De moord zonder lijk.

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 14 December 16:54

Ik heb behoefte aan iets positiefs, heb de Engelsman al enkele malen naar ons zien kijken. Zal ik mezelf overwinnen? Op hem afstappen? Staat dat niet erg stom? Nee Dora, je bent immers niet op een one-night stand uit. Om mezelf de kans te gunnen uit deze stemming te raken trek ik de stoute schoen aan. Met kloppend hart en lichtelijk knikkende knieën, maar die had ik toch al opgelopen, begeef ik me naar zijn tafel waar de Brit verrast maar lachend opkijkt. Hij is rond de veertig en nadat ik me aan hem voorstel, de drie Ethiopiërs een hand geef, nodigt hij me uit bij hen te komen zitten, iets van hem te drinken, " want", zeg hij, ” ik vroeg me af...” Ik ben meteen in een andere stemming. “Wat  doen drie blanke oudere dames in een land dat niet in de toptien staat van vakantiebestemmingen.” Al snel zijn we verwikkeld in een geanimeerd gesprek want hij is hier voor een Britse NGO, die de noodzaak van onderwijs onder de aandacht brengt.

“Ik doe dat werk al jaren, maar kom zelden dames als jullie tegen,” is hij eerlijk. Ik was het niet van plan, maar nu durf ik ons project wel aan hem voor te leggen. Hij toont zich enthousiast geïnteresseerd, vindt het een origineel idee en zeker geschikt voor de doelgroep. EmjE komt bij ons kijken, slaat een drankje af want ze is moe.

"Ik zal afrekenen en dan ga ik er meteen weer vandoor Door. Haast je niet, heb plezier. Tot straks" 

"Addis Abeba, is totaal anders dan hier op het platteland. Het is mij daar te druk, lawaaierig en vuil, ik kom er bijna nooit.” Ik gooi het met mijn Britse vondst over een andere boeg, wil weten of het de moeite loont om al die kastelen te bezoeken. Dit is een kolfje naar zijn hand, hij houdt een vurig pleidooi dat we dit zeker niet mogen missen, maar .

“Jullie moeten er wel een hele dag voor uittrekken. Eerst de reis erheen en het is een groot complex, maar het neusje van de zalm als je interesse hebt in geschiedenis. Je kunt er goed een gids inhuren die redelijk Engels spreekt. Ze worden door de regering betaald en men steekt handen vol geld in de restauratie, probeert ermee op de Unesco erfgoedlijst te komen. Die gidsen vertellen de meest leuke details. Bijvoorbeeld waarom de trap in één van die ruïnes omgekeerd is gebouwd, maar dat hoor je dan wel. Jullie moeten daar beslist ook de sauna bezoeken, want dat ze hier vroeger zo goed wisten hoe zo'n ding het best gebouwd kon worden vond ik wel erg frappant …haha..” We nemen hartelijk afscheid, morgen moet hij vroeg op. Hij gaat hij terug naar Londen om zijn werk te rapporteren en als ik boven kom zit EmjE rechtop in bed met haar reisboek om zich in te lezen over wat we morgen bezichtigen plus de indrukwekkende kastelen van Gondar. Pee zijn we al snel vergeten. Wat er is gebeurd blijft eenvoudig te absurd om te begrijpen en de honingdrank bewaren we voor een andere gelegenheid. Om elf uur liggen we op één oor…

Na een simpel ontbijtje met ons drietjes, ik let niet op Pee en zeg enkel het hoognodige, staat om klokslag tien uur een opgewekte Ali naast ons tafeltje Zijn stralend lach maakt de dag meteen vrolijk al is het buiten nevelachtig bewolkt. De auto is brandschoon en volgetankt, zegt hij tevreden en hij rijdt ons als koninginnen door de stad. Langs een Theater, redelijk modern bankgebouw, bioscoop en het indrukwekkend stadhuis in Victoriaanse stijl. Gondar lijkt iets minder welvarend dan Bahar Dar, maar tegen de heuvels gebouwd heeft het echter de uitstraling van een rijk verleden door de talrijke karakteristieke oude gebouwen. Het is verbazingwekkend hoe zeker onze gids ons linksom, rechtsaf omhoog stuurt alsof hij ook Gondar als zijn broekzak kent. Alsmaar hoger gaan we de heuvel op via het slingerend zandweggetje tussen oude bomen door. Tot er bijna geen huizen meer staan. Vrij onverwacht parkeert hij op een volkomen lege parkeerplaats en stapt uit. “Dat hebben wij weer, hihi, let op EmjE. Zijn we maar één dag hier, treffen wij het toevallig dat de boel potdicht zit.” pruillip ik quasi zielig tegen EmjE. Nergens een loket te zien om entree te betalen,  maar Ali verzekert ons dat het in orde is en we volgen hem naar een van oude natuurstenen opgetrokken bemoste muur waarin een de ronde poort open kan. Meteen zijn we sprakeloos. We staan voor een eeuwenoude muur met links en rechts opvallende groen uitgeslagen ronde torentjes waarin een gesloten houten deur, ook met ronding, niet veel goeds belooft. Het is hier stil, onwezenlijk stil. Enkel de meest vrolijk gekleurde vogels vliegen er rond en zingen uitbundig. 

Al snel heeft Pee de gifgroene parkiet gespot die over grijze keien op de grond rond hupt en ik moet wel lachen. Niet alleen om dat gifgroen, maar omdat de torens met hun ronde kop in de muur opvallend veel overeenkomst vertonen met enorme fallussen, met eikel en huidplooi en al. Het grapje dat ik maak snapt Ali gelukkig niet. De muur plus torens is kunstig opgebouwd van de grijze en rode keien die men hier uit de bergen haalt.

“Stiltecentrum” vertaalt Ali het bordje op de deur die gewoon open kan.

Daar, in het midden op het grasveld staat een bouwwerk dat ik nooit eerder in mijn leven zag. Met stomheid geslagen bewonderen we alle drie de kerk uit de 14e eeuw . De wanden zijn niet van leem of hout, maar uit grote natuurstenen opgebouwd en kennelijk nog niet lang geleden van mos ontdaan. Het ontwerp is perfect uitgebalanceerd met het rieten dak en op de nok een cirkelvormig teken

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Joh ... uit de 14de eeuw
superspannend!
en mooi gebouw !
Wie heeft die kerk eigenlijk gebouwd?
Wat is het daar toch mooi. Heerlijk zo'n oud kasteel
Geen lijk, geen straf.......
Geen lijk, geen straf.......
Het blijft boeien..
14e eeuw? Dat is een oudje!