De kruisen krabbers en de halve schaar, De Libische jaren

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 16 December 22:02

 

images?q=tbn:ANd9GcQ6_O4DGfuHotN8XWZIM2j

de lafheids test:

Mijn ouders reden het erf af naar Amerikaanse kennissen en wij hadden het rijk alleen. Er was niet veel te doen en buiten het lezen in de warme zomer, in een omgeving waar je elke paar tellen een vlieg weg wuifde, kon je ook niets doen. Er was niets te doen. Ik was eigenlijk  uitgelezen, ik geloofde het wel. De Arabische vriendjes waren waarschijnlijk ergens ander aan het  spelen en het zou toch te warm geweest zijn om Doebie te spelen. Het was een luie dag. Er was altijd veel competitie tussen mijn broer en mij, hij was 4 jaar ouder dan ik was, maar ik haalde hem in kracht snel in. Hij was nog steeds wel  sterker, dat wel, maar ik rende sneller en genoot er van om spelletjes te winnen die hij bedacht. Het moet frustrerend geweest zijn voor hem, om altijd de adem van zijn jongere broertje in zijn nek te voelen. Mijn zusjes waren mee met mijn ouders en wij hadden gewoon geen zin om een paar uur stil bij hun vrienden te zitten.   Wij waren king of the castle, toen de auto uit het zicht verdween. 

Wat zullen we doen, vroeg ik aan hem, terwijl ik met de helft van een halve schaar, die ik gevonden had wat in de grond zat te tekenen. Begin maar eens met een coke voor mij te halen, zei hij. Ik had zelf ook wel trek in een coke dus vond ik dat niet erg. Het waren maar een paar stappen van het trappetje waar we op zaten te lezen, naar de keuken. Het stoorde mij wel dat hij ogenblikkelijk de baas wilde zijn, maar ik ging naar binnen en haalde twee blikjes coke. Mohammed kwam met zijn ezel wagentje het terrein op rijden en reed het karretje dicht naar de open vuilnis drums, lege olievaten die vol gegooid werden met het huishoudelijk vuil. Hij leegde de vaten met grote regelmaat en  dat was fijn, want een blinde kon op de geur de vaten vinden. In warme landen dragen geuren verder, zij zweven je als het ware tegemoet. Let op, zei mijn broer, hij is een kruisenkrabber. Een wat, vroeg ik? Een kruisenkrabber, herhaalde mijn broer met een verveelde toon in zijn stem en nam een slokje cola. 

images?q=tbn:ANd9GcQ6_O4DGfuHotN8XWZIM2j

Mohammed schudde even aan één van de twee vaten en een zwarte wolk vliegen vlogen ruw verstoord op. Hij vermande zich, bereidde zich mentaal voor om het vat op het karretje te hijsen maar stopte toen en greep in zijn kruis.  Hij scheukte en krabde even en trok toen het vat op het karretje. Zei ik het niet, vervolgde mijn broer, het zijn kruisenkrabbers allemaal. Ik besefte dat ik Arabische mannen inderdaad met regelmaat had zien krabben, maar het is zoals met vliegen, als je elke dag vliegen om je heen hebt dan zie je  ze niet meer en meer op gevoel dan zicht jaag je ze weg. Een snelle handbeweging naar je mondhoek, terwijl je gewoon door gaat met praten of lezen.

Gaat er een dag voorbij zonder dat je ze  krabbend rond ziet lopen, ging hij door, zijn autoriteit bevestigend, omdat hem iets opgevallen was dat aan mijn aandacht ontsnapt was? Ik antwoordde niet meteen, dat was een ander groot verschil tussen mijn broer en mij. Ik nam vragen ernstig op en toetste die aan de werkelijkheid. Ik liet de week buiten ons huis de revue passeren. Elke dag was wat  overdreven, daar had mijn broer geen gelijk in, maar in de vijf dagen dat de schoolbus door de stad reed, had ik heel vaak scheukend en krabbende arabieren gezien.

