De waarheid uit het lood geslagen

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 10 January 12:29

Stil, moe en voldaan zijn we toe aan een moment voor onszelf en genieten in gedachten verzonken van de rust op de hotelkamer. EmjE ligt op bed. Ik zit boos voor het raampje naar buiten te staren. De St George zou mijn hoofd moeten vullen, denk ik aangedaan. De Mariakerk, die we van binnen niet hebben bekeken in verband met de restauratie deed me niet zo veel meer. Al die feiten over Theresa, Petrus en Matthias tuimelen zonder verband door mijn brein over Pee heen.Kwaad op mezelf moet ik bekomen van de invloed die de averechtse trol toch nog op heeft. Twee hartvriendinnen, in een uithoek van de wereld, die machteloos opgescheept zitten met een vat vol tegenstrijdigheden waarvan één toch al nooit zo'n mens als vriendin zou kiezen. Ik wel? Niet zoals ze zich nu opstelt. Ach, het is door de jaren heen zo gegroeid en ik nam er genoegen mee dat de band met Pattie heel anders was, maar nu wens ik uit de grond van mijn hart dat dit tegendraadse lastpak niet meegekomen was want de neerwaartse druk die ik van haar ondervind is niet te omzeilenWel zou ik graag weten wat er in die afgemeten kop omgaat en als ik het begrijp, kan ik er beter mee uit de voeten, er omheen leven misschien.

“We zijn over de helft van de reis en in mij is alles dubbel,” fluister ik. EmjE knikt.

“Ik wil helemaal nog niet terug en toch zou ik na vandaag het liefst lekker bij Tidgi en Negist op de thee in hun knusse huisje en alleen met jou de laatste dagen slijten in mijn eigen domein. Zo jammer dat jij straks wéér niet bij mij logeert,” Mijn vriendin knikt nogmaals en zegt dat ze er óók niet zoveel indrukken meer bij kan hebben. “De harde schijf raakt vol. Zo’n reis verdient een maand of langer. Het land, de gebruiken, andere cultuur, het onbekende eten. Jij bent hier inmiddels gewend, maar wij.." Dat zij minder energie heeft dan ik is ons al jaren duidelijk en dat ze nog voller raakt van alle bijzondere indrukken dan ik, lijkt me voor de hand liggend, maar, “Jij zit niet met mijn probleem, die stichting en Pee die...” De rest van de zin zweeft moedeloos door de ruimte. Of EmjE op de praatstoel kruipt om mij op te beuren, of omdat zij zelf  moet spuien is onduidelijk.

“Let niet op haar, Dora. Zoals jij ooit stelde hebben Ethiopiërs, arm of rijk, van nature meer innerlijke beschaving dan iemand als zij. Toen jij schreef dat je hier "door de Bijbel reed," dacht ik dat het weer eens één van die beeldspraken was die nuchtere Nederlanders met een stevige korrel zout nemen, maar nu zie ik met eigen ogen dat er geen  woord van gelogen is.” Ik krijg een brok in de keel, slik, voel me gerehabiliteerd en zou willen schreeuwen dat ze me moet vertellen hoe het met de stichting zit…In plaats daarvan ben ik uit gewoonte streng tegen mezelf. Gatsiebah, Dora Huilebalk,  géén krokodillentranen. 

“Snap jij iets van die trut?” vraag ik, maar EmjE schudt alleen haar hoofd. Ik pak mijn tas, tel mijn aandeel in de huishoudpot uit en EmjE vist de portemonnee uit haar zak. Die kreeg ze zojuist op de gang terug, voordat we onze kamer binnen gingen,  in de hand geduwd. Zonder commentaar. Vergezeld van dat strakke geknepen mondje in het gesloten Pattiemasker

De aanleiding was volkomen idioot...

Na de Mariakerk namen we afscheid van de gids en ineens had zij, die al uren haar mond niet had geroerd, het hoogste woord. Hoewel Ali het uitdrukkelijk afraadde toen hij er lucht van kreeg, deed zij alsof zijn mening van generlei waarde was en daar stonden we dan plotseling met zijn vieren in verlegenheid gebracht. Vanwege haar overtuiging dat die gids te weinig verdiende.

“Pee, we hebben hem toch al zijn loon betaald, ” zei ik denkend dat ze dat vergeten was.
“Ja nou en? Dat is toch veel te weinig. Ik houd er niet van om arme mensen uit te buiten,” sneerde ze en totaal onvoorbereid stond ik met de mond vol tanden, kon met moeite voorkomen dat ik die zelfgenoegzame blik van de bek zou rammen. Herrie in het openbaar met onschuldigen erbij vind ik echter ongepast en EmjE probeerde:  “Alie weet hoe het hoort joh, dus daar houden we ons dan aan.” 

