x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 102, de claim 2

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 22 November 21:11

images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

Naast het vuurtje bleef ik liggen, wachtend op de slaap die nog moest komen. Het was een vermoeiende dag geweest. Ik had het alleen zijn en werken onderschat. De laguna was een goede plek, maar ik zou moeten vaststellen of de ader daar zat verscholen onder het water of meer stroomopwaarts, voorbij de laguna.  Langzaam zakte ik weg in een eerste diepe slaap toen ik opschrok door brekende takken. Geluid draagt ver in de stille nacht en ik verwenste me zelf dat ik wéér de machete niet naast me had liggen. Was het breken van de takken.dichtbij geweest? Hoe ver draagt zo´n geluid in de stille nacht? Met opengesperde ogen lag ik naast mijn vuurtje en ik moest me dwingen om mijn spieren te ontspannen.. Er was iets in dit woud dat een nachtelijke ronde maakte. Ik was zo maar blij dat Don er niet was, want ik had een bijgelovig gevoel dat hij de veroorzaker aangeroepen zou hebben.  De rivier God uit  de legende, dacht ik en ik rilde even bij de gedachte en zoals nare ervaringen overdag verdampen met de dauw, zo groeit in de nacht een onredelijke gedachte uit tot iets grotesks, dat met een harde hand om het hart grijpt tot het in je oren bonst. 

Ontspannen, dacht ik, en zowaar in de stilte won de slaap en toen ik mijn ogen opende was het omdat een zonnestraal mijn oogleden rood kleurden aan de binnenkant. Het was het begin van een prachtige dag zo te zien en ik rolde onder de dekens uit om me eens flink uit te rekken.

Een uurtje later liep ik door het nog koude water naar de laguna en waar ik ook pande er zat altijd wel glinsterstof in en ik besloot om de laguna voorbij te gaan waar het beekje weer zijn oorspronkelijke vorm aannam. Het was jammer te zien dat er goudstof in de pan kwam. Ik stopte en staande met de kin in de hand trachtte ik vast te stellen wat ik eigenlijk wist. Omhoog klimmend van de river oever naar de bergen had ik goudstof in de pan gehad. Bij de laguna was dat vermeerderd geweest, maar dat kon neerslag zijn omdat de zwaarte kracht het had gewonnen van de stroming toen de beek zich verbreedde. Nu helaas was er wéér of misschien óók goudstof in de pan. Het zouden twee aparte goud bronnen kunnen zijn. 

images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

Het was niet vast te stellen. Als er voorbij de laguna omhoog klimmend, waar ik nu stond, waar de beek zich vernauwde, géén goud zou zijn gevonden dan was de vindplaats de laguna. Het lot bepaalde echter dat er stofgoud in de pan kwam. Er waren maar een paar mogelijkheden, of twee vindplaatsen, één in de laguna en één stroomopwaarts of stomweg één vindplaats stroomopwaarts met een neerslagpunt in de laguna. Ik besloot door te lopen en zand scheppend en pannend bewoog ik me door kronkelende beek tot een geritsel me deed stil staan. Ik keek op en was het verbeelding of had er iets bewogen in de struiken? Ik stond nu stokstijf en luisterde gespitst heel voorzichtig mijn hoofd van links naar rechts draaiende. Je wordt paranoia, lachte ik in  mijzelf en bukte me weer om door te gaan met mijn schier eindeloze zoektocht.

De zon klom hoog met het verstrijken van de uren en ik pauzeerde even, ik was tevreden met mijn werk. Er was echter geen peil op te trekken, bij tijd en wijle had je stofgoud en dan weer een half uur had je alleen wat modder en fijn zand in je pan. Zonder het te merken voerde het beekje meanderend mij naar de bergen en toen ik in de schaduw van een grote boom kwam besefte ik dat de hoek van de zon al dalende was en het tijd zou zijn om naar het basis kamp terug te keren. De grond werd steeds drassiger van de bronnen die nu weer op kwamen wellen en herinneringen aan de zwijntjes vervulde me met veel aandacht voor  mijn omgeving.  Ineens met een zuigend geluid zat mijn schoen vast in de blubberachtige bodem, die kleiachtig leek. Ik wrikte mijn voet mijn gewicht er af halend tot de schoen weer los kwam. Ik had even schrikbeelden gehad van hoe ik hinkelend terug zou moeten naar de grote rivier. Het was mooi geweest dacht ik en langzaam en om me heen spiedend daalde ik af naar de rivier en vond mijn weg terug naar het kamp.

San Daniel 2013.  

lees ook: de terugkeer, de verborgen jaren in Canada ,103 , de ader.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je begint je toch af te vragen hoe slim het is om daar alleen te verblijven. Je bent geen ervaren trapper of goudzoeker en erg jong nog
De eenzaamheid, de ruig natuur, het inspannende werk; je leert jezelf wel goed kennen op deze manier.
Je komt jezelf volgens mij wel tegen zo in je eentje aan het pannen.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Absoluut ..dat schat je goed in.. dat is zo
Wat zal die week lang duren zo
Prachtig geschreven en zo zie je maar wat ontspannen kan doen, werkt alles veel beter, en blij dat je je schoen nog hebt.
Vaststellen wat je eigenlijk al wist, prachtige bezigheid.
Goudstof, zie je dat alleen door de glinstering , wat goud zelf is toch al vrij klein?
Loop nu wel even voor op de rest , was bij 20 geloof ik maar wilde dit toch alvast lezen,
graag gelezen !
Dank je lief mens
Nooit zeker dus. Sjonge, wat een gedoe
Mooi geschreven, lees zo vlot weg dat ik het steeds jammer vind dat het volgende hoofdstuk er nog niet is.