De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 95, het goud beekje

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 08 November 15:08

images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

De zon brandde over de vallei en verwarmde bij tijd en wijle  onze ruggen, als we langzaam, pannend, onze weg langs  een open plek aan weerszijden van het beekje, zochten. Wij schuifelden naar voren en de draaibeweging van de pan en de eb en vloed bewegingen om het overtollig water kwijt te raken waren een automatisme geworden. Met wisselend succes vonden we goudstof of miniscule korreltjes. Ik merkte aan de hoek van de zon dat het beekje begon af te wijken, we raakten steeds verder van de bewoonde wereld af en de woudreuzen vormden nu een dak over ons heen, een dak dat groen was en ons afschermde van elk ander contact dan met het woud.  Ik kreeg een onheilspellend gevoel, er ging iets beklemmends uit van dat duistere woud, iets dat heel even om je hart greep alsof het uitreikte om je duidelijk te maken dat je op verboden grond liep. De rivier God, dacht ik, maar ik schudde die gedachte weg, dat waren maar legendes, onzinnige legendes. Maar de twijfel knaagde aan mijn hart en ik was blij dat mijn vrienden mij omringden. We waren alle vier stil geworden en trokken pannend verder het woud in, dat nu stil was. je hoorde geen vogel en geen tak kraken.

De rivier God staat in contact met dit deel van het bos,dacht ik, want het beekje is verbonden middels haar uitstroom met de rivier. Ik schudde het van me af zoals je regendruppels uit je haar schudt. Don heeft uit het water gedronken, hij volgt ons het woud in door toedoen van Don. Ik rilde even. Ineens bevroor ik, een ijzingwekkende kreet had achter me geklonken. Met een ruk draaide ik me om. Don stond en hief nu een Tarzan schreeuw aan. Ik riep boos, 'Don stop daar mee, debiel.' Ik was me echt rot geschrokken. Don keek verbaasd op om mijn woede uitval. 'Weet je,' zei ik, ik bedoelde het anders, 'maar er iets zo beklemmends dat ik me suf schrok, man je zou een hart verzakking krijgen'.' Ik weet wat je bedoelt,' zei Bev, 'alsof we dit bos ontheiligen, met onze aanwezigheid.' 'Zoiets,' zei ik. 'Hey, is dat niet vreemd,' zei Richard, 'ik had ook al zo´n onprettig gevoel, alsof je toegelaten werd maar onder controle staat van iets dat de baas is, klinkt dat mesjokke?' 'Pff,' zei ik, 'als een paar mensen gelijktijdig een onheilspellend gevoel hebben over een plek dan moet het wel door die plek komen.'  'Ik wilde gewoon de stilte doorbreken,' zei Don 'en ik vond de Tarzan schreeuw wel redelijk geschikt daarvoor.' 'Dus zelfs jij,' lachte Richard, 'moest iets aan die stilte doen?'  De eerlijkheid gebied te zeggen dat nu dat we aan het praten waren, het woud zijn angst greep op ons verloor. 

images?q=tbn:ANd9GcSjUU-2QJ1Ht62htOS0W1l

'Laten we even pauze houden,' stelde ik voor. Zo zaten we even later op een mos tapijt aan de oever van het beekje. 'Don,' vroeg ik, 'heb je nog aan het kompas gedacht? Don knikte en diepte het op uit zijn jaszak. We gaan een lezing nemen van deze plek, als we dan verdwalen kunnen we elke geval in deze richting terugkomen en dan volgen we de beek en dan komen we vanzelf weer bij de rivier.' Ik pakte een pen en toen de graden en coördinaten genoteerd waren schreef ik het vier keer op een stukje papier over en ik verzocht hen om het allemaal in hun portemonnaie . te stoppen. 'Is dit niet een beetje overdreven,' vroeg Don? 'Nee, zei ik het is goed om een beetje controle te houden. Als we straks in het dorp terug zijn, proberen we ergens nog een kompas op de kop te tikken, zodat elke 2 van ons tenminste een startpunt kan terug vinden.' 

Zo liepen we nog een tijd door en toen hield het beekje op. Het verdween eenvoudig weg  in de grond. 'Wie had dat gedacht,' zei Bev. 'Het is ondergronds geworden . Nee, zei ik het was ondergronds en is een bovengronds beekje geworden. Het is interessant om te weten of het elders ook al eens bovengronds was en of er dan ook goud in zit.' 

'Hoe stellen we dat vast,' zei Richard? 'Nou,' zei Bev, 'wat zou kunnen is dat we twee aan twee elk een andere kant op gaan en een grote cirkel maken tot we elkaar weer tegen komen. Komen we niets tegen dan maken we nog een omtrekkende beweging en dan  als de beek nog steeds ondergronds is , dan zij het zo.' 'Dat is geniaal, zei ik bewonderend 'maar ik wil  wel dat we allemaal op zicht afstand van elkaar blijven.' Don meldde meteen dat hij met Bev een links omtrekkende beweging zou maken en daarom vertrokken Richard en ik over rechts

San Daniel 2013.       

lees ook de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,96, de afdruk

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi .. aangepast!
Overweldigend
een groene overkapping die ons afschermde van elk ander contact dan met het woud. Het had iets beklemmends dat je soms deed sidderen, alsof het naar je uitreikte om je eraan te herinneren dat je op verboden grond liep.
Wat een sterke invloed kan de natuur op je stemming uitoefenen!
Voor een stel stadse jongelui moet het inderdaad een heftige ervaring zijn.
Tju, ik had beter wat langer gewacht met lezen... Best spannend hoofdstuk :)
Ik kan me zo goed indenken dat je je rot schrok van Don maar ook dat hij de stilte wilde doorbreken.
Don was me er eentje
Het is wel arbeidsintensief dat goud zoeken