Vreemden in een ver land, de Libische jaren

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 16 December 21:58

Met schone schoenen:

De dag brak aan dat mijn moeder met mijn vader ons zouden verlaten. Er moet heel wat door mijn moeder heen gegaan zijn, zij liet haar kinderen achter in een ver land en wist niet of en hoe zij terug zou komen. Het was zo´n dapper lief mensje.Er moet heel wat door mijn vader heen gegaan zijn, hij verliet het enige in zijn leven van waarde, ons en zijn werk en ging met de droom van zijn leven op pad om genezing te zoeken. In die tijd waren er geen faxmachines, er waren geen mobieltjes of een facebook. Als de deur achter je sloot, dan was het contact verbroken. Libïe en telefonie stonden nog in de kinderschoenen en als er iets mis ging, vreselijk mis dan was je aangewezen op een telegram. Zo was het dat in de morgen een collega van mijn vader zich aandiende, die afscheid kwam nemen en mijn ouders naar het vliegveld zou brengen. Ik weet nog dat zijn naam Phil was en hij deed natuurlijk iets met techniek. Hij was Brits, maar op een manier die je alleen nog in nostalgische films ziet.  Hij straalde onkreukbare correctheid uit. 

Mijn moeder pakte op een bepaald moment haar schoenen en wilde daar nog een doekje overheen halen maar Phil stond op en hield gebiedend zijn hand uit.  Hij borstelde ze af, wreef ze in met wat schoenencreme en begon te poetsen dat het een lieve lust was. Ik zag het en alhoewel het onschuldig leek kwam de boodschap bij mij hard aan, zagen mijn broer en zus het niet, zagen zij  niet hoe elke volwassene op het laatste moment voor mijn moeder iets aardigs wilde doen. Elke volwassene was bezorgd en wist meer dan wij.

Mr Tidwel kwam binnen en hij zei op joviale toon, de verloren zoon heeft de deur gevonden. Iedereen wilde luchtig doen maar bij mij hing het komende afscheid loodzwaar in de lucht. Zo gaan volwassenen met problemen om, ze verliezen ze niet uit het oog maar nemen een bagatalliserende houding om hun onzekerheid te maskeren. Ik was altijd een goed observator geweest en ik kon de onzekerheid lezen die in de lucht ging.  Het uur van afscheid was gekomen, zomaar, ineens snel en wij omhelsden onze ouders, het afscheid dat  te kort was, te zakelijk was. Ik omhelsde die vrouw waar ik zo zielsveel van hield op een afstandelijke stoere manier. Ik had haar tegen mij aan willen houden en willen beschermen, wiegen, haar pijn willen weg nemen en mijzelf willen opofferen voor haar. Maar het werden twee kusjes, op elke wang één. Zul je lief zijn, vroeg ze en ik knikte en zij liep met mijn vader en Phil de deur uit, zij zwaaide nog even van uit de auto en wij stonden op een rijtje in een stofwolk.

De volgende dag zei, uncle John, want hij had bepaald dat mister wel erg formeel was, dat hij op zijn werk een berichtje ontvangen had van mijn ouders en dat zij goed aangekomen waren. Wij namen dat voor kennisgeving aan. Vandaag, vervolgde uncle John is een goede dag voor een barbeque maar dan heb ik wel hulp nodig en zo leidde hij ons in die dagen af van onze zorgen. Hij vertelde over dinosaurussen en sediment lagen en waar het zand vandaan kwam. Zand was gewoon afslijpsel, daar had ik nog nooit bij stilgestaan. Maar zei hij en hij wees mij aan, daar weet mijn favoriete neefje alles van, hij is op één van mijn stenen tik expedities mee geweest.  Hij was één van mijn beste assistenten tot nu toe en hij gnuifde daarbij. 

In de avond las hij na de maaltijd uit zijn eigen bijbel een vers of twee voor. Niet galmend of vervelend maar gewoon. Het was een gebonden bijbel en ik herinner mij nog dat er, the king James version, opstond. Later, vele jaren later, zou ik altijd in welk Amerikaans hotel dan ook  een king James bible vinden op een nachtkastje , wachtend op de gast die behoefte had om de eenzaamheid te verlichten met een lezing. Hij was grappig maar ernstig en hij zou een goede vader geweest zijn. Hij was in een weeshuis opgevoed en hij zei dat het belangrijk was om dankbaarheid te betonen dat er dagelijks eten was.Dat een gebedje geen kwaad kon en dat er mensen waren die zich elke dag zorgen maakten over waar de volgende maaltijd vandaan zou komen. Er werd geen eten weggegooid.

