De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 123, de busboy

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 03 January 09:07

images?q=tbn:ANd9GcTRpRDQ8tOFU4bObU2QKPk

Ik was vroeg naar de Four Seasons, gegaan. Een man moet eten en ik ontbeet daar. Het was de ontmoetings plaats van vrachtwagen chauffeurs  en mensen uit de bouw. Er waren enorm grote bakken met roereieren en spek en je kreeg daar een schep van, de volgende halte was toast en daarna tapte je een kop koffie en zocht je een plekje aan één van de tafels in de rokerige ruimte, die vol zat met mannen die nog slaperig zwijgend eten naar binnen werkte en dan weer vertrokken. Sommigen bleven nog even zitten voor een refil  en verdwenen daarna op weg naar hun werk. Je werd snel geholpen want het ontbijt spitsuur was van korte duur en de Four Seasons had er baat bij dat er zoveel mogelijk mensen langs de ontbijttafels gejaagd werden. Ik zat er nu al de derde ochtend en als ik met mijn bord aan schoof op een leeggevallen plek , dan begon ik steevast met, 'goede morgen, laat het je smaken.'. Er werd dan van alles en nog wat terug gemompeld. Na een paar happen vroeg ik dan overluid of er nog ergens mensen nodig waren voor wat voor werk dan ook.  Soms bleef het stil omdat de tafel die je gekozen had geen tijd voor onzin vragen had en zich al prepareerde met het begin van hun eigen miserabele dag. Er was een sterke saamhorigheid tussen die mannen, iedereen hoorde daar, want zij zaten allen in dezelfde boot, zij aten snel en goedkoop, en hadden nergens tijd voor.

Een paar keer had ik een tip gekregen maar als ik daar later naar toe reed dan was de baan al vergeven of moest nog komen met een volgend project. Ze noteerden je naam niet eens en  de werkelijkheid was dat de winter zich begon aan te kondigen en mensen hun werk vast hielden en gewoon probeerden niet in winter verlet te gaan. Het was een slechte tijd om werk in de bouw te vinden. Als je de winter overleefde dan zou er in de lente  weer meteen een schreeuwend tekort zijn   aan bouwers. Zelfs grondwerkers waren niet meer nodig, de dagen met grondvorst waren begonnen. Ik begon boos op me zelf te worden dat ik zo bijdehand was geweest bij de loodgieters en leerde een les die ik mijn leven lang zou koesteren. Je gaat pàs ergens weg, als je een nieuwe baan op zak hebt. Met mijn laatste loon zat ik nog wel een tijdje goed maar ik begon me toch wel zorgen te maken.

Na de derde dag bleef ik zitten en toen de ruimte ontvolkt raakte, pakte ik een krant van de bar en vroeg om nog een gratis refill. Daar zat ik naarstig op zoek naar werk, met mijn vinger daalde ik langs de advertenties met oude koffie naast me. 'Zoek je werk,' vroeg een vriendelijke stem naast me. Het was een serveerster die al aardig oud was. 'Eigenlijk wel,' zei ik. 'Ben je een beetje handig,' vroeg ze? 'Wat heet handig,' zei ik, 'ik vind zelf van wel'. 'Nou dat klinkt eerlijk,' lachte de vrouw,'wij hebben een busboy nodig, de vorige heeft de pijp aan Maarten gegeven, dat heb je hier vaker, het verloop is groot'. 'Ik heb een groot rijbewijs,' zei ik, 'maar ik geloof dat je voor een bus besturen een extra aantekening nodig hebt.' 'Ha, lachte ze, 'dat is een goeie, ik bedoel een busboy hier, een echte.' 'U bent mij kwijt, zei ik, ik ken maar één soort busboy, en dat is, of iemand die de bus bestuurt, of de kaartejs knipper.'  Jij weet niets van de horeca,' zei de vrouw terwijl ze tegenover me kwam zitten en zich zelf wat koffie inschonk.  

