De kerk in het midden laten

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 02 January 16:40

Het Engelse echtpaar neemt met een zuinig hoofdknikje afscheid zonder tot ziens te zeggen.
“U denkt natuurlijk ook dat Makela mijn gids is?” stelt Marja Schuitgraaf met ondeugende blik. We knikken vanzelf, kunnen ons geen gepastere oplossing bedenken dan deze verklaring. “Ja, eh, ik denk, eh dacht, eh, dat u net als wij, hier vava- eh, vakantie viert?” krijg ik stotterend uitgebracht en Marja gniffelt haar volle lippen breed. Mijn blozende wangen verraden genadeloos de verwarring die me overvalt, maar mijn ogen rollen pas uit hun kassen als blijkt dat ze met deze mooie jongen is getrouwd. Officieel, met alles erop en eraan. 

EmjE doet zoals altijd, alsof niets haar verbaast en ik probeer mijn verbijstering te verbergen, wat uiteraard niet lukt. Het zal er wel dom uitzien met die open mond, besef ik en sluit mijn kaken met een klap. De snaakse stoute bejaarde toont zich gelukkig eerder geamuseerd dan beledigd, heeft zelfs gierend schik om mijn geschokte blik. Haar man ook. 

“Geen nood hoor, Dora. Ik ben jouw reactie wel gewend, maar de tijd is voorbij dat ik me iets van anderen aantrek.” lacht ze royaal en ik knik schaapachtig sprakeloos. 
“Ons huwelijk heeft in Nederland en hier veel stof doen opwaaien, he Makela?” Hij knikt smakkend, al neem ik aan dat hij ons Nederlands niet verstaat en misschien wel denkt dat het over de kip gaat. 

"Op de keper beschouwd is het ook nogal bizar, zo 'n oude verlepte vrouw met een mooie donkere jongeman. Dat tart alle voor de hand liggende vooroordelen,” ratelt Marja door en haar nuchtere relativerende reactie helpt mij om op zijn minst weer wat bij de les te geraken.

“Zodra onze familie doorhad dat het menens was waren de rapen gaar en reken maar dat je dan van alles naar je hoofd geslingerd krijgt. Bang voor de erfenis, denk ik, of zo. Zijn familie kreeg als eerste door dat zij er wel bij zouden varen en hebben eieren voor hun geld gekozen, hihi en mijn zoon? Ach, nou ja… hij lijkt op paps, is nou eenmal altijd al het tegenovergestelde van mij geweest, ”steekt ze niets onder stoelen of banken. Je moet het lef maar hebben, denk ik ondertussen en bewonder haar. Wie van ons drie is nou het meest burgerlijk en/of moralistisch? Zouden ze het nog goed hebben in bed of doen ze daar niet aan? Ik weet uit ervaring dat ik al moeite heb met een twaalf jaar jongere man omdat ik destijds de machtsverhoudingen scheef vond, het gevoel had met mijn eigen zoon te zullen slapen, maar dat is lang geleden en wie ben ik? 

Inmiddels is Ali terug en maakt een ontspannen praatje met haar man. Hij vindt het kennelijk niet half zo ongewoon als wij. Wie weet worden dergelijke deals hier wel vaker gesloten? Marja kent klaarblijkelijk geen kortzichtige lastige gene wat op zijn minst opmerkelijk genoemd kan worden. We hangen aan haar lippen, ik geef me overrompeld gewonnen en we bestellen nog een wijntje.
“We zijn voor de wet man en vrouw en ik doe zogezegd op kleine schaal aan ontwikkelingswerk, haha. Zo is mijn kapitaal naast aangenaam ook nog eens nuttig besteed en ach, ik ben een oud mens, laat me door niemand de wet meer voorschrijven. We bouwen hier samen een hotel en ik woon daarom voor de helft van het jaar in Lalibella. We laten elkaar vrij. Zo wast de ene hand de andere. Hij heeft het geld er niet voor, maar zonder zijn kennis, relaties en ervaring lukt zo\'n project natuurlijk niet en als Nederlandse bereik ik zonder medewerking van de plaatselijke bevolking ook niets. Nu ben ik een onderdeel van de gemeenschap en gerespecteerd.” Onder de indruk en zeker geïnspireerd geef ik toe dat ik haar bewonder want, “hoe iemand zijn leven in wil richten is ieders eigen keus en zijn hele familie profiteert ervan mee, begrijp ik?” Ze knikt.

