De moord zonder lijk (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Sunday 15 December 12:09

Ik durf amper dichterbij te komen..

Het bijzonder monument, rechthoekig en onverwoestbaar dwingt op natuurlijke wijze eerbiedig respect af zodat we vanzelf gaan fluisteren. Op de trap er voor staat een arme man met witte omslagdoek over oude kleding.

Het lijkt of hij er toevallig even binnen is geweest, maar volgens Ali is het de dienstdoende priester , het tegenovergestelde van de priesters die ik in Addis met Meskel ( Pasen) zag. Zij dragen glitterende fel gekleurde, overdadig geborduurde, kazuifels in goudbrokaat, maar deze priester is het tegenovergestelde daarvan,  lijkt de eed van armoede te hebben gezworen.

Ali loopt naar een ander gebouw, verscholen onder de bomen. Het is rechthoekig, twee verdiepingen hoog en van dezelfde stenen opgetrokken. Hij vertelt dat het huis bij de kerk hoort en door de eeuwen heen bestemd was om er uitverkoren studenten in te huisvesten. "Zij leren voor priester, lange studie tot hogepriester van de Orthodox Christelijke kerk. Meestal jongens van rijke adellijke Ethiopiërs. Leren arm leven, met weinig tevreden, geen luxe, nederig. Krijgen eten en kleren van bevolking." Onze integere gids, waarvan we niet weten of hij moslim is, die betreurt geen UN vrachtwagens meer te rijden, toont een vanzelfsprekende eerbied voor de culturele rijkdom, religieuze geschiedenis en tradities van zijn land en heeft veel algemene kennis.

“Wat weten we weinig, ”fluister ik tegen EmjE die al net zo stil is als ik. Indrukken die een dag mogen betijen.

Om de kerk staat een twee meter hoge muur en als we de trap opgaan blijkt er zich een gaanderij achter te bevinden  vanwaar men één van de vier ingangen bereikt. Er staan bankjes waar we op neervallen om dit alles in alle rust met ontzag in ons op te nemen. Ali wijst zwijgend omhoog en we zitten met open mond te gapen naar de inventieve houten constructie van het overhangende dakdeel. Het getuigt van groot vakmanschap die reeds in de veertiende eeuw werd bedreven, van de Ethiopische beschaving waarover wij Nederlanders zo weinig weten. Ethiopiërs zijn trots, vertelde Derenge me als eerste en naarmate ik er meer mee in aanraking kom, begrijp ik dat steeds beter. Hierbij vergeleken voel ik mij een uit de klei getrokken grove boeren trien. 

Binnen vormen de plavuizen looppaden een kruis waar in het midden een grote bijzondere drum op een bank ligt.

“Ik was bij de begrafenis van Ahlem’s oom, het kokkinnetje bij CHAD-ET en daar liep een trommelende priester voor de stoet rouwenden uit. Dat was niet zo'n mooie. Die was met één of ander goedkoop bloemetjesstofje overtrokken, ”fluister ik tegen EmjE. 

Tegen de linkse muur hangt een vuurrode glimmende doek waarachter waarschijnlijk een heiligdom wordt bewaard. We komen ogen te kort maar zijn het meest onder de indruk van  de meer dan vijf eeuwen oude kleurige muurschilderingen. Er is geen plekje onbenut gelaten. Van de muren lopen ze naadloos door over het plafond. Duizenden gezichten, heiligen in de typisch Ethiopische stijl geschilderd en Pee geeft haar fototoestelletje flink de sporen, flitst er lustig op los, tot Ali tegen mij fluistert dat dit niet mag en ik moet haar dat dus gaan vertellen. Ze lijkt me niet te geloven en stapt op Ali af. “Is het verboden heiligen te fotograferen?” 

“Heiligen geen probleem, maar boemblits niet goed voor verf, vijfhonderd jaar oud, te veel licht, slecht voor kleuren.” Ik probeer het zonder flits en vrees dat dit weinig op zal leveren omdat het te donker is. Ik durf binnen niet hardop te praten, wenk Ali mee naar buiten want ik ben nu ook al ongeloofwaardig verklaard en vraag hem aan de dames uit te leggen waar de drum voor dient die, anders dan die in Addis, met prachtige oude stof is overtrokken. Zodra de dames ook buiten onder het afdak staan, kwijt hij zich plichtsgetrouw van zijn taak. 

