De waarheid uit het lood geslagen (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 14 January 14:07

Zeven uur. Op de minuut nauwkeurig staat Ali met de Jeep voor de ingang van het kleine hotel. Pee en EmjE kruipen achterin, maar voordat ik mijn hoge stoel bestijgen kan neemt Ali me apart, draait zich af en begint te fluisteren, wat me een ongemakkelijk gevoel geeft tegenover de anderen. “Ik vertel alleen aan Missie Dora. Vandaag, ik maak gelukkig miss Dorie.” Ik bloos met grote ogen. Wat weet hij van mijn zorgen? Hij kan me niet met Pee en haar stoornis helpen en hijzelf is reeds één van mijn geluksfactoren, doet het geweldig met zijn drie bijzondere blanke taarten... “Verassing. Ik niets zeg want ik niet zeker is of mensen ik ken, zijn wel vrienden maar, hebben wat Ali zoekt” zegt hij wijzend naar mijn ketting, “maar als wel, ik zeker weet u bent heel blij…”Hij loopt verlegen om de auto heen en zodra ik binnen op mijn stoel zit, draai ik me beduusd om naar de achterbank om aannames over eventuele geheimen tussen hem en mij te voorkomen. “Ali heeft een verrassing, zei hij en wees naar mijn kettinkje.”

“Ach gossie. Hij gaat vast op zoek naar de sieraden die jij zoekt. Wat is hij toch alert, Door..”

“Denk je EmjE? Zou hij echt nog weten dat ik er bij de Lallibella markt naar zocht?”

“Kom op zeg, Dora Weltevree. Hij vergeet zoiets niet en jouw hoofd spreekt altijd boekdelen. Gisteren, toen we theedronken op het plein, wees jij naar de vrouw in het blauw met haar mooie sieraden. Dat zal hij best begrepen hebben. Trouwens, als je ergens van schrikt grijp je altijd naar je Camboldja kettinkje. Hij let altijd heel goed op lichaamstaal. Nou meid, leuk, ben benieuwd en hij weet heel goed wat ie doet, toch?” Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ze dit zo expliciet vertelt om Pee er op attent te maken dat Ali iets meer is dan een domme vrachtwagenbestuurder.

Eerst leggen we de kiezelweg naar Lalibella tot aan de afslag in omgekeerde richting af en in de nevelige vroegte dienen we flink op te schieten want we krijgen  een langgerekt hooggebergte voor de kiezen om naar Dessie te komen. De sfeer is goed, de weg behoorlijk, de zon schijnt voorzichtig, maar na een half uurtje liggen mijn darmen over dwars om hulp te roepen. Acterend dat er niets aan de hand is concentreer ik me op wat er buiten te zien is, maar de kramp in mijn buik maakt me toch onrustig. Al is er buiten in het veld weinig om me achter te verstoppen, toch vrees ik reeds binnen een half uurtje om een stop te moeten vragen. . Is Ali nou ook nog helderziend, vraag ik me af als hij zonder aansporing mijnerzijds de Jeep aan de kant van de weg parkeert. Wat is het toch een wonder van inlevingsvermogen. Ik graai de nieuwe toiletrol uit het zijvak van het voorportier en werp hem dankbare blikken toe aan, spring als een haas naar buiten zonder de deur te sluiten en sprint  naar twee verdwaalde prikkende struiken. De dames achterin hoor ik gieren om mijn bokkensprongen als een blinde vink. Vanachter mijn te doorzichtige struikje zit ik hartelijk aan twee zijden mee te gieren tot ik plotsklaps verstom. Ali haalt alle koffers uit de auto...

Niet alleen mijn sluitspier stond op knappen, de linkse achterband heeft het ook op de heupen gekregen en deze keer maak ik me toch ernstig zorgen want de reserveband is immers al kapot. Wellicht is hij, zonder dat wij daar iets van mee hebben gekregen inmiddels gerepareerd, vraag ik me af. Moeizaam, maar opgelucht hijs ik mij in de strakke vuurrode broek als onze kleine bandenspecialist dat wiel toch rustig tevoorschijn haalt. Frivool, met een stoute goede zin, huppel ik naar de Jeep, hang even later ver over de passagiersstoel om uit de console tussen de voorstoelen mijn fototoestel te zoeken. De sigaretten, pepermunt en broodjes zijn diverse malen opgetild, grapjes makend met de dames op de achterbank, en mij overvalt de doemgedachte dat de camera dan nu eindelijk wel gejat is. Na nog langer gerommel, wulps met mijn billen draaiend in de strakke broek krijg ik hem echter toch te pakken, draai me opgelucht om en krijg een halve hartverzakking.

