De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 140, weer indianen

Door San-Daniel gepubliceerd op Tuesday 21 January 17:57

images?q=tbn:ANd9GcTwwBu68KQn4EL0SsJwx-T

Naarmate we Zuidelijker reden verdween de sneeuw van wat nu weer weg werd. Bill had het stuur weer  overgenomen en dat kon gewoon aan de kant van de weg, er was geen ijs meer te bekennen.'Je zult het leuk vinden,' meende hij,' We gaan van High Prairie naar Yellow Knife'. 'Weet je waarom Yellow Knife zo heet,' vroeg Bill en ik  moest toegeven dat ik dat niet wist. 'Dat heet zo, door de Dene stam indianen, 'vertelde Bill' die vonden grote hoeveelheden koper en maakte daar hun wapens van. Het is één van de grootste steden up North'. 'Wat noem jij groot', wilde ik weten? 'Nou, zei Bill bedachtzaam, 'ze hebben toch al gauw vijftien duizend inwoners.' 'Dat is groot', riep ik uit,' man dat is een dorp en dan nog niet eens een groot dorp!' 'Tjah,' antwoorde Bill dan zul je High Prairie met zijn 4 mensen en een koe wel helemaal niets vinden'. 'Bij wijze van spreken dan' zei Bill, 'er wonen meer veel meer dan vier mensen'. 'Vijf,' probeerde ik? 'Nee, zo rond de twee duizend, het enige bestaansrecht dat deze steden hebben zijn de ontluikende olie velden'. 'Juist', zei ik' en daar pikken wij een graantje van mee'. 

We reden over Prairie, vlaktes zonder einde en Bill begon om de verveling te doorbreken weer te praten. 'High Prairie', begon hij,' is als zoveel plaatsen ontstaan. Het begon in 1908 als een tradingpost op het kruispunt van 2 hoofdwegen, Highway 2 en Higway 749 en ook daar werden in de buiten gebieden mineralen en olie gevonden.' 'Het is dus maar 61 jaar oud', zei ik voor me uit,'dit is écht de nieuwe wereld'.'Dit is inderdaad een ongelooflijk land',vond ook Bill,' In Ierland waar ik vandaan kom leg je parken aan rond steden en hier is het andersom, je hakt bomen weg en bouwt midden tussen de vlaktes en bossen een nederzetting, het buitengebeuren is ongelooflijk hier.' Ik moest hem daar wel gelijk in geven. Zo over van alles en nog wat pratend kwamen we High River in rijden en Bill zocht een parkeerplek in het centrum op.' . De portieren sloegen dicht en Bill deelde mee dat hij naar het postkantoor ging om te kijken of er inderdaad een 'moneygram', op hem lag te wachten. 'Een telegrafische geld boeking', verduidelijkte hij, 'als er niets ligt dan gaan we niet door met het contract.'  Naast het postkantoor was een krakkemikkige bar en Bill stelde voor dat ik daar zou wachten, 'waarschijnlijk de laatste bar die we zullen zien in een hele lange tijd', voegde hij toe  voor hij het postkantoor in liep. 

images?q=tbn:ANd9GcR7jl2XoViU2hRY-lpX4rl

Ik ging naar binnen en zag het meteen, ik was in een soort Queens´s beland. Er stonden cowboys met hun hoed naar achteren geschoven te drinken en iets meer naar de zijkant stond een groepje aangeschoten indianen. Een country western nummer dat ik niet kende kwam zeurend uit wat speakers aan kwijlen. Een indianen bar,dacht ik,  je zag het steeds meer dat ze oogluikend indianen toelieten, ze hadden geen rem en dronken zich daardoor suf. Vijf  indianen dronken meer en in kortere tijd dan 15 blanken. Ik snapte de kroegbazen wel, dat was gauw schenken en verdienen, het vervelende was wel dat de meesten niet tegen drank konden en altijd wel aanleiding zochten om ruzie te zoeken.

