De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 127, oude nummertjes

Door San-Daniel gepubliceerd op Thursday 09 January 12:30

images?q=tbn:ANd9GcTRpRDQ8tOFU4bObU2QKPk

Het was wel leuk geweest te zien hoe de lip ook al weer was, onbehouwen en sterk, een primaat eerste klas. Op zijn eigen manier had hij het gemaakt, hij had aanzien in de ploeg en was nu getrouwd met de dochter van de baas, dat verbond hem aan het bedrijf,  zijn kostje was gekocht. Ik was oprecht blij met de tip over de mogelijke baan bij Bill Haybe en nam me voor om na het werk die meteen te gaan bellen. 'Je staat toch niet te suffen,' onderbrak een lachende Shirly mijn gedachtenstroom. 'Nee, nee, dat lijkt misschien wel zo',antwoordde ik, 'maar ik bereid me voor om de tafels af te ruimen' 'ja dat begrijp ik,' zuchtte de serveerster,' het lijkt wel of er een veldslag gewoed heeft.' Zo was het ook, her en daar lag een stoel omver , er was geen tafel laken dat niet onder vlekken of kruimels zat. Je werd er moedeloos van als je er naar keek en ik besefte wat mij niet aanstond in dit werk. Er was geen waardering en het was nooit af, daar moest je tegen kunnen, ik begreep dat ik niet voor dienend werk in de wieg was gelegd.

Alles was nu al routine matig geworden en mijn werkzaamheden zouden niet veranderen, mijn loon was net voldoende om de auto lopend te houden en ik had geen problemen omdat ik gratis te eten kreeg, maar dit was niet bepaald een droom baan. De uren kwamen om en toen het laatste bordje afgewassen was, droogde ik mijn handen af en schepte me zelf een mega bord op met spek en roereieren en tomaten, ik pakte er wat brood bij en ging rustig aan de bar even bijkomen. Ik zag de telefoon op de hoek van de bar staan en trok mijn portemonnaie,. Ergens daar in, moest het nummer van Bill Haybe zitten. Ik vond het niet en werd meteen moedeloos. Ik had hem ontmoet bij een trucker´s stop in een tijd die wel een eeuwigheid terug leek te gaan. In het Indianen gebied. Zijn Artic oplegger stond toen naast mijn vrachtwagen met aanhanger en hij had mij zijn nummer gegeven.

Ik had het naast de uitgescheurde advertentie gehad voor de leerling loodgieters. ik nam een hap en leegde mijn portemonnaie, het was meteen een goed gelegenheid om die eens uit te mesten. Toen, onder een fotootje van mijn moeder weggeschoven, vond ik het briefje. Het was nog leesbaar en het was een Calgary nummer dat zag je aan de begincode.  'Afspraakjes', vroeg Shirly die naast mij kwam zitten, 'Nee', zei ik, 'ik zocht een nummer maar dat heb ik nu, mag ik straks even gebruik maken van de telefoon?' 'Als het in de stad is wel', antwoordde ze 'en niet te lang, hé.' Zo at ik langzaam mijn bord leeg en toen Shirly weg was, liep ik naar de telefoon en sloeg  het nummer aan, maar nadat de telefoon eindeloos was overgegaan besefte ik dat er niemand was aan de andere kant om die op te nemen. Ik treuzelde nog wat en tapte nog een kop oude koffie en probeerde het nog eens, met weer het zelfde resultaat, niemand aan de andere kant. 

Zo gingen de dagen voorbij en er kwamen geen bekenden meer langs. De lip was per toeval bij ons langs geweest en ik probeerde nog een aantal malen Bill Haybe te bellen, maar na de zoveelste keer gaf ik het op en spitte ik elke dag na werktijd weer de kranten door. Zo kwam het dat ik in gedachten verzonken, in de krant gedoken was  toen een zware hand op mijn schouder gelegd werd. 'Hey', zei een diepe stem, 'ik mag doodvallen als jij niet de chauffeur bent van de Drywall construction, moet je niet werken man?' Naast mijn tafeltje stond Bill Haybe. 'Mister Haybe,' begon ik, 'wat fijn u te zien, ik heb u zo vaak geprobeerd te bellen maar u nam nooit op.' 'Dat is niet zo raar,'lachte de man,' ik heb geen telefoon meer, dus dat moet een oud nummer zijn dat je belt, maar waarom wilde je mij spreken, krijg je nog geld  van me of zo' en hij lachte daverend zodat de ruimte vulde met zijn lach.

images?q=tbn:ANd9GcTRpRDQ8tOFU4bObU2QKPk

'Nee', zei ik,'het kwam mij ter oren dat u werk had en mensen zocht  en ik zit net tussen twee banen in'.Dan moeten we maar eerst even ernstig praten , zodat je goed weet over wat voor werk we het hebben',zei Bill, 'kan een man hier iets te eten krijgen of wordt ontbijt net afgesloten?' 'ik haal wel even wat uit de keuken,' antwoordde ik en ik snelde naar de keuken. 'Hup dikke,' riep ik tegen de kok, warm nog even gauw wat eieren en spek en bonen op, terwijl ik wat brood rooster.' 'Hoe zo', vroeg Jim, mijn werktijd zit er haast op. 'Moet ik bij je komen en het persoonlijk maken', vroeg ik terwijl ik langzaam op hem toeliep. 'Is al goed,' vond Jim, 'ik gooi het nu in de pan,'. Zo kwam het dat mijn toekomstige baas Bill Haybe even later aan een goed stevig ontbijt zat. Toen hij klaar was met eten, veegde hij zijn mond af met de achterkant van zijn hand, liet een luide boer en zei, 'man, dat was een goed ontbijt, nu moesten we maar eens praten.

 

San Daniel 2014

lees ook, de terugkeer,de verborgen jaren in Canada,128,ice trucking

 

 

 

 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit wordt een kans uit duizenden voor een knul van 19.
Ik had al een goed gevoel over die man toen hij eerder in het verhaal opdook. Een beter gevoel dan over die loodgieter-aanbieding. Maar als je al 19 was werd het dan geen tijd voor school?
Klopt .. geld ..paspoort en naar nederland..naar mijn tante..vandaar de 'terugkeer...'
Kijk en daar gaar San weer op weg naar een nieuwe ervaring. Hoe oud ben je daar inmiddels?
19 mevrouw
Toeval bestaat niet, het valt je toe en dit is daar toch wel een mooi voorbeeld van.
Dat heet "jezelf verkopen"....
Dat heet "jezelf verkopen"....
Ben benieuwd, slim gedaan! Praten nu!