“Miss EmjE en Pee, grote drum gezien in kerk? Priester speelt tijdens iedere dienst, met sterven  en trouwenook, met eren heiligendag, alle mensen zingt erbij,” Hij heeft het nog niet uitgelegd of de priester komt speciaal voor ons, wij zijn de enige bezoekers, met de grote trom in de zijingang staan en begint te drummen. Het is een diep en meeslepend geluid dat meetrilt tot in de diepste ingewanden. Ik voel me bijna schuldig dat we vandaag de enige belangstellenden zijn en doneren uiteraard in de daarvoor klaar staande schaal.

“Hoe is het mogelijk dat het hier niet storm loopt?” vraag ik aan Ali en hij kijkt er raar van op als we vertellen dat deze bijzondere kerk in Nederland al lang een toeristenattractie zou zijn geweest waar T-shirts, dassen en allerhande spul, zelfs serviesgoed mee zal worden bedrukt. Hij lacht, zegt dat religie niet bedoeld is om er gewiekste zakenlieden rijk mee te maken en we lopen nog een half uurtje in ons eentje rond, om van de omgeving, het studentenhuis en de tuin te genieten.  

“Ik ben blij dat het hier nog stil is, hoor, nu hebben wij dit mooie stuk geschiedenis nog zonder alle economische humbug kunnen bekijken." zegt EmjE tegen Ali als we naar de auto teruglopen en we zijn het allemaal met haar eens.

“Jongens. Even overleg. Morgen wordt weer een lange drukke dag, heb ik van de Brit begrepen die ik gisteren in het hotel getroffen heb. Het lijkt mij wel lekker om vanmiddag niets te doen, of iets voor onszelf?”stel ik voor.

 “Ja lekker, dan zijn we morgen uitgerust, kunnen we op ons gemak alle tijd voor de kastelen uittrekken,” reageert Pee positief en EmjE lijkt het helemaal het einde om op de kamer wat aan te keutelen, zoals we dat noemen.

“Ali, we willen nu graag terug naar het hotel.” Hij bekijkt me onderzoekend, heeft vast door dat de sfeer tussen Pee en mij erg bekoeld is. Ook al weet hij niet waarom, hij doet zoals gebruikelijk niet moeilijk en we dalen rustig af naar het plein. Wat de anderen met hun vrije middag willen doen moeten zij weten, maar onderweg zie ik al wel wat dingen die ik op mijn gemak wil bekijken. Voldaan, blij dat we dit belangrijke gebouw, bewijs van vroege bouwkunst hebben gezien. Uniek, onvergetelijk en het doet me erg goed dat de andere twee er ook van hebben genoten. 

Voor het hotel wacht Ali op instructies terwijl ik op zoek naar de Njalla’s in mijn handtas rommel. Als ik geen sigaretten meer heb hoef ik niet naar boven, moet ik terug naar de kiosk die ik onderweg zag. Vergeten dat we in een onuitgesproken strijd zijn verwikkeld verval ik gedachteloos in de ‘normale-modus’ en doe wat we vroeger zo normaal vonden. “Ach Pee, regel jij het even met Ali?”

“Wat?”
“Hem vertellen dat hij vanmiddag vrij is, kan doen wat ie zelf wil.”

“Waarom?”

“Omdat hij natuurlijk wel even moet weten wat we willen, wat er nu gebeurt.”

“Dat moet jij doen.” Moet ik nou meegeven, da' s makkelijker. Protesteren of niets doen? 

Ik ben volgens haar maar een onderdaan in dit hele verhaal, herinner ik me en zucht zeer nadrukkelijk.  

Vervolg

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dat van die flits maakten wij ook al mee!
maar Pee ... zo'n omhoog gevallen truttemie!
Leuk woord: truttemie. Dat ga ik lekker onthouden...
Jammer dat je daar geen behang hebt om Pee achter te plakken,
Prachtverslag en duidelijke uitleg over de flits. Want dat wist ik dus niet, het maakt wel een boel duidelijk over de flitsverboden in musea.
Ik zit te wachten tot de bom barst!
Daarnaast geniet ik van het cultureel verslag.
Indrukwekkend, misschien maar goed dat het zo rustig was. En jij blijft dus toch de baas....
Indrukwekkend, misschien maar goed dat het zo rustig was. En jij blijft dus toch de baas....
Koningin Pee
Om moe van te worden