De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 107, het ontwaken

Door San-Daniel gepubliceerd op Sunday 01 December 06:54

images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

Het spatte zachtjes en ik was koud erg koud. Mijn hoofd bonste bij elke ademstoot en ik voelde me ziek. Langzaam kwam het besef terug en ik rilde maar nu niet van de kou. ik lag voorover tegen een oever aangekwakt. De nevel was opgetrokken en het was licht geworden. Mijn been deed zeer en klopte toen ik erop probeerde te staan. ik ging zitten en probeerde mijn hoofd te klaren maar dat lukte niet. Dufheid overheerste en ik begon me misselijk te voelen Ik wilde op mijn horloge kijken maar dat had naast me gelegen bij het slapen gaan, net als de machete. Ik huiverde weer, het druilde maar dat deed me niet rillen. Ik was er nog, dat verbaasde me, maar mijn denken bleef bedekt door een wolk die alles afdekte. Ik voelde overal spierpijn en mijn rug deed zeer.Er was iets vandaag?  Het was de dag dat de vrienden zouden komen, ze zouden bij het kamp komen of waren ze er al. Ik had grote moeite om me te concentreren. Langzaam stond ik op maar besloot toch om nog even te gaan liggen en ik viel weer weg in vergetelheid.

Toen ik weer mijn ogen opende had ik meteen een felle scheut pijn te pakken, de zon stond nu hoog aan de hemel en het licht deed mijn ogen zeer en mijn hoofd haast exploderen. Ik stond op en mijn ene been deed me strompelen, het gloeide en klopte. Ik plaatste mijn rechterhand boven mijn ogen om die af te schermen en als een groot indianen opperhoofd wierp ik een blik om me heen. Ik werd nu duizelig en stond onvast op mijn benen. Ik zag de bergen en besefte dat ik die kant van de rivier op moest.Ik besloot om Bev's naam hard te roepen. In de vallei zou het geluid ver dragen als zij er al was, dan kon ze me met Don en Richard alvast tegemoet komen. Ik vormde een trechter en schreeuwde 'BEV!!' Het deed me in één krimpen, mijn hoofd leek wel te spijten. Eerst maar door de rivier waden en naar de goede kant komen. Midden in de rivier bleef ik staan, zou ik bij de oever naar links of rechts moeten als ik aan de andere kant aan kwam? Dit stuk kwam mij onbekend voor, ik zou dus stroomopwaarts moeten besloot ik en dan na een paar honderd meter stoppen als het me nog altijd niet bekend voor kwam. Ik voelde in mijn zak en daar vond ik wat ik nodig had het kompas van Don. 

Ik kon me heel moeilijk concenteren op het kleinnood. af en toe zag ik wazig en dan weer scherp.In een scherp zicht moment zag ik dat de algemene richting inderdaad naar links zou zijn en ik begon mijn strompel gang aan te passen.. Ik waadde nu overstekend diagonaal door het water. Ik bukte me een weinig wat meteen mijn hoofd deed protesteren, en spatte wat water tegen mijn hoofd aan. Het verkoelde mijn warme voorhoofd enorm. Toen kuilde ik mijn hand en nam een slok van het water en meteen hoorde ik Bev´s stem in mijn hoofd en leek ik de deken die over mijn denken lag, weg te kunnen schudden.  Derivier God drong het tot mij door en ondanks de pijn in mijn hoofd grinnikte ik, dat was toch een legende? Ik wist weer wat er gebeurd was, ik was achtervolgd, dat was geen onzin geweest en iets had me met grote kracht neergeslagen. Chucklewigs, kwam op in mijn hoofd. Ik was er weer de deken die me denken had bedekt was weggenomen. Toch zou ik naar het basis kamp moeten zien te komen. want daar zou de Pontiac of al zijn ,of nog komen. 

images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

Ik wist dat ik niet in orde was en begon aan mijn strompel tocht. Ik was in de nacht of in de vroege ochtend ver weg gerend van de verschrikkingen die me hadden trachtten te omringen en ik had geen idee hoeveel afstand ik afgelegd had. Angst geeft vleugels en zeker als je op de vlucht bent voor dodelijk gevaar.

De volgende bocht bracht de verlossing, toen ik er om heen wankelde, herkende ik  het deel van de rivier, ik had gelukkig de juiste keus gemaakt. Toch duurde het, gehinderd door mijn been en niet opgejaagd door vreselijke angst, nog een hele tijd. Ik zag de Pontiac staan nog voor ik de stemmen hoorden en ik kon nier goed focussen op de figuren die daar stonden, ik zag alleen dat ze zwaaiden naar me. Ik kon niet meer en ging zitten. Even later stond Bev naast me. 'Allemachtig,' zei ze, 'wat is er met jou gebeurd?' 'Ik ben gevallen antwoordde ik.' 'Je hebt een enorme bult en een jaap op je voorhoofd,' zei ze.'Ssst,' deed ik  en legde een vinger op mijn lippen. 'Ik heb zo´n hoofdpijn.'. Don en Richard namen mij tussen hen in en zoals een overlevende die je altijd op plaatjes van de Amerikaanse burgeroorlog ziet, werd ik mee gepiekeld tussen twee kameraden in,de helling op naar het basis kamp. 'Mijn been dood zeer,' voegde ik nog toe.'Laat eens zien,' zei Bev en gehoorzaam kwamen we allen tot stilstand.  ze stroopte mijn broekspijp omhoog, 'dat ziet er ontstoken uit', meende ze , hoe is dat gekomen?'

Bloedzuigers, zei ik en ineens voelde ik alle spanning wegvallen ik was met mijn vrienden wat kon mij nog overkomen? 'Ze bestaan echt,' vervolgde ik, 'de chucklewigs!'' Laat maar,' zei Bev, 'eerst even met je naar een apotheek of een dokter en dan horen we het allemaal wel.' De dekens lagen alle kanten op maar waren niet verscheurd. De nevel had me dingen laten zien die niet gebeurden. 'Bev', zei ik, 'ik heb van het water gedronken, het spijt me.' Stil maar´' zei ze,'we gaan naar Dead Horse en dan rechtdoor naar Jones´s snackbar, die weet wel waar de dokter woont.'

'Jij ben in geen staat om te rijden,' 'Richard, hup in de auto en starten dat lel, je weet waar we heen gaan?'  'Jawel mevrouw', lachte Richard en tikte een denkbeeldige pet aan, 'Uw James is al op weg.'.

 San Daniel 2012

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,108, verklaringen

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat kan je toch meeslepend schrijven.
Gered door je vrienden
Spannend, maar je bent er goed doorheen gekomen.
Spannend, maar je bent er goed doorheen gekomen.
Oh wat eng allemaal, wat een opluchting toen je het weer herkende!
Gevaarlijke koortsdromen? Natuurlijk altijd riskant, in je eentje in de rimboe, voor het geval je ziek wordt of gewond raakt. Gelukkig kwamen de vrienden er aan.