Wonderlijke wisselvalligheden

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 10 December 17:20

Wonderlijke wisselvalligheden

We happen stof op een gevaarlijke bergpas of rijden door suikerzoet vriendelijk ogend vakantieland en nu staan we ons verbaasd te vergapen aan een kudde runderen die ons de weg verspert. Dat we niet verder kunnen wordt niet veroorzaakt door een staking, laksheid of pesterij. Grote imposante dieren in kleur variërend van bijna wit tot zwart, liggen met trage bewegingen midden op de weg te herkauwen. Het vee is waarschijnlijk van diverse eigenaars want het bezit van één rund is hier onomwonden bewijs van rijkdom en deze grote kudde kan niet anders dan voor het harde asfalt kiezen. Kilometers land staan onder water en de stoffige weg is de enige plek waar mens en dier droog blijven. Het uitzicht links en rechts is om te janken en een stel herdertjes neemt tussen hun vee er hun gemak van, ondanks die grote grijze Jeep met de drie ferengies erin. Ali maakt een praatje met de oudste herdersjongen. Haast? Elkaar naar de loef steken? Ik heb het gevoel dat de deze kinderen de perfecte methode etaleren tegen de onzinnige Westerse gestreste visie op leven. Overspannen worden? Het is zelfs in deze misere volkomen overbodig en ik ben te perplex van de beelden,  om er woorden voor te vinden. 

We staan in een overjarige grijze Landrover machteloos te midden van verdronken oogsten. Het wordt me zwaar om het hart van het idee hoe men hier nu dagelijks tot aan de enkels door het water waadt. Het duurt even voordat het vee in de benen komt zodat we er voorzichtig tussen door kunnen laveren en zodra we er voorbij zijn, vraag ik Ali om te parkeren. De dames achterin nemen de ellende vanuit hun comfortzone in ogenschouw terwijl ik buiten de trieste, maar zeker kunstzinnige beelden vastleg, makkelijk contact krijg met de jongens die vrolijk veel belangstelling voor ons aan de dag leggen. Ooit, als het frietkeukenproject in Addis Abeba een maal loopt, komt er vast een expositie hiervan, denk ik en het doet me goed weer eens aan mijn vak te denken. EmjE en Pee zijn er ook stil van als Ali vertelt dat de oogst de laatste jaren door deze wateroverlast mislukt is en dat door deze ellende de opgebouwde voedselvoorraden inmiddels bijna zijn opgesoupeerd.

"Is dat in heel Ethiopie zo?" wil Pee weten en ik val bijna van mijn geloof dat ze het woord tot hem richt.

“Nee, in Gondar dit niet gebeurt, want ander klimaat.” vertelt Ali frank en vrij. “Achter bergen, ander land, bijna nooit overstroomt.”

Vlak aan de weg woont een familie in zeer opvallende tukuls wat men hier uitspreek als toekoels. Hun erf staat onder minstens twintig centimeter water, is of niet af en dáárom niet van  leem- klei en koeienpoep- voorzien, of men bouwt de tukuls in deze contreien altijd alleen van geschilde boomstammetjes. Tukuls zijn sowieso een wonder van techniek. Mij is verteld dat iedere zichzelf respecterende Ethiopiër op het platteland in staat moet zijn om, als men trouwt, voor een eigen woning te zorgen. Zodra zoons in de puberteit komen moet die kennis door het hoofd van het gezin aan zijn nazaten worden doorgegeven. Iedere stam heeft dien ten gevolge een eigen ontwerp en de bouwkennis wordt gezien als een onderdeel van de opvoeding. Het skelet is een goed uitgekiende constructie van takken of dunne houten latten, bijeengehouden door kundig touwknoopwerk. Ook het strooien dak vergt een flink stuk vakmanschap opdat het waterdicht blijft. Soms is de ingang van stenen als een slakkenhuis gebouwd opdat men binnen niet door wind wordt geplaagd en meestal werken broers, ooms  en zwagers mee terwijl de vrouwen hun mannen van voedsel voorzien. Een middenklasse gezin bewoont drie gebouwen. Een om in samen te leven en slapen, de tweede om in te koken, een taak die aan vrouwen is voorbehouden. De derde kleinere tukul dient als verblijf voor ongestelde vrouwen, omdat ze op dat moment geen contact met hun man kunnen hebben. Kinderen zijn verplicht om voor hun ouders te zorgen zodra deze zelf niet meer kunnen werken en meestal wonen ook ongetrouwde broers en zusters bij hen in