“Haha, jaha, makkelijk om Ali weer voor die smoes te gebruiken, maar ik doe dat niet. Kom zeg...het is te weinig, punt uit.” Ali, die er natuurlijk niets van verstond, zonderde zich af.
“Pattie, ’s lands wijs, ’s lands eer, daar is niets mis mee en deze gids verdient er normaal aan.”
“Nou, Dora, ik vind dus van niet,” hield ze bits vol en ik wilde  Ali toe uit gaan leggen wat er gaande was tot ineens EmjE haar de huishoudportemonne in de hand duwde en weg liep waarmee ze letterlijk duidelijk maakte dat ze zich hiervan distantieerde. 

De Pat keek er wel raar van op, maar kennelijk had ze het idee dat ze daarmee haar gelijk kreeg. Het was beschamend hoe dictatoriaal ze gebaarde dat de knul zijn handen op moest houden, wat hij niet begrijpend weigerde. Niet alleen de afgekeerde Ali schudde verontwaardigd het hoofd. Uiteindelijk pakte ze die jongen zijn handen, keerde er de huishoudkas in om en stak EmjE daarna de lege portemonnee toe met een blik van: Zo doen wij dat. Ze schrok. EmjE was weg. 

Na diverse blozende buigingen propte de knul met zijn kraakhelder knalblauwe Adidas shirt al die munten en briefjes in zijn zak zonder ernaar te kijken, gaf ons verlegen een hand en we zwaaiden hem uit vanaf de berg die bij de Mariakerk niet meer zo hoog was. Ik bad daarna tijdens de afdaling naar de auto dat de gevulde koek haar muil zou houden, zoals al die dagen daarvoor. Dat gebed werd niet verhoord.

Terwijl Ali en wij alle drie na liepen te zinderen van wat we aan kerkelijke heiligheden hadden gezien, kakelde zij opgefokt aan één stuk door. Merkte ze niet dat niemand reageerde of deed ze het erom? Ik bleef ver achter om het niet te horen, trachtte de betovering van de St Georgekerk opnieuw op te roepen, maar mijn woede zat in de weg. Pas in de auto kwam ik los uit die boosheid. De verwondering over wat men vroeger hier had gepresteerd werd echter overschreeuwd door het ketterende rotsblok dat zich uit één van die kerken leek te hebben losgemaakt. Ze kletste ieder stilte vol en niets van wat ze zei had met de bezichtingen te maken. Wat weerbarstig op de achterbank mee hobbelde oreerde over de schande als men misbruik van die arme mensen maakt, zonder te zien dat wij geen zin hadden in een over het paard getilde moeder-overste. Toen we daarna op het plein naast het stadhuis neerstreken en thee bestelden, toe waren aan het delen van onze belevenissen, zat ze erbij als een onbegrepen uitgedroogde oorwurm met migraine… 

Normaliter vind ik het zielig als iemand de plank misslaat, maar de agressie die dit wezen met haar methode bij mij losweekt ergert me mateloos. Het werpt telkens een zwarte schaduw op de verwonderde bewondering die we hier opdoen, alsof zij dergelijke gevoelens niet wil toelaten.Gelukkig hebben we nog een uur tot het avondeten om op adem te komen. 

“Was ik maar iets meer zoals jij, EmjE, dan kreeg zo iemand niet zoveel vat op mij.”

“Dora Weltevree, de autistische streken van een ander laten mij volledig koud.” zegt ze en pakt de laptop om de foto's te bekijken.

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een verschrikkelijk mens!
Je zou ze zó ...
Waar eindigt dit? ben benieuwd naar het vervolg!
Ja, ze maakt zich wel erg onmogelijk...
Het is een bijzonder gezelschap ja.
Het is een bijzonder gezelschap ja.
Wat bestaan er toch een vreeeeeemde mensen... Ik weet welliswaar dat dit autobiografisch is, maar zo n dergelijk reisgezelschap neigt bijna naar fictie...(met een horrorsausje). Hoe bestaat t...
Daarom is het ook wel de moeite om er een roman over te schrijven...toch? De werkelijkheid is vaak maffer en onverwachter-der-der
dan de welke fantasie dan ook...
Wat een drama!
Inderdaad. Het is schier ongelooflijk...
maar ze is telkens wel heel erg origineel in de wijze waarop ze ons verrast...
Zo zonde dat gezelschap.......
Ik ben zo benieuwd welke gevolgen dit heeft, jij niet?
Absoluut, moet zeker tot morgen wachten? :-))
Oef, nee nog langer, vrees ik.
Hoe haalt dat mens het in haar hoofd. Wil zeker niet inzien dat wat hier weinig is daar juist veel kan zijn.