Ik wachtte even rustig en toen ik aan de beurt was, bestelde ik twee bier. Ik nam aan dat Bill wel zo klaar zou zijn en dan stond zijn biertje er al. Een indiaan met 2 veren op zijn hoofd keek me onderzoekend aan en ik voelde dat de aandacht die hij me gaf een vervelende aandacht was, een inschatten van mogelijkheden. Hij had een mes in zijn gordel aan de linkerkant en had een pint bier in zijn rechterhand, hij was kwetsbaar zou Freddy gezegd hebben. Met een biertje in zijn rechterhand zou hij nooit zijn mes kunnen trekken. Ik begreep wat er aan het gebeuren was. Ik was alleen en jong. De anderen stonden in groepjes te drinken, ik begreep dat ik tot mogelijke prooi gebombadeerd werd.   De indiaan deed een paar stappen in mijn richting, op een manier die je niet anders dan onderzoeken lopen genoemd kan worden, ik nam mijn biertje over in mijn linkerhand en stapte een paar passen richting cowboys, die op hun beurt weer twee passen opzij gingen. Dit zou niet overwaaien en ik hoefde niet in een vreemde bar op hulp te rekenen.

Ik haakte mijn rechterduim ontspannen in mijn broeksriem en ik zag er relaxed uit, nam ik aan,onbedreigd, terwijl ik mijn glas met de linkerhand aan mijn lippen zette en ondertussen de indiaan met de twee veren in de gaten hield. In werkelijkheid bedroog de schijn want mijn hart bonkte en elke spier in mijn lichaam was gespannen. 'Blanke man, schooierman,waarom sta je op mijn plek', zei de indiaan die waarschijnlijk dacht dat het tijd was omdat actie over te gaan. Ik antwoordde niet maar keek hem nauwlettend aan en nam nog een slokje bier. 'Dat gaat kosten, schooierman,'zei de dappere indiaan terwijl zijn vrienden als hyena´s dichterbij kwamen. Ik wist het, ik had dit zo vaak meegemaakt op een andere manier, er was geen weg terug. 'Jij stinkt schooierman en je staat op mijn plek', ik nam aan dat ik misschien wel stonk maar daar ging het niet om, indianenboy moest mij hebben en hij had vrienden om hem bij te staan. 'Cree indianen vroeg ik vriendelijk ,of Blackfoot?' 'Beaver indianen,' zei de man en wij haten stink blanken en jij gaat onze drank betalen.

data=VLHX1wd2Cgu8wR6jwyh-km8JBWAkEzU4,pH

'Nee,'zei ik, 'die hangen niet in barren rond, jullie zijn halfbloeds, half dronken halfbloeds.' 'Jij bent  er éentje van de whiskeystam.' De ,man gromde wat, half omgekeerd, naar zijn maten maar het was duidelijk dat hij dit niet verwacht had. hij gaf zijn glas aan een jongere indiaan en ik zag dat de cowboys nu echt ver weg weken en hij trok zijn mes. 'Grote woorden voor een man alleen,' siste tweeveer. Een reusachtige figuur met een baard stapte uit het niets te voorschijn en gaf de indiaan met een vlakke hand  een klinkende klap om zijn hoofd. 'Niet helemaal alleen, Veremans ',klonk de stem van Bill' en het mes kletterde op de grond en Bill schopte het weg. 'Heb jij last van dit addergebroed,' vroeg Bill aan mij, terwijl zijn hand nu de indiaan om zijn keel kneep. 'Eigenlijk wel, zei ik, 'hij zegt dat wij stinken.' ',Zo' zei  Bill, 'vindt hij dat, oehh, grote woorden voor een klein mannetje en hij  pakte Veremans, die hem ondertussen bedolf onder vuistslagen, vast en kwakte hem tegen een muur waar hij in elkaar zakte. 'Weer eentje die tegen een muur gesprongen is', bromde  Bill, Hij richtte zich tot het groepje indianen dat op afstand was gaan staan en met onverholen angst alles gade sloeg. 'Hey', riep hij, 'help je bloedbroeder even, die is omgevallen en rot dan op.'   De bartender stond als bevroren aan de til, 'mag ik van u ook twee bier' vroeg Bill en tegen mij zei hij, 'we zijn in business.'

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,141, Up North.

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bill kwam dus weer net op tijd
Ja, Bill was een 140 kilo beschermengel
Benauwde momenten met zulke ruziezoekers.
Waardeloos
En het is weer mooi. Happy with Bill at your side, het is een onbehouwen baal hooi, maar je kan op hem bouwen.
Wat je noemt macho's
Terwijl samen iets drinken zo gezellig kan zijn.....
Tell me dear lady