x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Het versteende woud, de Libische jaren 1

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 16 December 22:02

bomen van steen:

In de avond stopte de regen net zo plotseling als het begonnen was. Grote schijnwerpers verlichtten de gestortte plaat en de zoveelste afgeloste ploeg arabieren ruimde de slangen op. Het hele complex was hel verlicht. We zaten in de Romney loods en de mannen dronken wat alvorens zij naar bed zouden gaan. Groepjes mannen spraken aan tafeltjes over de werkzaamheden van de volgende ploeg en een hoop zaten tijdschriften te lezen. Anderen  deden spelletjes. Er waren geen films of tvs´en de video recorder moest nog uitgevonden worden.  In eens viel het mij op, al hoewel je de hele dag Arabieren zag, die in groepjes bij elkaar zaten en vervelende klusjes deden als zij al wat deden, had ik de hele middag en avond geen arabier in de Romney loods gezien. 

Moet de andere mannen niet eten, vroeg ik aan mijn vader en John Tidwell? Hoe bedoel je, welke andere mannen vroeg John? Nou de arabieren, die we net zagen werken, antwoordde ik. De Mo´s, vroeg hij en trok zijn wenkbrauw op? Nou keek ik verbaasd. De Mo´s eten apart zei John, dat is beter voor hen en voor ons. Ik was nog zo onschuldig dat ik dacht dat zij allemaal van de Mo stam kwamen. We waren in de woestijn met hoofdzakelijk mensen uit Texas, een zuiderlijke staat in Amerika, in het begin van de jaren ´60. De tijd van het Amerika dat de rassen in haar eigen land, toen nog sterk gescheiden van elkaar hield, onder de naam segregatie. 

Waarom noemt u hen Mo´s begon ik? Oh, lachte John, van Mohammed.  Ze hebben allemaal rare namen, dus als we er eentje nodig hebben dan roepen we Mohammed en dan komt er wel een.  Ik begreep dat dit arabieren waren die verplicht op de loonlijst stonden. John, die zo veel wist en gestudeerd had, noemde elke Arabier een Mo, omdat het te veel moeite was om je in hun namen te verdiepen.  De " Mo´s" die in Tripoli ook hun gezinnen hadden die trots waren op hun, in de woestijnwerkende vaders, die voor een Amerikaanse multinational 2 maanden in de woestijn werkten en dan in die 2 maanden meer verdienden dan hun familieleden in een heel jaar.

Ik weet nu wat het verschil was tussen deze pragmatisch techneuten en experts en mij. Ik kon het toen nog geen naam geven. Zij hadden geen empathie. Zij  konden zich niet verplaatsen in de levens van de Mo´s, dat waren maar lastige mensen die je toebedeeld kreeg op de loonlijst. Kijk young Daniel,zei John, ze mogen bepaalde dingen niet eten, vanwege hun geloof en ze zouden zich met ons niet op hun gemak voelen. De voedsel bereiding begreep ik, dat vond ik een goed argument. en de rest dat leek mij onzinnig. Je kunt ze niets uitleggen , ging John, door, ze mogen de boel een beetje bewaken en schoonhouden. Je mag ze nooit het werk van een blanke laten doen, dan gaat het mis. Het zijn negers, maar dan van het slechtste soort, Ik vroeg mij ernstig af of men wel eens had getracht de Mo´s wat uit te leggen, ik vermoedde dat ik het antwoord al wist, niet!

Er zijn veel mensen met verschillende verantwoordlijkheden in de maatschappij doceerde John verder. In de States is het belangrijk dat je een goede opleiding hebt gehad als je prettig wilt leven. je kunt aan een blanke niet zien van een afstand  of hij voorbereid is om hoge prestaties te leveren. Dat is het prettige met Mo´s je ziet van een afstand wie ze zijn .Je herkent ze met hun tekorten. Ik snapte dat ik mijn gedachten nog niet goed onder woorden kon brengen dus ik liet het langs mij heen gaan.  Waar slapen ze, vroeg ik nog? In tenten antwoordde mijn vader, dat vinden ze prettig. Ik begon te begrijpen waarom de Arabieren ons niet mochten. De arrogantie van de blanke maatschappij die zonder pardon de lakens uitdeelde. Ik neem morgen een paar schiet Mo´s mee vervolgde  John. Ik begon het te begrijpen, het was niet slecht bedoeld, het was de tijdsgeest die sprak door de monden van die mannen die superieur waren in die bepaalde omstandigheid.

