Het andere testament

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 23 January 18:40

Hoofdstuk 30 
Addis lonkt

Alles is klam. De kamer en het bed, maar zeker ook diep in mij heerst kille mist. Door de vuile strepen en vlekken op het raam vormt de volle maan op de stijve lakens abstracte droedels, die op mijn ademhaling mee veranderen. Ze lijken op de wanorde in mijn hoofd. Te moe om in te slapen, draaien flarden van de laatste dagen door mijn gedachten. Incluis woedend wapperende allarmvlaggen. Mijn brein puzzelt doorlopend, maar kan de vinger niet achter het aanstormende gevaar krijgen. Het lijkt of ik een rampzalig noodlot moet ontleden dat zich nog niet eens voltrokken heeft. Of ik geblinddoekt met blote handen in een gierput moet peuren en ik voel me ondertussen ook nog totaal genegeerd. Misschien word ik nooit meer warm? Dora, met zelfmedelijden los je niets op! 
EmjE is, net als ik, bijna onzichtbaar. Enkel onze koude neuzen piepen boven de lakens uit en ik kijk met opgetrokken gespannen schouders naar de ronde bult, de dikke bos donker haar en dat lieve neusje. Ik heb een te volle buik van de schapengoulash en tuur onafgebroken naar de EmjE-schim. Of haar ogen open zijn is niet te zien want ik ril te veel. Met op elkaar geklemde kaken haat ik mezelf er om dat het janken me nader staat dan het lachen. Geen enkel gerucht komt van buiten. De stilte is bijna eng. Niemand hoort hoe hard het ongrijpbare onraad in mijn hoofd gilt: Dora let op, let toch op! Alsof ik dat niet doe, maar ik ben zo machteloos. Regende het maar, dan hoorde ik mijn gedachten niet. God, geef ons nu maar een heerlijk angstaanjagende donderbui, dan zou ik me dáár druk om kunnen maken! Om half acht beneden in het restaurant, brood met honing. Ik hoop met koffie, vertrek rond acht uur. Dessie, daarna Campoldja waarover die koude kip natuurlijk ook moeilijk gaat doen.