Net toen ik bedacht dat het wellicht zo was dat ik op de ene dag waar het kruis tasten mij niet was opgevallen, misschien niet opgelet had om dat ik naar iets anders keek, of dat als je een gemiddelde nam van meer krabbende en scheukend arabieren uitgezet tegen het aantal school dagen, wat een vrij hoog wekelijks gemiddelde ten toon spreidde , kreeg ik een stomp tegen mijn schouder. Luister je niet, vroeg hij, ik heb je wat gevraagd?

images?q=tbn:ANd9GcQ6_O4DGfuHotN8XWZIM2j

 Ik was altijd beschouwend van aard geweest een reden waarom mijn latere vrouw mij plagend  de koosnaam "Piet statistiek" zou geven. Ik houd van vergelijking en grafieken tot op de dag van vandaag. De stomp was pijnlijk geweest en verlamde mijn bovenarm gedeeltelijk en was niet uitgedeeld omdat ik niet snel genoeg geantwoord had maar omdat mijn broer het als reden gebruikte om mij eens een stomp te geven. Hij had van die vervelende machts trekjes.  Hij wilde gewoon manifesteren dat hij de sterkste was, het moet onzekerheid geweest zijn. Hij zag de voorsprong in kracht die hij had, dagelijks afnemen, afgezet tegen mijn leeftijd. Daarnaast wist hij dat ik zijn keuze van leesvoer verachtte. Niet dat ik dat openlijk zei, maar er komt een tijd dat je revolverheld boeken of lord Raffles, de gentleman meester dief, ver achter je laat. Die tijd was voor hem nog niet gekomen.

Ja, zei ik, Arabieren scheuken hun kruis, misschien niet de hele dag maar wel met grote regelmaat. Arabieren, wauwelde hij mij na, scheuken hun kruis..  Dit zou een vervelende middag worden en ik nam mij voor om niet al te veel meer te pikken. Niet alleen zijn het kruiskrabbers, ging mijn broer door op de samenzwerings toon, maar zij stinken uit hun gulp. Allemachtig dacht ik, ben ik gevonden of zo? Ben ik achtergelaten en later door mijn ouders geadopteerd? Het was dat ik foto´s van mijn vader van vroeger had gezien en dat er toch een sterke gelijkenis was, want vaker was de gedachte in mij  opgekomen.  Nou, zei mijn broer, terwijl hij me weer stompte op de plek die net niet meer zeer deed. Wat vind je er van. Ik waarschuw je zei ik, raak me niet meer aan want anders zou je wensen dat je een kruiskrabbend arabier was ver van hier. Ver van hier, wauwelde mijn broer mij na, Het was duidelijk, hij verveelde zich rot en zocht een slachtoffer. 

images?q=tbn:ANd9GcQ6_O4DGfuHotN8XWZIM2j

Noch mijn vader, noch mijn broer had ik ooit op empathie kunnen betrappen met hun medemens. Ik was net aan het bedenken dat het wellicht een gebrek aan water was dat Arabische mensen zich niet goed konden wassen, toen ik een duw kreeg die me haast het trappetje af deden vallen. Wat zei ik tegen je, wilde mijn broer weten. Machtsspelletjes, besefte ik en ik had er genoeg van. Jij zei dat Arabieren uit hun gulp stinken en dat vind ik heel boeiend. Hij keek mij wantrouwend niet begrijpend aan. Want, zei hij..?Maak maar af sunny boy, want..  Omdat, begon ik, Arabieren geen gulpen hebben, zij hebben lange soepjurken aan en als zij gulpen gehad zouden hebben, hoe dicht was je daar dan wel  niet  bij om een goeie snuif te nemen. Ik was te ver gegaan, ik had mijn Arabier snuivende broer over het randje geduwd.  

Hij veerde op en zei, ga staan nu sluit ik je gore bek. Nee, antwoordde ik, rustig maar hij kwam niet meer dichterbij. Ik besefte dat als ik ging staan, hij op me af zou komen en als mijn ouders thuis zouden komen en één van ons met een dicht geplakt oog zouden zien, er problemen zouden zijn. Zeker als mijn broer zou zeggen dat ik hem uitgemaakt had voor iemand die aan arabische kruisen snoof.  Ga staan chicken boy, zei hij, Ik ben niet laf, zei ik, laat me met rust. Chicken, chicken begon mijn broer nu, hoe was het mogelijk dat dit mijn broer was. Ik waarschuw je, zei ik en wees met de halve schaar naar hem mijn woorden onderstrepend. geef mij die schaar en bewijs mij dat je geen chicken bent, zei mijn broer. ik gooide de schaar voor zijn voeten.

