De heks van Ameland

Door Gewoonieko gepubliceerd op Friday 19 October 00:03

 

Het geluid van de dieselmotoren zwelt aan tot een lage, monotone brom en langzaam zet het schip zich in beweging, weg van de kade, de Waddenzee op. 
De najaarswind giert over het autodek en de regen geselt de ramen van de lounge waar ik een plekje heb gevonden. Hier is het behaaglijk en warm en lijk ik ver weg van de kille herfst die zijn intrede heeft gedaan.
Als de veerboot de pier van Holwerd verlaat maakt ze direct een bocht naar links, de Waddenzee op. 
De rode en groene lichtjes van de boeien dansen op de korte golfslag van het water maar de kapitein weet zigzaggend zijn weg te vinden, een spoor van schuimend water achter zich aantrekkend. 
Ondanks de invallende schemer tekent de kustlijn van Ameland zich duidelijk af tegen de onheilspellende lucht. 
Een dun streepje groen van de dijk, met daarachter de markante rode daken van de huizen in Nes. Aan de oostzijde de hoge duinen van natuurgebied het Oerd en in het westen, links vanaf waar ik zit, de markante, rood-wit gestreepte vuurtoren, fier en trots zijn licht schijnend over het water.  
De oude vrouw op de bank naast mij lijkt gedachteloos in haar koffie te roeren. Haar gebruinde en verweerde gezicht doet verraden dat ze een Amelander is, onderweg naar huis is. Wellicht is ze een dag aan de wal geweest om familie te bezoeken.  
Ik besluit om ook een kop koffie te gaan halen. De overtocht duurt ongeveer drie kwartier en ik heb wel zin in iets warms. Even twijfel ik of ik er een saucijzenbroodje bij zal nemen, maar ik besluit met eten te wachten tot ik op het eiland ben. Alhoewel veel restaurants rond deze tijd van het jaar al gesloten zijn, blijft er nog voldoende keus over.
 
Terug aan mijn tafel pak ik mijn aantekeningen er bij en lees ze nog eens aandachtig door. 
Drie maanden geleden begon ik te schrijven aan mijn eerste boek, waarin ik het oude Amelander volksverhaal over Rixt, de heks van het Oerd, wil onderzoeken. 
Is het een sage, een volksverhaal? Een sprookje, door de jaren heen aangepast aan de tijd en mooier gemaakt? Gemener misschien? Of is er een kern van waarheid te vinden, en heeft de oude vrouw ooit echt bestaan?
Omdat ik niet echt verder kwam besloot ik mij voor een paar weken terug te trekken op het eiland, alleen. Ik wil de sfeer proeven, slenteren over "'t Oerd", in de voetsporen van Rixt. Ik wil haar verhaal vinden en hervertellen.
 
Met een lichte schok komt de boot stil te liggen aan de steiger van Nes. Buiten is het inmiddels donker geworden en hier op het eiland lijkt het nog harder te waaien. 
Het portier van mijn auto moet ik met twee handen vasthouden om te voorkomen dat 'ie met een rotgang openklapt en schade veroorzaakt.
Als ik het sein krijg dat ik op mag rijden, laat ik mijn auto langzaam van de boot af, de pier op rollen, waarna ik gas geef en de haven van Ameland achter mij laat. 
Voor mij ligt Nes, maar voor ik het dorp in rijd ga ik op de rotonde rechtsaf richting Buren. Daar heb ik een klein vakantiehuisje geregeld. 
Het moet net buiten het dorp liggen, aan de westkant in de duinen, dicht bij "'t Oerd".
 
Het dorp ligt er donker en verlaten bij als ik het binnen rijd. Volgens mijn navigatie, waarvan ik niet had verwacht dat die het hier zou doen, is het een klein stukje het dorp in en na een bocht naar links de straat rechts nemen, de kooiweg. 
In de bocht naar links staat aan de rechterkant, op een soort van pleintje, een beeld van Rixt. Even blijf ik staan om er naar te kijken. 
Ze glinstert in het schijnsel van de koplampen van mijn auto. Nat van de regen, weg gedoken in een omslagdoek. De lantaarn in de hand. 
Rechts af rij ik de Kooiweg op en na een paar honderd meter verlaat ik de bebouwde kom. 
Voor me is het donker terwijl het ondertussen is gestopt met regenen. Het valt me pas op als de wissers een piepend geluid op het droge glas maken.
Daar, links in de duinen, daar moet ik zijn. 
Ik verlaat de verharde weg en hobbel over een met schelpen bezaaid, kronkelig pad  dat me naar het huisje brengt. Mijn domein voor de komende weken.
De verlichting van het huisje brandt, zodat het in het inktzwarte duister beter te vinden is. 
Hierdoor is het net of er al iemand thuis is die op me zit te wachten. Wel zo gezellig.
 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verwoord, ben benieuwd....
Dank je!
Mooie introductie. Ameland als decor vind ik ook leuk.. Ik heb daar ooit mijn eerste vakantieliefde ontmoet, dus heb het eiland goed voor me, hihi.
Je schrijft er goed in detail.. Ik ben erg benieuwd wat het gaat worden...
Mijn aandacht heb je.
Duim!
Als het over Ameland gaat, heb je me... Ja, fijn verhaal. Rixt... Als kind was ik ook al gefascineerd door haar standbeeld; het vrouwtje met de lantaarn...
Ah, je bent ook een Ameland fan? Leuk.
Mooi geschreven, zit ook wel op een vervolg te wachten
Dankje Cinzia.
Leuk Faith. Dankjewel.
ik blijf het volgen ...
Wordt vervolgd, neem ik aan? Even voor de zekerheid:
Het dorp knipperlicht er donker en verlaten bij? of
Het dorp ligt er donker...
Oei ... dankje! Ga het direct aanpassen. en ja .... wordt vervolgd :)
Ik vond het wel een originele leukerd, dat knipperende licht in de rest donker. Zag het al een beetje voor me...
Weet je; ik zag dat er iets niet klopte, maar wist niet wat. Raar. Blij met je reactie ;)