Zijn jullie nooit bang dat de bewakers zich tegen jullie keren, zij hebben  de wapens en jullie niet, vroeg ik. Wel nee zei nu een andere Texaser die een paar maanden later zwaar verbrand zou sterven dank zij een "Mo", zij zijn heel tevreden en ze kussen de zweep.  Ze luisteren naar gezag en dat respecteren ze. De mo´s, ging hij verder, hebben alleen ontzag voor macht. Mijn vader mocht de mannen identificeren die maanden later verbrand naast de geëxplodeerde installaties lagen. Sommigen waren toen alleen nog aan hun versierde cowboy laarsen te herkennen. 

Waar heb je de Mo´s  voor nodig, vroeg mijn vader? Ik ga naar het versteende woud wat fossielen verzamelen, antwoordde mijn latere voogd. We nemen één van de rat mobiels en  ik wil twee schiet Mo´s mee, je weet nooit wat je tegen komt. De Duitsers noemden generaal Rommel, bij een erenaam, de woestijn vos, de Amerikanen noemde de zelfde Duitse held die vechtend heen en weer getrokken was door de woestijn  in vw achtige voertuigen, de woestijn rat. De maatschappij had dune buggy achtige voertuigen met brede banden die luchtgekoelde vw motoren hadden.  die werden dus ratmobiles ​genoemd. De wereld oorlog was nog maar 15 jaar daarvoor tot een einde gekomen. Alle wonden waren nog vers.

Goh, zei ik, een versteend woud, echt? Ja zeker young Daniel, zei John, zou je mee willen? Ik keek mijn vader aan, als je wilt, zei hij, ga gerust mee. Het is niet ver van hier en we vliegen pas zondag morgen terug. Wow, wat was dit leuker, oneindig veel leuker dan op mijn trapje in de tuin een pocket te lezen van mijn broer. Die avond lag ik in mijn stapelbed en liet alles nog eens de revue passeren. De vlucht van Tripoli naar concessie 52 had ik al een avontuur gevonden. Ik had een beter beeld van mijn vader´s werk gekregen, ik had er nu tenminste een beeld bij, het meest indrukwekkende waren wel de zware transport vliegtuigen geweest.

 

Het laatste deel van een gesprek tussen mijn vader en zijn collegiale vriend die avond,  ging over lucht en ruimte vaart. De gesprekken waren altijd technisch of wetenschappelijk  van aard. Concessie 52 was een hemel voor de techneuten, zij konden over hun passie spreken, techniek in alle vormen en verschijningen, met gelijkgestemden die hen ogenblikkelijk begrepen. Thuis kon niemand over zijn werk praten. Het waren aparte werelden.   John, herinner ik me nog, zei tegen mijn vader; binnen 10 jaar zetten wij een man op de man. Hij was abuis, het gebeurde 8 jaar later. Ik zou mij zwaar moeten vergissen als wij voor het jaar 2000 niet een maanbasis hebben en een vlucht realiseren  naar Mars. vervolgde hij. Ook daar was hij abuis in maar dat kwam meer door het verleggen van de politieke bakens en de bezuiniging bij NASA. Ik gleed weg in een diepe slaap gevuld met Mo´s, versteende wouden en maanlandingen.

San Daniel 2013

lees ook: het stenen woud , de Libische jaren

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Duidelijk beeld van de toenmalige tijdsgeest. Wat er in betrekkelijk korte tijd allemaal kan veranderen en toch ook weer hetzelfde blijft ...
Ja maar de Mo,s draaien op dit moment de zaken om en zitten de graaiers achterna.
Pork de discriminatie DUIM
DRIMPELS.
Errgug, maar dan ook héél erg interessant.
Ook vanwege de kijk die de 'grote' mensen hadden en tegenover zo'n jonge ongerepte geest, die al heel zelf bewust was en helemaal niet in ongelijkheid dacht...Herkenbaar
Ik neem aan dat het versteende woud hier achteraan komt?
Hoop ik...