'Wilt u me dan alstublieft uitleggen wat een busboy hier betekent,vroeg ik?' 'Goed dat hangt van de tent af' begon ze, 'het is het hulpje van iedereen van de kok tot de serveersters toe.'  'hier is het elke dag even spits uur. Ik loop rond met koffie en breng borden rond met ontbijt en houd de rekening bij. Ik heb mijn eigen 'wijk', zeg maar, deel van deze ruimte en de andere serveersters ook. De  busboy zet de borden en het bestek voor spits uur neer en ruimt af het ogenblik dat een klant klaar is met eten en opstaat. Er zijn altijd klanten die iets omgooien of knoeien, daar springt de busboy op af met emmer en dweil. Kun je dat onthouden, jongen?' 'ja,' zei ik, 'dat kan ik wel, denk ik.'

images?q=tbn:ANd9GcTRpRDQ8tOFU4bObU2QKPk

'Mooi zei ze , er is meer. De vaat gaat in stapels en je schraapt de etensresten eraf in een en dezelfde beweging en als de klanten weg zijn, zoals nu, dan haal je snel het linnen van de tafels en legt nieuw linnen neer, dat doen we met een paar mensen, wat over aan eten is ,gaat in de koeling en je gaat de vaat doen. Als de vuilniszakken vol zijn, dan breng je ze naar de container. het is werk waar je geen praatjes moet hebben, het is het laagste van het laagste. Je bent het hulpje van iedereen. Voor je de vaat doet, wat een paar uur duurt, maak je de wc potten schoon, het is onvoorstelbaar hoe mannen  allemaal op de grond piesen of de pot missen, of poepstrepen achter laten. Gewoon een emmer met chloor er door en je maakt alles schoon. Daarna  dweil je de vloer. Dan pas ga je de vaat doen. Jij bent dan onzichtbaar voor de nieuwe échte klanten. Die komen weer in een schoon restaurant, met fris ruikende toiletten en schoon tafel linnen. Ik ben op deze vloer degene met de leiding, dus het is altijd, yes madam en no madam , tegen mij. Kun je dat onthouden?' 'Ja', zei ik en ik denk dat als u mij de tijd gunt ik een goede busboy zou zijn.' je begint al fout, zei de serveerster, dat had, 'ja mevrouw', moeten wezen.' Yes Ma´m,', zei ik. 'Je leert snel' lachte ze. wil je nog wat weten?'

'Ja mevrouw,' zei ik, ' wat verdient het en wat zijn de werktijden? 'Je verdient niet veel, maar je werkt dan ook maar van 6 uur ´sochtends als alles klaar gezet moet worden tot pakem beet 1100 uur als de vaat klaar is. Dat komt neer op 140 uur per maand, vervolgde mijn nieuwe baas, dus ongeveer 1 dollar per uur. daar tegen over staat dat je gratis mee eet en mee deelt in de tips.? 'Praten we hier over 7 dagen in de week, mevrouw, vroeg ik?' 'Jij bent briljant,' lachte ze, 'ja!' Wat moest ik,? Lang hoefde ik niet na te denken. In vergelijking met wat ik verdiend had was het een honden fooi, maar iets is beter dan niets. 'Wanneer begin ik, ma´m'. vroeg ik. 'Nu, zei ze, 'drink je koffie op, dan neem ik je mee naar de keuken, vandaag is het proef draaien, je doet de vaat en je bent klaar, daar wordt je niet voor betaald, je kunt wel gratis mee eten.' 'Hup kom mee,' en ze stond op. De twee klapdeuren met elk een rond raampje er in zwiepte voor haar open, richting keuken. 'Zo Jim,' zei ze al van verre, tegen een kok, 'ik heb een nieuwe neger voor je.'

San Daniel 2014.

 

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,124, het knechtje

 

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tja het is werk.
And now for Something completely different?
Wow een aanbod wat je niet kan weigeren... en dan de wijze van voorstellen.. ik geef je een week dagen daar of draai je je gelijk al om..
Het werd iets langer
Inderdaad, klinkt niet veelbelovend. Maar het is wel een baan binnenshuis - niet onaardig voor de komende Canadeze winter, lijkt me zo.
Oeps, tja de rekeningen moeten betaald. Ben benieuwd hoe lang je dit afschuwelijke baantje vol houdt.
Een nieuwe neger.... dat zegt veel...