De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 133, het zwarte goud

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 17 January 12:57

images?q=tbn:ANd9GcRYVToLc0UpBlA_arUWQDu

De moose steak was niet verkeerd en Bobby Joe gaf flinke porties. Het haalde mijn gedachten van diesel die wel of niet vlokte onder extreme omstandigheden af. Het had de typische sterke smaak van wild. Ik heb nog iets geweldigs toe als toetje', lachte Bobby, 'maar alleen als je nog een plekje over hebt.' 'Dat hangt er van af,' vond Bil, 'wat zijn de toetjes vandaag?' We hebben Moose sorbet of Moose pudding', hij keek mij vragend aan. 'He', ontschoot mij, 'wat moet ik mij daar bij voorstellen? De beide mannen vielen haast om van het lachen, toen ze mijn beteuterde gezicht zagen. 'Niets', zei Bobby Joe, 'die bestaan niet, maar wat wel bestaat, is mijn overheerlijke warme appeltaart met een bolletje vanille schepijs' 'Dat lijkt me heerlijk,' zei ik en ik genoot wel van die stop. De ongecompliceerde humor van de baardman en de warmte van de blokhut het had allemaal iets heel gezelligs. Een soort bruin café sfeer van vroeger.

Even later was het verleden tijd en waren we weer op weg. De sneeuw kwam recht op de voorruit af en verblindde ons, terwijl de ruitenwissers heen en weer gingen.  We kwamen bij de afslag Fort McMurray en Bill gaste gewoon door. 'Moesten we daar niet heen,' vroeg ik? 'Nee we moeten richting Galloot Lake, dat ligt  200 kilometer voorbij McMurray' antwoordde Bill. 'De algemene richting is McMurray, maar zeg nou zelf had jij wel eens van Galoot gehoor?'. Ik moest toegeven dat ik daar nog nooit van gehoord had. 'We gaan de mannen van het zwarte goud bevoorraden,'lachte Bill.'Hoe bedoel je het zwarte goud,' wilde ik weten' Bill keek mij onderzoekend aan,'  teerhoudendende zanden, sinds 1930 zijn ze in deze streek bezig daar olie uit te winnen.' 'Werkelijk', vroeg ik? 'Mijn vader heeft mij daar eens jaren geleden over verteld' zei ik bedachtzaam, 'maar hij zei er bij dat het niet winstgevend was,nog niet, zou ik moeten zeggen'. 'Oh,'Bill keek mij even zijdelings aan. 'Ik ben geen econoom en ik weet alleen veel van vrachtwagens,' ging hij door, 'maar er is daar nu een uitbreiding gaande die je niet geloven kunt.' 

'Mijn vader zei,dat de Arabieren eerst zouden moeten kunnen samenwerken, wilde het teerhoudende zand ooit rendabel worden'. 'Zo zei Bill, zei je vader dat ? Dat heeft hij dan goed gezien, want er is zo´n soort verbond tussen de Arabische landen gesloten en ik merk het aan de prijs van de diesel. Die gaat per week omhoog'. 'Oh,dat wist ik niet,' antwoordde ik' Wij bevoorraden het kamp met de raffinaderij,' legde Bill uit en moeten daar opgeladen worden met een een stuk boortoren dat richting Yellowknife gaat. Daar wordt het opgebouwd  in moerasachtig gebied.' 'kunnen we daar wel komen dan,' vroeg ik naïef?  Bill zei even niets en stuurde wat nare bochten door, het weer werd ontegenzeggelijk slechter. 'Als het maar geen echte sneeuwstorm wordt,' zei Bill, 'want waar wij heen gaan is geen echte weg, alleen een platgereden spoor. 'Ja,' vervolgde hij, 'wij kunnen in dat moeras gebied rijden omdat het semi perma frost is. Dat is nu hard gevroren tot Maart, daarna dooit de hele reutemeteut en moet de hele boel ontmanteld zijn en weer op vaste grond gebracht zijn.' 'Wat wordt dan al zo ontmanteld,' vroeg ik. 'De boortoren in delen, buizenstelsels een stel barakken, een pomphuis noem maar op. Het enige dat blijft staan is de afsluiter en bij het vallen van de winter, zoals nu in de late herfst, wordt alles weer opgebouwd. Wacht je te lang met ontmantelen dan zakt de hele boel in het moeras.'

images?q=tbn:ANd9GcRYVToLc0UpBlA_arUWQDu

'Hoe bestaat het', zei ik,' loont dat nog wel de moeite?' 'Oliemaatschappijen pompen die rommel, de ruwe olie uit de grond, voor tienden van centen' meende Bill. Ze lokaliseren een plas olie, boren een gat, plaatsen daar een afsluiter op en pompen het naar een overslag op permafrost grond, grond die altijd bevroren is. Het ogenblik dat de ruwe olie door het pomphuis langs een kraker is geweest, dan is het een dollar waard , maar let op, er worden honderdduizenden liters per dag gepompt, afhankelijk van het veld. Dan komt de staat en die heft 80% accijnsen en wij zijn de pineut.' . Goh , ik heb me nooit afgevraagd hoe het  met kostenplaatje zat en dat terwijl mijn vader altijd in de olie gewerkt heeft,' lachte ik. 'Het loont hen, vervolgde Bill, 'om vrachtwagens zoals de onze, in te huren en alleen maar ritten te laten maken om installaties op te bouwen of af te breken. Tel daar bij op de ploegen die 24 rond de klok werken bij die velden en alleen maar 8 uur slaapbeurten nemen in de barakken'. Er ging mij een lichtje branden, dit waren de mannen die na 9 maanden een stad binnen kwamen en zich suf dronken en geld als water uitgaven om verloren maanden in te halen. 

Daar gingen we dus heen, ik was benieuwd. 'De lucht trekt steeds meer dicht', bromde BiIll hardop, 'ik maak me zorgen' Ik zag toen ik dat het zicht vrijwel nul geworden was en de lucht grijsachtig blauw was, alsof iets ons inging pakken in een watten deken. 

San Daniel 2014.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heftige ritten, door weer en wind. En wat een toestanden: hele oliepompinstallaties opbouwen na de vorst en weer afbreken voor de dooi.
Als jullie maar niet vast komen te zitten.
My dear zebra.. je hebt een voorspellende geest..
Als Bill zich al zorgen maakt.....
Blijft mooi dit, je stijl ook!
Je bent nu echt in the middle of nowhere, geen plek om panne te krijgen dunkt me.