De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 101, de claim

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 22 November 21:11

images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

De avond zette eerder in dan verwacht, de vogels werden stiller om vervolgens te zwijgen. Nu heerste de stilte en een paar muggen kwamen met hoge zoem geluiden om mij heen cirkelen. Het was tijd voor het rokerige kampvuur, het zou allicht in het aantal beten schelen en eer al te lang zouden de muggen neerstrijken in het gras dat morgenochtend nat van de dauw hen zou herbergen. Ik legde één van de dekens op de grond dicht bij het vuur en trok de anderen over me heen. De paardenharen dekens waren ruw, ze schuurden nog net je huid niet. Ik liet de dag nog eens voor mijn geestesoog passeren en  voelde mezelf langzaam wegzakken in een sluimer toestand. Een gekraak in de struiken, deed me echter meteen weer vlijmscherp wakker zijn. Ik hield mijn adem in om nog scherper te kunnen luisteren. Ik meende mijn eigen hart te horen bonken. Morgen, dacht ik,  als ik de morgen haal, dan zoek ik een flinke tak die ik voortaan naast me leg, iets is beter dan niets. De machete, dacht ik, waarom had ik die niet naast me liggen? Met de machete had je geen tak nodig, Toen kwam een akelige gedachte omhoog borrelen. Had Jones niet gezegd dat chucklewigs een hekel aan paarden hadden? Ik lag op en onder paardeharen dekens. Zou de paarden geur nog in de dekens zitten?   Het gekraak van takken weerklonk weer maar nu  verder weg. Iets was langs gekomen en verwijderde zich, iets onhandigs, gezien het kabaal. iets dat andere dieren niet vreesde want het verplaatste zich gewoon door het woud zonder voorzichtigheid te betrachten.  dat sloot de cougar uit, die zou altijd geslopen hebben. Zwijntjes zouden het vuur vermijden. Ik wilde niet denken aan wat het zou zijn geweest. Ik moest aan Bev denken, die meende dat je onheil op kon roepen . Ik bande het uit, ik dwong me zelf om te ontspannen en merkte toen pas met wat voor gespannen spieren ik daar gelegen had.  Had ik liever dat hetgeen dat ik niet wilde uitspreken, niet eens in mijn gedachten, langs was geweest en zou het terugkomen of had ik liever met een beer te maken? Pff stadse jongens hebben in hun kwetsbaarheid in het woud zo hun problemen.

 images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

De vogels wekten mij met een vrolijk gezang en gekwetter. De damp rees uit het natte gras waar de zon, de dauw deed verdwijnen en een nieuwe dag brak aan. Alle nachtelijke zorgen verdampten te samen met de dauw. Ik rekte me eens  uit en liep eens naar de oever, alhoewel ik geen echte trek had besloot ik toch wat te eten  en na het ontbijt op volle kracht door te gaan waar we gisteren met de vriendengroep waren gestopt. Het was stil, het zou weer even wennen worden aan de stilte, je bent zo gewend om iets te zeggen of ergens op te reageren, aan de andere kant was het wel lekker rustig. De zon verwarmde mij en de veldjes om mij heen en na nog een mok thee gedronken te hebben, besloot ik om aan de slag te gaan.

De eerste stap in het water was akelig geweest, het was een kille koude stap, maar na een minuut of tien wist je niet beter. Gebogen pannend ging ik dieper en dieper het woud in. Het leek wel of we gisteren veel hadden gevonden en dat was ook wel zo, maar toen waren we met zijn vieren geweest. Nu was ik nog maar één kwart van de expeditie. Ik kon pas voorwaarts gaan als ik de breedte van de rivier gepand had. het scheelde echt veel. ik had dit niet voorzien en het was dan ook laat in de middag toen ik besefte dat ik pas een halve mijl bewerkt had. Net toen ik overwoog om terug te keren verwijdde het beekje zich en werd het wijd, haast stilstaand water, alsof je een klein toevloei meertje in liep. Nu ging alles nog trager, maar meteen met de eerste pannende eb en vloed beweging doken de glinsterende deeltjes op. Het zou toeval geweest kunnen zijn ware het niet dat de tweede pan het zelfde resultaat te weeg bracht en de derde, ik besefte dat het beekje door de de kleine laguna stroomde en daar wellicht het nodige deed neervallen, bij gebrek aan stroomversnelling. Het zou nog moeilijk vast te stellen zijn of er hier sprake was van toevoer of van een ader die stukjes en deeltjes goud vrijliet. De zon begon echter haar hoogte te verliezen en met een tevreden gevoel liep ik terug naar het basis kamp.   

San Daniel 2013

lees ook, de terugkeer, de verborgenjaren in Canada, 102, de claim 2

 

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dapper, alleen achterblijven en dan pannen, pannen en nog eens pannen.
De grens tussen moed en domheid is flinterdun
Haha, dat is helemaal waar!
Je voelt de spanning als je dit leest...
Je voelt de spanning als je dit leest...
Stoere jongen was je
Nog (lol)
Dus toch goud aan de andere kant van de regenboog?
Oef, ik zou dat echt niet durven , ook niet als er goud lag :-))
Voor geen goud? :)
Spannend, zei ik toch, alleen slapen in dat woud
zonder vrienden eindelijk na de middag weer goud
en nog niet zeker weten...kom je nader
is het nou wel of niet de vette goudader