We gaan de chicken proef doen zei mijn broer, hij had waarschijnlijk weer het één of ander indianen boek gelezen. Ik was toch wel nieuwsgierig. Schoenen uit zei hij, en schopte de zijne alvast uit. Daar stonden we dan tegen over elkaar met blote voeten.  Je plant je voeten wijd uit elkaar en omste beurt gooi je het mes, in dit geval de schaar. tussen de voeten van de uitdager. Als de schaar niet blijft staan, legde mijn broer uit,  dan ben je af, dus je moet goed hard gooien, want de grond is hard, Dit was mijn broer weer, de bedenker van spelletjes.  Waar de schaar blijft staan, plaats je de rechtervoet en de linker laat je staan. Trek je één van je voeten weg dan ben je laf, de chicken. Is dat duidelijk, vroeg hij. Dat was mij volslagen  duidelijk. Één keer een proef gooi, dicteerde hij. Ik zette mijn voeten uit elkaar en mijn broer plantte de schaarhelft met kracht in de grond tussen mijn voeten in. 

Ik besefte dat diegene die het eerst gooide het voordeel had en ik besefte ook dat je steeds moest proberen in het midden van de twee voeten te gooien om de afstand maximaal te verkleinen Kruis of munt vroeg ik aan mijn broer, terwijl ik een piasterstuk uit mijn broekzak opdiepte. Kruis zei, hij, ik flipte de munt omhoog, hij kwam neer op munt. Ik probeerde mijn voeten zo wijd mogelijk te plaatsen en ik zwaaide de schaarhelft vervaarlijk boven mijn hoofd en  met veel kracht plantte ik hem tussen de voeten van mijn broer. Hij verplaatste zijn rechtervoet en zette die tegen de schaarhelft aan, alvorens die er uit te trekken.

Mijn broer maakte rare geluiden en zwaaide de schaarhelft beurtelings van links naar rechts in kruizende bewegingen. Intimidatie besefte ik en keek langs hem heen. Ook hij plantte de helft in het midden neer, tussen mijn voeten. Ik verplaatste mijn voet tegen het heft aan en trok de schaarhelft uit de grond. Ik hoop dat ik hem niet in je teen gooi zei ik. Whoa, zei mijn broer en hief zijn hand op, we spreken af, dat er niet meer gesproken wordt. Ik begon weer met de helft te zwaaien in een grote cirkel en liet hem los. Tooink, de schaar boorde zich in de grond, 20 centimeter van mijn broer´s voet. Ik moet het hem nageven, hij trok zijn voet niet terug. 

Mijn broer gooide met zeer veel kracht de schaar precies tussen mijn voeten en ik dacht, wat zijn wij aan het doen? Maar als ik zou stoppen dan zou ik de chicken zijn en daar had ik geen zin in. waarschijnlijk had mijn broer dezelfde gedachte maar wij zaten nu op een traject van no return.  Ik pakte de schaar en hoe ik heb kunnen missen, ik weet het niet, misschien had ik de schaarhelft verkeerd losgelaten maar hij boorde zich in de voet van mijn broer en daar had ik niet opgemikt. Mijn broer keek vol ongeloof naar zijn voet. Hij tilde hem op en kreunde meteen van de pijn. Ik zal wel een spiertje geraakt hebben dacht ik. Ik zag een klein metalen puntje onder uit zijn voet steken. Help mij dan toch, zei hij en het zweet kwam op zijn voorhoofd parelen. Het treft dacht de statisticus in mij, geen bloed! Dat kwam even later en hoe. Hij leunde op mij om geen gewicht op zijn voet te plaatsen en hinkspringend kwamen wij terug bij het trapje. 