“Door, vertel het nou eindelijk maar eens.” Nee, oh nee... niet nu, te pijnlijk, te kwetsbaar...
“Wahat EmjE?”
“Je bent zo stil,” fluistert ze.
“Let er maar niet op. Het is niet jouw schuld. Trek het je niet aan. ”
“Dora Weltevree, ik ben niet gek. Ik wil nu weten wat je zo dwars zit. Heeft het iets met mij te maken?” fluistert ze boos. Van schrik krijg ik het nog veel kouder en begin te klappertanden.
”Na-na-na-natuurlijk niet. Sterker nog, zo-zo-zonder jou had ik dit niet eens volgehouden. Het is me even allemaal te veel, meer niet. Zo schizo-zo-eh-zo-dubbel. Dáár kun jij he-le-maal niets aan doen!"
“Teveel indrukken, ja. Dit land is vele malen indrukwekkender dan ik had verwacht, ondanks jouw Nieuwsbrieven.” Het blijft lang stil. Te lang en ik draai me om zodat ze geen tranen ziet, maar ze zegt dat ik voor de draad moet .“Nu, Dora Tegendraads, want anders zwaait er wat.” Ik moet ondanks mezelf toch lachen om haar kwasie-bevel.
“Het is de stichting. Ach… laten we nou maar gewoon gaan slapen.”
“Nee! Nu word er gepraat. Ligt het echt niet aan mij?” Ze vraagt het zo nadrukkelijk dat ik nu wel met de billen bloot moet. Liever een afleidingsmanoeuvre.
“Nee, gek. Je bent juist lief en ik ben niet de enige die dat vind, hoor. Ze zaten je op te vreten, die kerels hadden je meteen wel willen kopen.”
“He? Wie, wat?”
“De mannen bij Ali Baba in het rovershol. Onze 'kidnapers', haha. Oh, je had het moeten zien EmjE, als het aan hen had gelegen, hadden ze je meteen besprongen. Alle twee. Zeker weten.”
“Jaja, het zal wel, maar nu echt ter zake, Doramora. De stichting.” Ik zucht.
“Ik wil niet roddelen.”
“Het zit jou dwars dus...we hebben tijd genoeg en je moet ervan af!”
“Nou… jij zegt dat Pee is zoals altijd, niet flexibel, contact gestoord en zo. Dat heb ik nooit erg gevonden, dat hoorde bij haar, maar nu is het anders. Ze is wantrouwig, chagrijnig, heeft altijd wat te nuilen en van dat kortaffe negatieve gedrens word ik stapelgek… Zij bepaalt en verpest de hele sfeer. Dat alles was er al die veertien jaar niet en ik ben niet veranderd. Ik weet echt niet wat ik in haar ogen nu ineens heb misdaan.”
“Volgens mij niets. Zij is degene die dwars ligt, de boel niet kan scheiden.”
“Jij en ik doen dat toch ook? Penningmeester-vriendin, stichting-vakantie. Niets moeilijks aan.”
“Ja, maar dan moeten wel alle neuzen dezelfde kant op staan. Zolang iedereen hetzelfde doel heeft, dezelfde passie voelt, schept dat een band en is er niet aan de hand,” is ze het met me eens,
“Wat gaat er dan nu mis? Ik had verwacht dat ze zou stikken van nieuwsgierigheid, niet kon wachten om te vertellen over jullie succes in Nederland…maar,” Uit het andere bed klinkt instemmig gebrom.
“Het loopt inderdaad raar, er is van twee kanten, als vriendin en secretaris, enkel botte weerstand,” realiseert ze zich. Ik ben er blij om en knip het bedlampje aan terwijl Emje nogmaals zegt dat het niet haar vriendin is en, "ik leg die rare fratsen makkelijk naast me neer, maar... het is wel frappant allemaal.”
“Ik had me er zo op verheugd. Mijn opdrachten zijn bijna af. Dat had ik willen delen, vriendinnen onder elkaar, maar Pee was meteen al moe. Waarmee is ze dan zo vreselijk druk geweest?” Emje schokschoudert. Nu ik toch begonnen ben, het licht aan is, zet ik ook maar door.
“Notulen zijn voor haar altijd een fluitje van een cent, dat doet ze met de ogen dicht. Ze zou mij alles mailen. Dat was toch afgesproken?” Ze knikt.
“Ik heb er niets van gezien. Niet eens een besluitenlijst heb ik ontvangen.” Mijn maatje kijkt verbaasd. Het wordt in één klap duidelijk dat zij niet beter weet of ik ben vanuit Nederland wel van alles op de hoogte gehouden.
“Weet je nog die hele lijst met wederzijdse plichten voordat ik vertrok? Het zou wat omslachtig worden dat ik via mail mee moest stemmen over de statuten, maar dat was goed te doen, zeiden we allemaal. Dat is, nee was, toch ook de afspraak? ” Ze knikt nogmaals, heftiger dit keer en kijkt steeds meer verbaasd. 
“Ik heb nooit iets van notulen gezien, van geen enkele vergadering, maar ik kreeg wel aan de lopende band orders voor extra info, foto’s, aanvragen, etc. Van Henry vanwege de PR wegens het Vincentrum en Harrie gaf me allerlei opdrachten in verband met de Wilde Ganzen. Terwijl die aanvraag al klaar lag voordat ik vertrok. Is hij die papieren met alle bijlagen en prognoses kwijtgeraakt of zo?”
“Daar weet ik niets over, maar Door, hij kletst nog steeds over Witte Ganzen, zo dom!” Ze lacht er om, maar ik vind zoiets toch erg verontrustend.
“Is hij dement? De Wilde Ganzen is voor ons de belangrijkste instantie. Zij willen alles zwart op wit. Dat is logisch, heel normaal! Bewijzen en zo, want voordat ze geld doneren moeten ze beoordelen of we wel solide zijn.  Die hele aanvraag moest ik Harrie opnieuw toesturen. Dat heb ik in de avonduren bij elkaar gezocht, herschreven zoals hij wilde en gemaild. Daar kan Pee het dus helemaal niet zo druk mee hebben gehad.” In EmjE's voorhoofd verschijnen diepe fronsen en ze zegt niet te weten dat ik nooit info kreeg, ervan uit ging dat Pee die taak had. Ze heeft ook niets gehoord over een nieuwe aanvraag voor de Wilde Ganzen, want dat regelt Harrie allemaal. 

