De moord zonder stoffelijk overschot (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 18 December 22:22

De Leeuwenkooi

“Leeuwen kwamen in die tijd in Ethiopië niet voor.Toen de Keizer eens met een delegatie een bevriend buurland bezocht zag hij daar de 'koning der dieren'. Dat zat hem zeer dwars en hij wilden alles leren over het houden van die dieren. Bij terugkomst liet hij een gebouw ontwerpen waar men deze dieren zonder gevaar voor eigen leven kon houden. Het moest echter ook mogelijk zijn dat zijn gasten de dieren goed konden bekijken en daaarom werd er deze groeve gegraven waar de beesten vrij rond konden lopen zonder mensen aan te vallen. De groeve is via luiken met de binnenhokken verbonden. Toen alles in gereedheid was gebracht  was liet hij bij zijn volgende bezoek aan India een groep gezonde leeuwen vangen die hij mee terugnam met een een legertje verzorgers. Deze moesten zijn eigen mensen leren hoe de dieren verzorgd moesten worden. Hiermee dwong hij bij de gezagsdragers in de buurlanden een zeker ontzag af wat hem politiek gezien geen windeieren legde. 

 

Vanaf dat moment gold het bezitten van leeuwen als het grottste statussymbool en de Keizer showde zijn dieren uiteraard graag aan hooggeëerde gasten. Voor de verzorging van zijn statusdieren was een uitgebreide staf in dienst. Zij kregen een vorstelijk salaris en genoten een extreem hoog aanzien. Men deed er een moord voor om tot leeuwenverzorger te worden opgeleid. Dat had ook zo zijn keerzijde. Op straffe des doods dienden zij de leeuwen de best denkbare verzorging te geven. Zodra één van zijn dieren stierf werd hij furieus. Er wordt gefluisterd dat wie daarin faalde zelf als voer voor de Keizerlijke  leeuwen werd gegooid.

Wat daar verloren in het uitgestrekte vlakke Ethiopische landschap staat, over een roemrucht en divers verleden praat, is een overweldigend monument van geschiedenis en ik snap dat men dit staaltje stevige architectuur graag op de Unesco lijst van Werelderfgoed geplaatst zou zien, doch ook hier slentert in de middag maar een handjevol belangstellenden rond. Aan het eind van de middag kan ik amper nog lopen  Nog voor we alles hebben gezien verlang ik naar mijn stoel in de Jeep. Het is een doodvermoeiende dag en als we terugrijden neemt Ali ons ook nog mee naar het Fasiladas Badhuis, wat we zeker moeten zien, vindt hij.

Badhuis maakt Gondar heel veel beroemd, bekend bij iedereen.". Ook dat is een apart gebouw in diezelfde stijl maar EmjE is de eerste die dat signaleert. 

“Nog nooit heb ik dit gezien,” is ze verbijsterd . Ik heb zoiets ook nog niet eerder onder ogen gekregen. Er groeien bomen op de muur die om het badhuis is gebouwd. De lange grijze kronkelige wortels omknellen de hele muur tot ze in de aarde water kunnen halen. Het is er niet één, die er per ongeluk op terecht is gekomen. Ze staan overal op de meter dikke lange muur. We vragen ons af of die gestapelde stenen er nog zo keurig op elkaar zouden staan als men al die wortels weg zou halen en we kijken ook onze ogen uit aan de vogels die hier vrij rondhuppen. Ze zijn niet bang en hebben de meest opvallende kleuren.

“Ergens las ik ook dat Ethiopië een waar paradijs is voor vogelspotters,” herinnert mijn vriendin zich ineens. Ook hier is geen kip te bekennen en geen loket te vinden om entre te betalen. Ali gaat naar een huisje iets verderop om de sleutel van het hek op te halen en we mogen er zomaar in, nagestaard door een stel zeer vuile jongens die met een voetbal voor de ingang spelen.

“Badhuis door Keizerlijke familie gebouwd, gebruikt hun juist graag met veel buitenlandse gasten. De keizer schepte graag op, haha, maar hygiene hij vond heel belangrijk,” vertelt Ali. “Dit badhuis ook voor christenfeesten, Timkat , Meskelvieringen, dan kon heel volk komen.” Op een verweerde plaquette lezen we dat dit badhuis nog steeds wordt gebruikt voor de viering van de Timkat ceremonie, waarbij de doop van Jezus in de Jordaan wordt herdacht. 

Het is vijf uur en mijn rug lijkt gebroken. Al zou Ali ons nu nog naar een wereldwonder willen brengen, ik geef het voor deze dag op en als ik naar de achterbank kijk, ben ik zeker niet de enige.

“Morgen we vertrekken zes uur vroeg. Nog donker. Het is goed wij eten in slaan,” zegt hij en voordat we in het hotel zijn stopt hij bij een bakker en een drankenshuk om een grote zak brood en drinken te kopen. Dat belooft wat, morgen, denk ik, het zal spannend worden ook. We gaan morgen verder naar het noorden, door het beroemde Simien gebergte. Het is een natuur reservaat  en volgens Ali is het daar het mooist van de hele wereld. Erg onherbergzaam ook, we zullen amper mensen tegenkomen en de dorpen zijn op sommige stukken méér dan heel erg armoedig. Oef, Als dat maar goed gaat. Onze prinses op haar erwtje zal dus erg balen. Het is alsof de tweede verdieping een onhaalbare rentatie is en we besluiten meteen op de eerste de beste stoel in het restaurant neer te vallen. Even bijkomen, iets eten en ik hoef er niet eens moeite voor te doen om mijn lippen op elkaar te houden, zo moe ben ik. Tijdens de maaltijd vertelt Pe dat de volgende stop Axum zal zijn, ”Weet je wel? Waar al die obelisken liggen waarvan de meeste zijn omgevallen. Daar vinden we ook de stenen tafelen, geloof ik.” zegt ze. Ik weet van niets, vind alles goed, ben doodmoe en geradbraakt en weet amper wat ik eet. Dat ze nu ineens wel praat valt me pas de volgende dag, na een onheus prachtige, nooit na te vertellen reisdag, op.

