De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 129, Bill´s vrouw

Door San-Daniel gepubliceerd op Saturday 11 January 13:25

images?q=tbn:ANd9GcRETiaDflMYHbj-qa2goox

Het was zeven uur scherp en ik zag in de verte de grote Arctic aankomen rijden. Behoedzaam kroop het gevaarte het parkeerterrein op en parkeerde toen in het midden. ik liep er naar toe en pakte met één hand de handgreep die naast de deur opening vast gebout zat  en trok met de andere het portier open. Genoegzame  warmte stroomde de cabine uit. Bill zat achter het stuur en wenkte me, 'hup jongen naar binnen voor de koude herfstwind dat doet'. 'Goede morgen baas, ik ben er klaar voor,' lachte ik.  'Mijn naam is Bill en mijn vrienden noemen mij 'arctic Bill,', van wege mijn ritten en mijn vrachtwagen'..'Okay Bill,' zei ik, op naar Fort McMurray.' ik keek nog even om naar de blauwe Pontiac die veilig dicht bij het gebouw geparkeerd stond en trok de deur achter me dicht.  Ik grinnikte in mijzelf, de kok zou het druk krijgen zonder zijn busboy. Ik zag hem al vloekend stapels borden afwassen, voor mijn geestes oog. Die zou vandaag niet vroeg thuis zijn. We reden zwijgend de stad uit en Bill begon te praten.'Ik rijd up North omdat mijn leven niet leuk  meer is, begon hij'.   Ik luisterde beleefd. ' Ik heb altijd hard gewerkt en een goed bedrijf opgebouwd. Ik trouwde met een vrouw die het leuk vond om mij te helpen, die bleef thuis en werd mijn centrale. je weet hoe dat werkt?' 'Nee,'zei ik, 'Zij bemande de telefoon voor opdrachten, legde mijn nieuwe baas uit en als ik ergens gelost had, dan belde ik haar en dan hoorde ik of ik terug kon komen of naar een andere plek door moest.'

images?q=tbn:ANd9GcRETiaDflMYHbj-qa2goox

'Dat ging jaren lang goed, heel goed zelfs en ik leasde er een vrachtwagen bij en mijn bijrijder ging die besturen'. Kort geleden schafte ik op de zelfde wijze een derde vrachtwagen aan en ik nam zelf de langste ritten voor mijn rekening.' Ondertussen zag ik hem door de versnellingen heen werken terwijl zijn ogen de weg niet verlieten. 'Op een dag kwam ik vroeg thuis, om haar te verrassen', ging de nu afstandelijke stem van Bill door en ik trof haar niet naast de telefoon. Weet je waar zij was, jongen?' 'Nee',zei ik en ik dacht hoe zou ik kunnen weten waar zij was.  'In bed, jongeman, wat zeg je daarop hé?' Ik zei niets,okay dan was zij misschien ziek geweest, of had zij zich verslapen. 'Maar niet alléén,' vervolgde Bill,'maar met één van mijn maten.

Ik begreep het helemaal. 'Juist,' zei ik, 'pff , dat is waardeloos.' 'Meer dan waardeloos, jongen, pas maar op, dat is het lot van velen van ons, wij vrachtwagenchauffeurs zijn veel van huis en dan bied je gelegenheid, begrijp je wat ik bedoel?'.   'Ja', zei ik, daar heb ik wel een beeld bij. ' Dus dat ging helemaal mis', vervolgde Bill, 'het was al een half jaar aan de gang'. 'ik ben gaan scheiden, dom ,echt heel dom van me. Zij had altijd meegewerkt en ik moest haar nu uitgesteld loon betalen, los daarvan moest ik alimentatie betalen.'  Dat leek mij redelijk onrechtvaardig toe, goh dacht ik wat kunnen relaties toch raar lopen. 'Ik raakte alles kwijt en toen heb ik een deal met haar gemaakt, zij het huis, als ik mijn enige overgebleven vrachtwagen mocht houden'  Hij trok even aan het koord van  de lucht hoorn en zei,  'dit is nu mijn huis,' Eeh eeh blaatte de luchthoorn in de stilte van de vroege verlaten hoofdweg. Ja, wat moest ik daar op zeggen? Ik zat naast een man wiens fout was geweest dat hij hard gewerkt had om een bedrijf op te bouwen. 'Je hebt een leuk huis' zei ik dus maar.Ik vind het naar dat je dit is overkomen'. 'Het leven,' zei Bill,'is een gevecht en net als je het een beetje leuk krijgt, wordt je in elkaar getrapt. Vertrouw niemand, jongen!'

images?q=tbn:ANd9GcRETiaDflMYHbj-qa2goox

'Daar stoppen we voor koffie' zei Bill en hij wees in de verte en dan neem jij het stuur over. We hadden alweer een uurtje over half besneeuwde wegen gereden. Bil bracht de vrachtwagen door allerlei versnellingen naar een vrijwel kruip versnelling en behoedzaam reden we richting parkeer ruimte . Ik zag de cafeteria, met het bord met de Indiaanse tekst er boven,'ᐑᑕᐢᑮᐏᐣ ᐃᐢᐸᑎᓇᐤ ᐑᑕᐢᑮᐏᐣ ᐃᐢ.' 'Ik ken deze stop, zei ik, dit is Cree land, 'Ik ben hier maanden geleden geweest met mijn bijrijder, ze hebben hier écht de pest aan Blackfoot indianen.' Hij verwarde de twee stammen en we kwamen nog maar net zonder kleerscheuren buiten.Hij dacht dat het bord in Blackfoot stond maar het was in Cree geschreven'.  'Wat mag daar dan wel staan,' vroeg Bill? Wetaskiwin, natuurlijk,' zei ik  alsof ik me verbaasde dat hij dit niet kon lezen 'De vredesheuvels.' 'Allemachtig,' zei Bill,' kun jij die rotzooi lezen?'  Het is me uitgelegd door een Cree meisje dat hier werkt. 'Nou ja,' vond Bill, 'die Cree´s moesten maar eens naar school.' We stapten de bar binnen en het was ondanks het vroege uur wel druk. 'Goedemorgen, Cree´s,' bulderde Bill,'wij houden niet van de Blackfoot' . 'Is de koffie klaar?' Ik begreep dat mijn nieuwe baas inderdaad een vreemd gevoel voor humor had. 

San Daniel 2014

lees ook: de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,130, het stammenverband

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een maf gevoel voor humor kan ook heel leuk zijn
Op weg naar weer een nieuw avontuur?
Tsja ... Lone Riders ... lonely wives, it happens.
Interessante man, ben benieuwd wat er allemaal nog gaat gebeuren op deze lange ritten.
Triest, maar helaas vaker voorkomend, verhaal van Bill.
Dat worden nog interessante ritten met deze man en zijn aparte gevoel voor humor.