De onderwaterclub, de Libische jaren.

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 16 December 22:02

De onderwaterclub:

Dit zijn de pasjes, zei mijn vader en hield wat kaartjes omhoog, bewaar die goed. Wij namen de pasjes aan en bekeken ze met veel aandacht, underwater explorer´s club stond er op. Ik heb ons gezin lid gemaakt van de club, vervolgde mijn vader. Waar is die club vroegen we en wat kunnen we er doen? Het is een restaurant met een zwembad en een afgezet stuk strand met bewaking. Daar komen geen Mo´s. Het ligt in Giogimpopoli, en de ingang ligt tegen over Guys and Joe´s.. daar is een landweggetje dat richting strand gaat en dan kom je bij het complex.  Ik had op school over Guys and Joe´s gehoord. Het was een echte burgerbar. Niet zoals Mcdonalds now, maar een soort kiosk langs de weg met een bakplaat waar iemand burgers voor je klaar maakte.

Ik was er nog nooit geweest omdat de schoolbus mij haalde en wegbracht. Het kwam het dichtstbij, iets Amerikaans dat door een Arabier was ondernomen.   Het was van twee partners een man uit Texas met een Arabier die alles bakte en alles runde. In Tripoli moest je altijd een buitenlandse partner hebben. Gezien de naam van de kiosk, zal de geldschieter en eigenaar wel Joe geheten hebben.  Het was een schot in de roos geweest. De soort onderneming die je niet mist als die niet gerealiseerd wordt, maar éénmaal aanwezig niet weg te denken is.  Guys and Joe´s. Daar moet je dus rechts af zei mijn vader, anders kom je bij de  bowlerina. Als je die ziet ben je te ver.

De bowlerina een project van een Italiaan die met een Arabische partner een kegelbaan gestart was.  Het was niet een geweldige kegelbaan, maar het was een plek waar je even met soortgelijken onder elkaar kon zijn. Arabieren met soepjurken aan zouden niet met hun kinderen en ingepakte vrouwen gaan kegelen. De prijskaartjes zouden een elke niet westerling, trouwens ontmoedigen. Nu was er dus ook een duikclub verrezen! De maatschappij betaalt het jaarlijks  lidmaatschap zei mijn vader en dat is maar goed ook want het is belachelijk duur.

De maatschappij had er alles voor over om de werkers, de techneuten, zo tevreden mogelijk te houden.Je zusjes en je moeder kunnen er gewoon zwemmen zonder lastig gevallen te worden. Niet te geloven, dacht ik. Waarom komen daar geen Arabieren, vroeg ik? Dat kunnen ze niet betalen en het is privé club je mag er alleen in met een leden kaartje.  Kunnen ze dat niet betalen, vroeg mijn broer? Kijk zei mijn vader het lidmaatschap is 250 pound per jaar. de enige Arabieren die dat kunnen betalen zijn mensen van een andere klasse, daar heb je geen last van. Maar dan moeten ze nog eerst door een commissie geaccepteerd worden. Dat was een barbaars hoog bedrag, de eigenaren met hun Arabische partner, hadden het nog beter voor elkaar dan Guys and Joe´s of de Bowlerina. Een pond was in d e 60 ér jaren 10 gulden waard, in een tijd dat een maandloon in Nederland 300 gulden was, kosten het kartonnen ledenkaartje 2500 gulden. 

Wat exploreren ze vroeg mij broer, die al visies had van duikflessen en diepzee grotten. Er wordt niet gedoken, antwoordde mijn vader, het is een naam die we met een aantal mensen bedacht hebben. Er is een restaurant met een een muur erom heen en een zwembad en een stuk afgeschoten strand. Het strand is niets waard, het is rotsachtig en vol met wier. We kunnen deze zaterdag er naar toe en dan zondag naar Wheelus airbase naar de kerk.   Mijn moeder was met name erg opgetogen nu had zij twee uitjes als mijn vader niet in de woestijn was.

Bij Guys and Joe´s sloegen wij rechts af en aan het einde van een lang landweggetje stond een hek met een wachter er naast en een lange hoge spierwitte muur. Mijn vader toonde zijn kaartje en de man salueerde en opende het hek. Je liep het eerst door een restaurant deel en wat een luxe! Dat zag je gewoon in Tripoli nergens. Er stonden gedekte tafeltjes met linnen en servetten, keurig gevouwen met bestek er naast, te wachten om gebruikt te worden, door de "onderwater onderzoekers" als zij klaar waren met zwemmen en iets wilde nuttigen. Dat was in Nederland normaal, maar hier vergat je gewoon dat er nog een andere wereld buiten Libië bestond. Dit was een stukje Europese beschaving achter een hek gezet met een wachter er voor, specifiek  voor hen die het kaartje konden betalen.

Het was niet echt speciaal te noemen, behalve dat je gewoon onder ons, kon rond lopen. Mijn zussen en moeder in een zwempak met een grote parasol boven zich en mijn broer en ik die van de duikplank sprongen en van een glijbaan af roetsten. Er waren wat Texase vriendjes van mijn school aan het rond spetteren en het was geweldig leuk. We hoorden voor het eerst Buddy Holly met Peggy Sue en wij waren weer opgenomen in de vaart der volkeren, de boze droom vol haat lag buiten het hek en zou door de wachter niet toegelaten worden. If you knew; Peggy sue, Then you know why I feel blue , my Peggy .. my peggy sue oh oh.. De melodie vervulde mijn hart en ik had voor het eerst in mijn leven rock ´n roll gehoord en ik was meteen verkocht, Het bleek dat het al in 1958 was uitgebracht maar het had de Libische kusten niet bereikt tot de underwaterclub haar poorten opende en het uitblerde boven het frisdrank barretje in de jaren 60.