“Dat is niet het enige waar ik me over verwonder. Er is door jullie heel veel geld opgehaald. Dat is toch iets heerlijks, om trots op te zijn? Ik zou het van de daken schreeuwen, er van alles over willen vertellen, maar zelfs dat kan niet worden besproken. Waarom moet alles zo geheim? Ik snap er geen snars van, EmjE.” Haar gezicht spreekt voor zich: ze tast óók in het duister. Mocht ik op antwoorden van haar hebben gehoopt, het mysterie is nu alleen maar groter nu blijkt dat zij niet veel meer weet dan ik.
“Ik ben penningmeester, heb met fondsenwerving niets van doen. Eens per maand kijk ik de boeken na. Dat was tot nu toe nog niet zoveel werk en ik zit natuurlijk niet in het dagelijks bestuur, die alles met jou moet communiceren.”
“Dat moet dan in de toekomst wel veranderen want dan kun jij mij de volgende keer op de hoogte houden. Al die geheimzinnigheid vind ik beangstigend. Voor het Goede Doel moet juist alles, ieder besluit en elke uitgave, transparant zijn," verzucht ik en blijf ondanks haar begrip obstinaat. 

“ Anannia was drie weken het land uit. Dat heb ik aan jullie doorgegeven. Ondanks dat bleef Harrie commanderen: vraag hem dit, stuur ons dat, waar blijven de CHAD-ETstatuten, wanneer komen de cijfers, het jaarverslag, want anders kunnen we hier niet verder. Zij hebben bij CHAD-ET echt wel meer aan hun hoofd dan enkel ons project. Toch heb ik het al nodige via Alemu kunnen organiseren. Senaid en Maria heb ik zelfs achter de broek gezeten. Waarvan denk je dat ik zo dun geworden ben? Kilometers heb ik extra gelopen omdat ik alles wel zo snel mogelijk bij jullie moest zien te krijgen terwijl internet vaak niet werkt. Dat alles zodat jullie alles kregen,  maar Pee wil er helemaal niets over horen. Neem me niet kwalijk, maar ik vind dat bizar.”EmjE krijgt door dat er veel is waarover ik al  over dit alles loopt te gissen vanaf het moment dat we bij het pension in Addis waren, en zegt dat Pee al in het vliegtuig de contramine was, "dus Dora, haar slechte zin komt niet door jou."

“Wat doet Pattie eigenlijk hier? Vakantie vieren of mij controleren? Sinds wanneer denken zij daar in Arhem dat ik niet te vertrouwen ben? Zij zou zonder ons Goede Doel nooit naar Ethiopië zijn gekomen toch? Jij wel?” Ik flap het er in de opwinding uit en ze kijkt me ineens strak aan, steekt een sigaret op en inhaleert diep.
“Een echt eerlijk antwoord, Door?” Ineens klopt mijn hart in de keel.
Komt nu de volgende genadeklap?

Vervolg

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oei .... wat wordt het antwoord?
toch niets raars van EmjE ?
Ja, ik zat daar met het zweet in mijn handen ineens.... wat als zij mij óók niet begrijpt? Dan ben ik helemaal alleen met al die zorg.
Kom maar snel met het antwoord!
Het staat on line,
(haha, kan nog niet slapen)
Jemig, heftig gesprek
Misschien dat ze niet had gekomen maar dat lijkt me eigenlijk stug,of ze moet er het geld niet voor gehad hebben EmJe is en blijft je beste vriendin. Zo erg vergis ik me toch niet in haar?
Maar ja, na al die ellende ga je de raarste dingen denken
Wat een emoties, eindelijk een gesprek met EmjE.
Een mens gaat zo aan zichzelf twijfelen, na al die vervelende dingen
Keihard dit. Waar doe je het allemaal voor, zul je je afgevraagd hebben.
Het blijft een bijzonder verhaal. Gelukkig hoor ik niet bij de macho-mannen hier, dus ik lees dit soort emotionele dingen graag...)
Keihard dit. Waar doe je het allemaal voor, zul je je afgevraagd hebben.
Het blijft een bijzonder verhaal. Gelukkig hoor ik niet bij de macho-mannen hier, dus ik lees dit soort emotionele dingen graag...)