De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 131, het grote glijden

Door San-Daniel gepubliceerd op Tuesday 14 January 13:55

images?q=tbn:ANd9GcT939jhNFZbh0DOdzzbgPA

We reden alweer een flinke tijd door de witte vlakte en het wit deed zeer aan je ogen, de volgende stop zou ik een zonnebril kopen nam ik mij voor. 'Dit gaat je makkelijk af,'zei Bill, ' je moet gewoon onthouden dat alles vertraagd reageert'. Dat had ik al gemerkt. 'Je hebt 8 geremde wielen en een enorm gewicht aan vracht dat je goede tractie geeft onder welke omstandigheden dan ook' vervolgde Bill, 'maar je moet anticiperen, want als de combie gaat schuiven duwt het gewicht hem ver door en je bent de sturing kwijt'. het kleine beetje stuur dat je hebt op je voorwielen maakt dan niets meer  uit, als je gaat glijden dan ben je aan de Goden overgeleverd. We rijden hier niet in de stad over keurig schoongemaakte straten, er is met ijs niets aan de hand tot je glijden gaat.' Het leek me logisch, wat Bill vertelde en ik keek uit gewoonte al ver voor  mij op de weg.  

'Even voor Fort McMurray, is een trading post met een tankstation, daar gaan we wat eten', bepaalde Bill en daar bel ik meteen naar de centrale om te zien of de er al een volgende lading klaar is ergens, of dat we naar Calgary terug gaan om op te laden voor Grande prairie.' Okay,' zei ik en keek in dwarrelende sneeuw die naar de voorruit aankwam zweven en een sterk hypnotiserend effect had.  'Het rijden van dit orgel is een eitje,' vond Bill, 'je moet gewoon goed oppassen als je in de bebouwde kom rijdt, dan merk je pas hoe voorzichtig je moet manoeuvreren'. Daar had ik wel een beeld bij. 'Ik neem het stuur dus over na de tradingpost en breng de combi veilig Fort McMurray door,  naar de losplaats. Zo werkten we onze weg voorwaarts door, wat nu meer dan dwarrelende sneeuw was, iets dat  steeds meer op een sneeuwstorm ging lijken. De vlokken verdichten zich en het zicht werd beperkt, ik paste mijn snelheid aan en langzaam vertraagde de combi .Ineens verscheen er een wolf die ons verdaasd  aanstaarde en instinctmatig trapte ik op de rem en voelde hoe de combinatie van 18 meter met een lading van 40 ton zijn eigen wil oplegde en leven kreeg. We gleden! Het stuur leek een speelgoed stuurtje te worden en veranderde niets meer aan het traject dat de combi verkoos te volgen. Langzaam begon de lorry zich zijwaarts te bewegen en ik zag voor mijn geestes oog hoe wij zouden eindigen, op de kant liggend in een afgrond.

Mijn rechterhand zocht nu koortsachtig naar de twee versnellings knuppels en forceerde met kracht de hoge versnelling in een lagere, ondertussen vocht ik met één hand met het stuurwiel. Krakend en ratelend met veel geknars viel de versnelling in de juiste sleuf en ik voelde de grip op de achterwielen die nu gebukt gingen onder de enorme torque van de versnellingsbak en ik gaf vol gas en tergend langzaam trok de lorry recht..,. Ik reed nog een halve mijl door en zag een parkeer haven waar ik in trok. Ik stapte uit en moest braken, met een boog, over mijn schoenen en in de sneeuw , alle spanning bevrijdde zich uit mij. 

images?q=tbn:ANd9GcT939jhNFZbh0DOdzzbgPA

Een zware hand kwam op mijn schouder terecht, 'dat was de enige manier', zei Bill die er erg bleek uit zag.'Waarom remde je eigenlijk,' vroeg hij, 'toch niet om die overstekende wolf?' 'jawel,' zei ik, 'alleen maar daarom'. 'Voortaan,' let op wat ik je  ik zeg, 'trek je aan het koord van  de luchthoorn en je raakt je remmen voor zoiets nooit meer aan!'  De luchthoorn, gebruik je trouwens nooit in de bergen met het oog op lawine gevaar, is er iets in wat ik zeg dat je niet begrepen hebt?'. 'Ik begrijp je volslagen,' antwoordde ik. 'Mooi,'zei Bill, 'dan spreken we de zelfde taal, nu wisselen we plek en we gaan zo een lekker stukje eten.'

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,132,de koude

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Brrr, ik moet er niet aan denken, zo'n bakbeest aan gewicht onder je en dan rijden op ijs ...
Niet plotseling remmen dan gaat het wel..
Beste les om het zelf een keer gevoeld te hebben.
Spannend dat rijden met zo'n bakbeest op die gladde wegen:-)
Een heel andere wereld daar in het noorden.