“Nou tot morgen. Heb je een wekker Pee?” vraagt EmjE. Ze knikt en we zoeken voldaan onze kamer op waar we op bed vallen, het liefst niet meer zouden bewegen. Ik dommel zelfs even weg

“Misschien zijn we toch te oud geworden voor dergelijk hoogstandjes, EmjE?” 

“The Simiens Mountains, beschermd natuurgebied in de noordelijke punt van Ethiopië waar Axum bekend staat als  bedevaartsoord bij uitstek,” leest EmjE voor.

“Ik ben erg benieuwd, heb totaal geen idee wat ons te wachten staat. Jij, EmjE? Als Ali brood en drank inslaat voor noodgevallen… of er onderweg iets te krijgen is kan hij niet garanderen, dan staat ons vast iets eenmaligs te wachten. Best eng. Vanaf de kastelen zag je al een klein stukje van de bergen.  We moeten zo vroeg uit de veren. Ze neemt de kaart erbij en zo te zien wordt het echt aanpoten om Axum te halen. 

“Ik heb Ali helemaal niet horen vertellen waar we overnachten, jij?” vraag ik.  

“Nee, ik denk dat hij geen vast einddoel kan noemen. De wegen zullen slecht zijn, bergen extreem hoog en gevaarlijk, vertelde hij me bij de Leeuwenkooi.“ zegt ze terwijl ze de pyjama voor de dag plukt. Inmiddels ben ik er heilig van overtuigd dat onze uitstekende gids weet waar hij het over heeft en als hij zegt dat iets extreem is, denk ik dat wij ons er echt geen beeld van kunnen vormen. We pakken de koffers, schieten even onder de douche en om acht uur maak ik eindelijk voor ons tweetjes de honingdrank open. Het drinkt inderdaad als limonade, is zoet en het is mooi meegenomen dat ik om tien uur als een blok in slaap val. Drie oudere dames gaan op avontuur, is het laatste wat ik denk en volkomen tegen de regels in als eerste het rijk der slapende betreed.

In het donker van een nieuwe dag laten we wazig en slaperig Gondar achter ons. Ali zet er flink de sokken in. Het is een leuke gewaarwording om de zon op te zien komen en we passeren de kastelen aan de ander zijde. In het spookachtige schijnsel lijken ze te zijn ingehuurd als decor van een ondoorgrondelijke horrofilm. Om de twee uur strekken we de benen,  EmjE en ik roken ons sigaretje en er wordt heerlijk weinig gesproken.

"Die drank heeft inderdaad, zonder dat je het merkt een verraderlijk hoog alcoholgehalte. Ik heb geslapen als een blok," zeg ik na een uur of drie, als ik eindelijk ook weer een beetje bij de pinken ben.

"Je gaat er trouwens ook redelijk onduidelijk van kletsen," lacht EmjE die niet, zoals ik, meer dan twee glaasjes ervan heeft gedronken.

"Joh, zo'n half volle fles die niet meer dicht kan geeft weer zo'n troep in mijn koffer, haha."

Ik realiseer me terdege dat ik er niet over hoef te denken of er voldoende benzine in de tank zit. Ook niet aan olie verversen. Niet aan bandenspanning noch de navigatie. Dat alles regelt onze chauffeur zonder onze bemoeienissen en dat is een onbetaalbare bonus, denk ik gelukkig en uiterst tevreden. Ali is een ongekend luxe cadeau. Mijn leven lang heb ik me over dergelijke praktische zaken moeten buigen, me om het welzijn van diverse naasten bekommerd en ik mijmer voor het vaderland weg, mijn gezicht verwarmd door de zon. Zorgeloos lui. Zitten genieten en het me alleen maar aan laten leunen. Dat is vakantie! Even geen zorgen en dat alles kan vanwege Ali. Ik zou hem graag stiekem in een hoekje willen zetten met een gouden strik er om. Egoistisch. Helemaal voor mezelf en hem dan af en toe eens even aaien... Het blijft nog steeds een raadsel waar de goede man de nachten doorbrengt, of zou hij overal een vriendinnetje hebben zitten? Of een vriend? 

Vervolg

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat is het heerlijk om mee te reizen vanuit mijn zetel.
En met Ali voelen we ons veilig!
Ik kan het me zo voorstellen dat je bekaf bent .. en dan die hitte erbij!
Het is er gelukkig niet altijd erg heet
Benieuwd waar jullie uitkomen en waar jullie overnachten..
Ik ook, maar voor die tijd,
sjonge.
Ik kan er nooit alle prachtige foto's
van kwijt.
Mooi reisverslag!
Mooi stukje geschiedenis. En wat een luxe, een auto met chauffeur.
Mooi stukje geschiedenis. En wat een luxe, een auto met chauffeur.
Weer boeiend laat de rest maar uit de pen vloeien
Ja, dat vroeg ik mij ook af Syl, wat Karazmin vroeg. Is dat een vaste regel of heeft iemand dat zomaar ingesteld om te testen? Geniet elke keer van je verhalen, door een hand is het vaak moeilijk voor mij om te reageren, maar ik vreet je verhalen hoor....liefs van leentje