Plus een kop als een boei. 

Drie grote kerels hebben leunend op hun herdersstaf in de vroege zon verlekkerd naar mijn achterwerk staan turen. Wat zullen ze hebben genoten, denk ik onherroepelijk want die broek en die idiote verleidelijke pose liet niets te wensen over. Achter hen schieten er nog een stuk of drie uit het veld tevoorschijn. Ze lachen allen vriendelijk en of het niet genoeg is dat ik ongewild een overjarige uitgave van een pin-up heb gespeeld, komen van alle kanten gillende kinderen de berg af rennen. Wij zijn hun volksvermaak, wie weet wordt er in het dorpshuis nog het hele jaar over mijn magere achterste nagepraat? Of zouden ze het in de eerstvolgende Addis Tribune vermelden? Ik krijg het paniekerig benauwd van het koeterwaalse gekrakeel dat ons aan alle kanten omringt en ren als een op hol geslagen paard de kiezelweg op, 

Weg van de nieuwsgierige joelende menigte race ik de bocht om en nog veel verder omhoog waar ik het onaangename met het zinloze kan verenigen. Voor ik er erg in heb sta ik hijgend halverwege de berg naast een tukul die ik van zeer nabij op de korrel kan nemen. Vanaf dit punt kan het tafereel beneden meteen ook even voor het nageslacht worden vastgelegd…Was mijn nazaat maar meegekomen, denk ik automatisch. Wie weet zouden we elkaar dan veel nader zijn gekomen…Of juist niet en zouden we als moeder en dochter net zo in de niet communicatie-val zitten als Pee en ik? Het zou zeker veel teweeg hebben gebracht als ze mij eens enkele weken van dichtbij had mee gemaakt in een voor ons beide totaal nieuwe omgeving… Ik heb te gevoelige zenuwen vandaag. Zal wel aan gisteren liggen, na die indrukwekkende kerken die me vanbinnen open hebben gehaald. Normaliter krijgt men mij niet  snel op de loop als een preutse peuk. Niet om een stel blote billen of een te strakke sexy broek waar mannen met overduidelijk plezier naar kijken, maar misschien ben ik vandaag nog aangeslagen van gisteren? EmjE niet.  Al staat ze om half acht in de vroege ochtend tussen al dat volk ingeklemd, zij blijft daar beneden de rust zelve... Wordt dit zo’n pechdag waarbij alles fout, c.q. anders, gaat dan verwacht? Ali’s verrassing die me meer dan ik zou willen toegeven ontroerd, mijn fantasie beroert en bezig houdt. Pee met haar onbegrijpelijke stuursheden en onvoorspelbare snauwende uitlatingen, straks die tunnels vlak voor Dessie…gelukkig wel een deel van de reis dat ik ken.

Binnen een kwartier zijn we alweer onderweg en beklimt de Jeep de berg vanwaar ik halverwege de oploop rond de auto heb gefotografeerd. Het gaf een magisch plaatje, al die friemelende mensen in dat grootste landschap, dat is zeker mooi meegenomen. Vanaf de top is beneden niemand meer op de weg te bekennen. Zo gewonnen, zo geronnen. Jammer dat we geen radio in de auto hebben, dat zou me nu toch wel wat opvrolijken, denk ik onwillekeurig voor het eerst in al die tijd... 

Vervolg

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een attente lieverd, die Ali
En wat heb ik gelachen met de manier waarop jij beschrijft hoe je bespied werd door de Ethiopiërs.
Wat een heerlijke schrijfstijl ... die stijl kunnen weinig Belgen je nadoen !
Héééél dikke duim !
Dank je. heb even alle vervolglinken aangebracht want dat was er bij de laatste allemaal bij in geschoten
Dit boek MOET succes hebben .
Echt waar Dora, het is niet om te 'slijmen' (in het westvlaams) maar je hebt een prachtige schrijfstijl en woordenschat.
Blijf het volgen !
Sommige dingen moeten gebeuren
En ineens staat het hele dorp toe te kijken, hahaha
Wat is de Ali toch een schat
Benieuwd waar jullie heen gaan.