Als we een half uur later op het hoogste punt in het hooggebergte zijn aangeland wil ik toch zeker nog even parkeren en pauzeren. Over de vlakte kijken, foto’s maken om dit nooit te hoeven vergeten als ik er de kans voor krijg, de klimaatverandering over de gehele wereld met dit voorbeeld illustreren

Nog geen half uur daarna, rijdend over licht oranje zand komen we langs een lugubere werkplaats waarvan zelfs Ali niet weet wat men daar uitspookt. Hij maant ons echter nadrukkelijk om er niet te fotograferen of te lang naar de bewaking te kijken als we het rare hok op de top van de berg passeren. Weer een half uur later, op de volgende bergtop met grillige rotsen, waar sappig groen zich tegen de verdrukking in weet vast te klampen, vallen we stil van een onwerkelijk majestueus vergezicht, kijken ademloos in een immense diepte naar een spookachtig schouwspel omdat het weer omslaat en het dal een complete gedaantewisseling ondergaat. EmjE legt vast waar we straks naartoe gaan en ik vermoed dat men thuis zal denken dat ik overdrijf als ik de aanblik naar waarheid beschrijf. Alsof we in een film vol speciale effecten meespelen, een enge thriller  waarvan de gevaarlijke sfeer ons te grazen neemt. Op ooghoogte kijken we onder de wolken door die in het midden van het dal, wellicht twintig kilometer landinwaarts, een striemende stortbui loslaten. Kleuren die we in Nederland nooit zagen en het is amper te geloven dat drie haarspeldbochten lager een zwoegende dubbele tankwagen omhoog kruipt over de dezelfde oranje zandweg die wij af zullen dalen.

“Daar de rivier loopt. Wij moeten straks oversteken,” wijst Ali boven op de ruige top, waar schapen schuin tegen de rotsen hangen, te indrukwekkend om ongezien voorbij te rijden, maar Ali spoort ons aan.

“We moet snel beneden…slecht weer komt nu hier.”

“Dit wegdek vraagt om lekke banden met die kleine scherpe steentjes. Ze snijden dwars door mijn schoenzolen heen,” verzucht EmjE zodra ze naar binnen geklommen is.  De eenzame oudere herder die met zijn schapen net de top bereikt draagt geen sandalen en hij zal als de bliksem iets moeten vinden om onder te schuilen. Al snel slaan dikke druppels gaten in het stof op de voorruit en ik ben bang dat het oranje zand verandert in een spekglad modderbad. Wij zakken rustig in de twee omlaag, langs ongelooflijk diepe ravijnen, die door de natte ramen nog veel enger lijken. Dankbaar dat ik onze Jeep niet hoef te rijden, bid ik een schietgebed. Als we veilige beneden zijn kan ik Ali wel om de nek vallen, maar dat kan uiteraard niet. Het is duidelijk dat we voor vandaag méér dan voldoende indrukken hebben opgedaan. Het begint al te schemeren en op mijn vraag of we nog veel kilometers moeten maken antwoordt Ali dat we in het donker Gondar zullen bereiken. Ik maak me wel een beetje zorgen om dat ene zinnetje dat hij er achteraan fluistert: "Als alles goed is," en ik weet dat de dames achterin het niet eens hebben gehoord.  

 

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik heb al veel gereisd maar dit ?! ... dit is héél apart !
Spannend hoor ...en nu de regen en dan ...
? als alles goed is?
Ja, die Ali had wel veel ervaring...
Een niet alledaags tripje, spannend....
Een niet alledaags tripje, spannend....
Alleen de reisbeschrijvingen zijn al een boek waardig!
Dank je wel Mijler...
Wat weten ze daar toch veel praktische dingen waardoor wij enorme klunzen lijken. Want hoe bouwen wij een huis? Ik zou het niet kunnen. Zo zie je maar weer dat anders absoluut niet slechter alleen maar anders is.
Anders inderdaad, maar zeker niet slechter of beter, hihi
Het blijft een mooie spannende reis, en ik ga lekker met je mee. Zo vanachter de computer :)
Gezellig, leuke reisgenoten mee
In het donker in de stortregen, als dat maar goed gaat.....
Ach en dan wordt het weer droog, maar gebeurt er weer iets anders. haha. De ene na de andere beleving om nooit te vergeten...