Mijn broer ging naar zijn school en ik naar de mijne en mijn zus verzorgde de kleintjes en uncle John werkte een paar uur per dag op het hoofdkantoor en schreef voor de rest veel rapporten op de woontafel. De dagen schuifelden voorbij. Hij kwam uit Texas en vroeg of wij het lied the Yellow rose of Texas kenden? Binnen de maand die de afwezigheid duurde van mijn ouders leerden wij vele cowboy liederen en waren wij er van doordrongen geraakt dat Texas, de lone star state, de beste plek op aarde was. Als hij dat zei, dan tikte hij even op zijn laarzen, handgemaakt in Texas lachte hij tot de ster toe aan de zijkant. Na een paar jaar staan ze pàs naar je voeten. Morgen wordt er niet gekookt zei uncle John op een dag, er komen wat vrienden langs en wij gaan genieten. Inderdaad stopten een dag later in de namiddag een tweetal auto´s en daar kwamen een stel Texanen uit, die tafeltjes uitklapten en er een soort buffet van maakte. 

Dit, zei uncle John heb ik gemist, goed Mexicaans eten en wat spare ribs. Het was al veel gevraagd om iemand, die nooit vader was geweest, voor onbeperkte tijd verantwoordelijk te maken voor vijf kinderen en natuurlijk had uncle John zijn eigen vrienden en die waren maar eens langs gekomen.  Zij betraden mijn vader´s huis niet, behoudens om naar het toilet te gaan of iets uit de keuken te zoeken. Ja, na enige tijd werd om de haverklap, the Yellow rose of Texas , de streets of Laredo of the Navajo trail gezongen. De Streets of Laredo was wel een indrukwekkend lied voor mijn broer en mij, het ging over een jonge revolver held die lag te sterven waar hij neergeschoten was, met een refrein vol weemoed en inzichten: for I am a  young cowboy and I know I´ve done wrong. Mijn broer die toch al in cowboy boeken was blijven steken, vond het prachtig, de heraldiek en het jonge onnodige sterven, voortgekomen uit machogedrag, sprak hem erg aan. 

De dagen werden weken en ik besefte dat het allemaal niet zo goed was als de anderen die in slaap gesust waren, wellicht wel veronderstelden. Uncle John nam nu zijn vakantiedagen op. Hij deed dat in halve dagen, hij werkte op kantoor en kwam dan vroeg thuis. Mijn jongste zusjes begonnen al wat Engels te spreken. "mornin´uncle John", kleine stemmetjes die onmiskenbaar met een Texaans accent spraken. Toen kwam het nieuws, mijn ouders zouden thuiskomen.   Uncle John moest naar de woestijn naar een concessie waar wat problemen waren. een buitenpost concessie, dichtbij waar de fundering ingevlogen was, op mijn enige verblijf in de woestijn. Hij gaf mijn broer en mijn zus een nummer en zei mocht er iets zijn bel dan dit nummer, ik moet gewoon acte de presence geven maar ben over een paar dagen terug.

Het nummer was van de maatschappij.  Goh, zei  ik, maar uncle John, morgen komen mijn ouders terug. Doe ze de groeten, zei hij, ik kom volgende week meteen langs, helaas heeft dat niet zo mogen zijn, de hand van haat was langzaam ontwaakt en wachtte op uncle John en zijn collega´s, Luister goed naar je broer en zus zei hij nog  tegen mij en liep naar het busje van de maatschappij, zwaaide even en verdween voor altijd uit onze levens. God hebbe zijn ziel. Die man die zo onbaatzuchtig voor de kinderen van zijn vriend en collega gezorgd had, zou Texas nooit meer zien en zou nooit meer over die Yellow rose zingen. Daar had de hand voor gezorgd, die elke christenhond tot moes kneep. 

San Daniel 2013

lees ook de laarzen van uncle John, de Libische jaren

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Triest einde. Moeilijk. Inderdaad een mooie man.
Wat een tragisch einde van zo'n mooie man