik vanaf eind 2010 in de ijskast gedaan. Maar nu kon ik ineens niet meer stoppen met huilen. Alle gif kwam eruit, de mededeling van de chirurg.

Ik hoorde haar nog zeggen: “U hebt borstkanker.”

Even een traan, toen niets meer. Mijn vrouw pakte mijn hand beet en kneep erin. Die ging stuk. Ik ging door met de pias uithangen. Een operatie? O, zouden het er wel twee kunnen worden? Nou, da’s dan pech, borstje weg!

 

Maar ook de chemo’s. De eerste haaruitval, het kale hoofd, de verkeerde chemo, die mijn leven gekost zou hebben als vrouwlief niet in had gegrepen. De vele bestralingen daarna, die mij derdegraads brandwonden bezorgden. Het gezwel op mij eierstok. Weer het ziekenhuis in, weer die spanning van: stel je voor dat…

De conditie die er niet meer was, het verdriet van anderen die je wilt troosten. Ik kon gisteren even niet meer stoppen met huilen.

Dus dit was wat mijn oncoloog bedoelde de laatste keer toen hij tegen mij zei: “Jij moet eens aan jezelf gaan denken, of naar een psycholoog, je kunt wel blijven lachen, maar wat je allemaal hebt meegemaakt zul je toch een plek in je leven moeten geven.”

En dit alles naar aanleiding van steken in mijn hoofd, duizelingen, woorden en zinnen die ik kwijtraakte midden in een gesprek. Het gaf mij rust toen in na een neurologisch onderzoek en een mri scan mijn hoofd helemaal schoon van kanker was. Gelukkig maar. Nog drie jaar en dan zijn de zeven jaar voorbij, dat wil niet zeggen dat ik nooit kanker meer zou kunnen krijgen. Ze blijven alert, gelukkig wel. Nu moet ik aan mezelf gaan werken, nu moet ik alle laatjes in mijn hersenkast weer openmaken en elk laatje vullen met opgekropte emoties. Terwijl ik dacht dat het boek mijn verlossing zou zijn. Niet dus.

Ik heb gisteren gehuild als een klein kind, om wat mij en zoveel anderen elke dag overkomt en overkomen is. De een sterft, de ander wordt beter. Ik ga voor het laatste, maar wil hier wel zeggen en schrijven: Besef eens wat het is wanneer iemand die boodschap krijgt die een doodvonnis zou kunnen worden, of zelfs zijn. Ik besef dat ik zelf aan het begin van die lange trap naar boven stond. Maar ik wilde nog niet, wil nog steeds niet. Gisteren ging ik stuk, gisteren heb ik de ogen uit mijn hoofd gehuild, eindelijk.

Waarom ik dit met jullie wil delen? Omdat ook jij, jij, jij, of zelfs jij, ook eens die boodschap zou kunnen krijgen. Dan is mijn boek maar een kleine druppel op die duivelse gloeiende plaat die kanker heet en die vele mensen heeft geholpen een verwerkingsproces te beginnen. Alleen was ik even mezelf vergeten, omdat een ander altijd een beroep op mij kon en nog kan doen.

Dus sta op voor kanker. Doe het vooral voor jezelf, maar zeker ook voor al die mensen die nu een lijdensweg ondergaan, doe het voor mensen zoals ik, die er net nog niet zijn, maar hopen op een goede reis naar het terug.

Doe het voor ieder mens. Want deze ziekte gun jij je ergste vijand niet.

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Eindelijk Leny; eindelijk. Het moest eruit; die tranen moesten stromen. Heel dapper dat je dit met ons deelt. Jij die altijd zo sterk bent en zo positief ondanks alle tegenslag ; ook al ben je samen; die pijn kun je niet delen of samen helen.. Ik verdenk jou er zelfs van dat je in zo n situatie meer om je partner kommert dan jezelf.
Dit moest eruit..ik wens van harte dat het je heel erg opgelucht/ bevrijd heeft en een eerste stapje is in de goede richting. Ja je mag hoognodig eens aan jezelf denken.
Je bent een topper meis..
Eindelijk Leny; eindelijk. Het moest eruit; die tranen moesten stromen. Heel dapper dat je dit met ons deelt. Jij die altijd zo sterk bent en zo positief ondanks alle tegenslag ; ook al ben je samen; die pijn kun je niet delen of samen helen.. Ik verdenk jou er zelfs van dat je in zo n situatie meer om je partner kommert dan jezelf.
Dit moest eruit..ik wens van harte dat het je heel erg opgelucht/ bevrijd heeft en een eerste stapje is in de goede richting. Ja je mag hoognodig eens aan jezelf denken.
Je bent een topper meis..
Ik krijg er de rillingen van. Respect voor jou!
Respect voor jou XxX
Mooi en goed geschreven. Wij hebben er ook na gekeken. Natuurlijk tranen om gelaten. Dat vertel ik je nog wel eens waarom.
Heel goed dat we daar allemaal eens even bij stilstaan. Het is zo ingrijpend.
Mooi geschreven, ik voel de emotie.
Prachtig! sterk! ik had ook al over de actie geschreven, maar vanuit een heel andere invalshoek.
duim!