Ik vroeg of ik de hoes mocht zien en de barman gaf mij die in handen, Buddy Holly was sprekend mijn broer! Lang met een uilenbril en brylcreme die zijn haardos strak plat hield. Net als Buddy Holly zou mijn broer een paar jaar later akelig en dodelijk verongelukken, maar dat wisten wij toen gelukkig nog niet en de dag was één en al onbezorgdheid en geluk. Wij sloten ons aan bij wat Texaanse jongens en meisjes, die ook net lid waren geworden en van onze leeftijd waren en liepen naar het strand. Wat een stinkbende, als je het nooit geroken hebt dan kun je niet voorstellen hoe aangespoeld, stervend en uitdrogend  zeewier meurt.  Het is werkelijk te erg om waar te wezen.

 Zoals mijn vader al gezegd had, een rotsachtig strand zoals je dat in Malta tegen komt en hopen stinkend zeewier. Ik liep toch het water een stukje in, maar het was eng om door het zacht wiegende wier te lopen en ineens voelde ik iets scherps. Ik was langs een stuk rots geduwd door het water, eerst zag je het  niet maar toen opende een snee zich op mijn been die niet bloedde maar wit chirurgisch diep was, de rotsen waren vlijmscherp, je zou gestoord zijn als je daar ging duiken. Ik begreep dat de naam inderdaad bedacht was en dat niemand van de Underwater explorer´s club ooit van plan was om te  gaan duiken.

Ik werd als een soort oorlogsgewonde ondersteund en terug gevoerd naar het frisdrank barretje waar de barman een grote verbandkist had.  Waarom zou je in de zee willen zwemmen, vroeg hij, met zijn haaien en sidderalen, en scherpe rotsen. Het is hier veel leuker. Als we het al niet wisten, dit bevestigde het, dit was geen onderwater exploratie club!  Hij bruisde de wond schoon met boorwater en zei je hebt geluk gehad, je had wel een pees kunnen doorsnijden. Janet en Debbie , twee Texaanse meisjes weken niet meer van mijn zijde, zij hadden een excuus gevonden om mij te bemoederen en voerden een ware strijd om als beste invalide verzorgster uit de bus te komen. Het zou het begin worden van een vriendschap die een paar jaar zou duren tot de oorlog in 1967 ons lot wreed uiteen zou drijven.

Wat we gaan doen zei mijn vader tegen mijn broer, is eens gaan kijken morgen, wanneer je kevertje nu eens aan komt. Dan kunnen jullie op eigen gelegenheid naar de club  gaan als ik in de woestijn werk. Zo gingen mijn broer, mijn vader en ik naar de stad de volgende dag en we kwamen bij de showroom waar mijn vader de aanbetaling had gedaan voor de creme kleurige kever van mijn broer. Er was iets erg verkeerd. De showroom was er nog wel maar nu stonden er een paar bureaus in en het leek op een soort administratief centrum.  Mijn vader vroeg naar de eigenaar van het VW dealerschap. Er werden schouders opgehaald en wij werden aangekeken of wij half gestoord waren. Er kwam een Engels sprekende Arabier naar ons toe en die vroeg of hij mijn vader kon helpen. 

Mijn vader herhaalde dat hij voor een VW kwam. Nee, nee zei de man en hij glimlachte beleefd, die is vertrokken. Hoe bedoelt u, vertrokken zei mijn vader. Weg, zei de man, wij zijn van de belastingsdienst. Waar is die man heen, vroeg mijn vader? De klerk haalde zijn schouders op. Egypte? Daar kwam hij wel vandaan, antwoordde hij. Hij zou het niet weten. Mijn vader wist het wel, ik zet de advocaat van het bedrijf er op en dan komen we er wel achter, meende hij. De klerk liep weg ten teken dat het onderhoud over was en wij stonden in de kantoorruimte. Mijn vader had een kwart aanbetaald en wilde niet weggaan, maar de nieuwe gebruikers van de ruimte hadden niets met een vroeger garage bedrijf te maken. Uiteindelijk gingen wij alle drie diep ontgoocheld weg. Mijn broer omdat zijn kever verdwenen  was in de geldstroom van een corrupte Arabier. Ik, omdat ik besefte dat we niet zo makkelijk naar de Underwaterclub konden komen en mijn vader omdat hij zijn aanbetaling voor zijn ogen zag verdampen. 

Zo kwam het dat mijn broer een tweede hands Amerikaan kocht van een kerkgenoot op Wheelus airbase, het was een tank, een Ford Fairlane  500 uit 1958. Je voelde de kracht van de auto als je  er inzat en het geluid was een diep V8 gerommel. bo bo bo boh.. Het was een automaat en achteraf denk ik dat het een prettigere auto was dan het kevertje ooit geweest zou zijn. Het nadeel was wel dat men je erg haatte omdat men je voor een Amerikaan aanzag.  Zo begon een zomer van vele bezoeken aan de underwaterclub. 

San Daniel 2013.

lees ook het dansschot, de libische jaren

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zeer mooie reeks!
Opnieuw een heertlijk, lekker makkelijk weglezend verhaal.