Hij hield zittend zijn voet van de grond door zijn been dat gebogen was bij de knie met beide handen te omklemmen. Trekt het er uit, zei hij! Please zei ik, of pretty please. Please, trek het er uit. God ver de godver, zei mijn broer, trek het er uit debiel. Het was ernst, besefte ik en ik kon hem ook zo  niet laten zitten. Ik pakte zijn voet met mijn linkerhand en hij begon meteen te kreunen. Trek het er in één keer uit, gebood hij. Met mijn rechterhand pakte ik het oog van de schaarhelft en rukte het er uit, het leek of het nog even ergens achter bleef haken en toen hield ik hem bebloed en al in mijn hand. Het was niet eens zo een wijde wond, maar er kwam wel veel bloed uit. Mijn broer drukte hard op de wond en bleef zo zitten.

Wij hadden beiden de zelfde cowboy boeken gelezen. Zal ik het dicht branden vroeg ik, dan haal ik even de aansteker van binnen?. Praat niet meer dwaas, antwoordde mijn broer mij. Na verloop van tijd  stelpte het bloeden maar mijn broer hield pijn. Wij trokken onze schoenen weer aan.  Ik was het knechtje, ik smeerde  botherhammen, maakte thee klaar en vroeg mij af hoe het allemaal zou aflopen. De auto kwam de hoek om rijden het erf op en mijn broer en ik zaten broederlijk naast elkaar te lezen. Mijn ouders gingen naar binnen en mijn zussen dekten de tafel. Het was een gezellige maaltijd, mijn ouders waren in een goeie bui en er werden veel verhalen verteld. Mijn broer was een beetje stilletjes maar dat viel niemand anders dan mij op.

Het werd bedtijd en terwijl ik met mijn zussen aan de afwas stond, ging mijn broer in de slaapkamer studeren. Na verloop van tijd was het bedtijd en ik weet nog hoe ik dacht, daar zijn we heel goed van afgekomen voor ik in slaap viel. Het was weekend en de ochtend brak aan. Mijn broer riep mij van uit het andere bed. Kun je water halen voor mij, vroeg hij? Kun je dat zelf niet, antwoordde ik. Ik heb zo´n vreselijke pijn, zei hij en ik haalde water voor hem.Toen we naar de ontbijt tafel liepen sleepte hij nogal met zijn voet. Wat heb jij vroeg mij moeder? Oh ik heb iets in mijn voet gehad, zei hij, maar het gaat wel weer over. Okay dit was het bewijs, mijn broer was geen chicken.  

Laat eens zien zei mijn moeder en toen zij zijn voet zag verschoot zij en ik ook. Hij was rood en opgezwollen. Dan, riep zij naar mijn vader, kom eens snel kijken. Mijn vader keek en zei, oh en hij wees naar de rode streep  die naar boven liep richting knie. Hij bekeek de voet goed en zei je bent nergens ingestapt, je hebt iets in je voet gekregen van boven af. Hij legde zijn hand op mijn  broer´s hoofd en zei, je hebt koorts. Hoe is dit gebeurd vroeg hij bars. Ik heb in een schaar in mijn voet gekregen, zei mijn broer. Door en door, wilde mijn vader weten?  Hoe kon dat, vroeg mijn vader en daar brak de bubbel, mijn broer keek naar mij van, het kan niet anders en zei, Daniel heeft hem in mijn voet gegooid. Mijn vader keek mij doordringend aan en zei tegen mijn moeder, jouw zoon is geestelijk gestoord.  Hij,  en mijn vader wees naar mijn broer, heeft bloedvergiftiging en gaat nu meteen met mij naar het ziekenhuis en dat schaar gooien zoeken we later wel uit.

Mijn broer ging naar het Mossad ziekenhuis in Tripoli en moest daar enige tijd blijven en ons weekend was zwaar verpest.

San Daniel 2013 

 

lees ook de dodelijke promotie, de Libische jaren

 

 

   

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heerlijk weggelezen!
Prachtig verhaal.
Vooral die opmerking dat Arabieren geen gulp hebben..... :)