De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 115, lake bonavista

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 20 December 08:43

images?q=tbn:ANd9GcR4TVEqiFOIZduh-gbbW-l

Het was vroeg en de blauwe Pontiac zocht zijn weg door de straten van Calgary. Ik was vroeger dan noodzakelijk van huis gegaan, ik wilde stoppen voor een kopje koffie op weg naar mijn nieuwe werkgever. Het pannenkoeken huis lonkte met haar uithangbord, ik voelde me nog steeds katerig na het love-in weekend en ik draaide aan de chromen knop van de radio die 'a whole lotta love' liet uitbleren. De radio zweeg en de stilte keerde weer in de cabine van de oude Amerikaan terwijl die pruttelend tot stilstand kwam in de parkeerhaven, naast het door fel verlichte neonlicht  onpersoonlijke pannnenkoek restaurant. Ik stapte naar binnen en was de enige klant ,een meisje met donker haar keek mij vragend aan.' Goedemorgen, wat zal het zijn', vroeg ze me een innemende glimlach. 'Geeft u mij maar een koffie,' glimlachte ik terug, 'ik kwam eigenlijk kijken of Debbie dienst had vandaag'. 'Die heeft telefonisch ontslag genomen' antwoordde het meisje. 'Die zien we hier niet meer', 'een vrindin van je?'. 'Ja en nee,' antwoordde ik en ik dacht aan Ken en Jane en de wereld die voor mij gesloten zou blijven, zou Debbie al ver weg zijn nu, op de één of andere commune van Ken, of zou dat een bevlieging geweest zijn? Ik wist het antwoord al zonder al te veel na te denken, ik kon haar afstrepen van de steeds kleiner wordend lijst van mensen die ik kende. Mijn wereld werd klein, kromp in elkaar. Nieuw werk, en collega´s die je achter liet, Shirley die met een militair getrouwd was  en mij ingewijd had in de liefde en mij dumpte toen die weer terug kwam van een vredes missie. Er was zoveel gebeurd! Mama Fuzzy, die van een gebouw 'gewaaid' was. Ik voelde me zomaar  oud en moe, ik schudde het van me af. 'Jij was ver weg,' zei het meisje. A penny for  your thoughts. 'Mijn gedachten zijn niet eens een cent waard,' zei ik, terwijl ik me vermande. 'Ah,' zei ze, 'zo´n dag hé?' Ik knikte. 'Zo´n dag', zei ik, 'een regenachtig dag terwijl de zon schijnt'. 'Ik moest maar weer eens gaan' zei ik en ik sloeg het laatste restje drab weg. 'kom gerust nog eens langs,' zei het meisje, 'ik werk deze week elke dag  tot 4 uur'. 'Ik zal het onthouden,' zei ik, terwijl ik mijn hoed aantikte.

Na het sleuteltje omgedraaid te hebben, wat de de oude bak meteen deed grommen van genot, was de chromen  knop aan de beurt. Ik herkende meteen 'kashmir' en besefte dat ik wilde reizen naar exotische streken, weg van dit alles. Het was rock maar wel erg oosters van opmaak en zo reed ik weg van het pannenkoeken huis waar ik nooit meer zou komen. Alles is afscheid nemen, dacht ik en ik zette koers, richting lake Bonavista. 

images?q=tbn:ANd9GcR4TVEqiFOIZduh-gbbW-l

Je herkende de bouwplek van verre ,de grond was uitgevlakt en het krioelde van mensen met veiligheids helms op. Ik wist niet waar ik zijn moest, maar richtte de neus van de oude Amerikaan naar een bouwkeet die vrij centraal stond.  Mensen liepen daar in en uit. Ik stapte uit en de deur van de Pontiac sloot met een hard metalen 'clank', ik had het laatste stukje veiligheid achter me gelaten, de dag kon beginnen, wat die ook zou brengen.  De foreman, vroeg ik aan  de dichtsbijzijnde man? Die wees alleen maar naar een groot figuur die  een rol bouwplannen onder zijn arm had.  Ik stevende op de man af en stak meteen van wal. 'Goedemorgen, ik ben de nieuwe leerling loodgieter ik moest naar u vragen'. 'Zo dan zal ik je maar meteen aan het werk zetten,' zei de man ik ben Ken, 'vergeet mijn naam niet.  Big Ken' Hoe kan het dat ze altijd zo poestig zijn dacht ik, die voormannen? Hij nam mij mee naar een geul waar mannen met een schep in stonden te werken.  'Zo mannen', zei Big Ken, eens even kijken hoe lang deze het volhoudt' en hij wees op mij. Een gevoel van onbehagen bekroop me. 

San Daniel 2013

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,116, primaten

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Daar was je trouwens al jong achter: 'het leven bestaat uit afscheid nemen'. Inderdaad is dat ook altijd mijn ervaring geweest.
Zo leer je van jen omgeving
Dank je Kai, dat compliment is me veel waard... heel prettige dagen nog..
Ik verval weer in herhaling, beste vriend, weet ik. Maar ik geniet nog steeds van je verhalen. Er zit van alles in om de aandacht te pakken en vast te houden. Heerlijk.
Dat wordt weer een dag hard werken.
Poestig :) is dat de je herkomst die daar spreekt?
Waarschijnlijk wel... 'drammerig aanwezig'
Oeps, dat klinkt niet lekker.