“Voorlopig huren we het huis van de burgemeester die er zo wat geld mee bijverdient. Het is van hout, heeft een logeerkamer en fatsoenlijke keuken. Een noodoplossing tot we bij het hotel onze eigen ruimte betrekken. Het worden ronde appartementen voor vier of twee personen. Goed gemeubileerd met een keukenblokje en net sanitair. Ieder appartement komt los op het terrein te staan en ze lijken sprekend op de bekende tukuls. We bouwen er telkens één bij en wat dat betreft zijn de autoriteiten hier minstens zo vervelend als in Nederland. Het moet wel in de omgeving passen en niets mag afwijken van de oorspronkelijke goedgekeurde bouwplannen. Ze laten het je zelfs afbreken als je er niet de ramen in hebt gezet die de bouwcommissie, hihi, het woord alleen al, voorschreef. Onzin uiteraard want, haha, in de meeste huizen zitten hier niet eens vensters.”  Wij overwinnen de opkomende vermoeidheid want Marja is nog lang niet uitgepraat.
“Ik heb hier trouwens ook een kleinschalig project om de vrouwen van het platteland te leren zonder houtskool te koken. Dat is uiteraard milieuonvriendelijk, verspilling van hout als het koken ook op zonne-energie kan.” zegt de kwieke onvrmoeibare Marja. Ik weet niet wat ik hoor en nu is mijn interesse nog meer gewekt. Het wordt bijna eng als we óók nog horen dat Marja in Nederland nog geen vijf kilometer bij van mij vandaan woont. Het gevoel dat deze ontmoeting van hogerhand is geregeld neemt me in de greep, maar de euforie daarover laat ik voorlopig toch niet toe. Ze reist al zeven jaar op en neer tussen Velp bij Arnhem en Lalibella, dus deze ervaren bijzondere vrouw zie ik als een aanwinst, ze kan mij als beginneling nog heel veel bijbrengen. 

Om tien uur slaat bij ons de vermoeidheid uiteindelijk toch toe en Marja vindt het vanzelfsprekend dat we telefoonnummers en email adressen uitwisselen. Uiteindelijk lopen we na een hartelijk afscheid, totaal overstelpt, bijna murw door alle indrukken van deze lange dag,.door Ali begeleid naar het hotelletje, 

“Wij geluk hebben. Goede dag hier aangekomen. Morgen is Lalibella weekmarkt, mogen dames niet missen. Mooie doeken, kruiden, kleding vee, potten en leer, nog veel meer allerlei. Lalibella aan de zuidkant van berg ligt, moeten we om top heen, auto daar bewaakt parkeren, lopen wij verder gaan, goed?” vraagt hij en uiteraard knikken we automatisch in de hoop dat Pee het ermee eens zal zijn.
“Hapje eten. Middag wij bezichtigen grootste kerk. Ali zorgt voor betrouwbaar gids,” legt onze duvelstoejager uit voordat we hem uitzwaaien. We struikelen giebelend de donker trap op naar de eerste verdieping, vinden bij het laatste licht van een zaklampje op de tast kamer 75 waar we eerst uitgestrekt op bed de afgelopen uren laten bezinken. Terwijl EmjE onder de wol kruipt kan ik er niet over uit dat we in deze uithoek van de wereld zomaar een bijzondere Velpse kunnen ontmoeten. 
“Ik heb nog geen toren of kruis ontdekt, maar het was donker toen we aankwamen. Kijk EmjE, toch jammer dat Pee deze leuke avond heeft gemist,” zucht ik even later onder de frisse lakens als ik het donker op me in laat werken. Deze beleving zal morgen niet bespreekbaar zijn zonder donkere blikken te oogsten.
“Morgen klinkt bij voorbaat als avontuur, ” krijgt mijn kamergenoot nog net tussen haar lippen door geperst voordat ze als een blok in slaap valt.

Vervolg

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik kan alleen maar beamen wat Anerea schrijft : bijzondere vrouw, die Marja
En dat een mens zover van huis moet zijn, om die te ontmoeten !
Alweer een schitterend hoofdstuk erbij.
Alweer een schitterend hoofdstuk erbij.
Een vrouw naar mijn hart die Marja. Doet wat ze wil en heeft schijt aan wat anderen denken.
Zeker weten en ook nog goed inzicht in de wereldlijkse zaken van met elkaar delen en de wereld proberen te helen...
Een bijzonder mens heb je daar ontmoet.
Zeker weten... als een slag bij heldere hemel
Ha, ha een eye-opener voor ons!
Nederlanders kom je ook overal op de wereld tegen.