De gemene hond is ingeslapen ( 5)

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 03 December 16:47

Hoofdstuk 24
Ali noemt een onwaarschijnlijk lage prijs voor de kamers, maar wil absoluut niet dat we er één voor hem boeken. Pee wil meteen onder de douche en hij brengt haar koffer naar boven. Wij besluiten daarna met zijn drietjes in het restaurant nog een kopje koffie te drinken. Om de goede afloop van deze eerste dag te vieren, maar ook om spijkers met koppen te slaan. De Land Rover, een heerlijke grote bak, is minstens twintig jaar oud, wat hier niet zoveel zegt. Halverwege de dag begon het binnen echter naar olie te stinken en dat moet wel even worden nagekeken, vinden we.
“Ik ken vriend in Bahar Dar, die goed mecanicien om kijken wat aan auto fout. Geen groot verkeerd, ik denk, maar Miss Dorie, als veel geld ik bel mobiel om overleg,” is hij niet ongerust. We wisselen nummers uit. Ik hoop niet dat we nu zijn aangemaakt met een vastlopend motorblok, kapotte radiateur of lekkende olieleiding, maar volgens Ali valt het allemaal erg mee, want dan had hij dat onderweg wel gemerkt.
“Ik weet restaurant is veel veel buitenlanders komt want eten daar goede Europa,” zegt hij. Het is volgens hem vermaard in de wijde omtrek en je kunt er binnen, maar ook buiten op het terras van de eerste verdieping eten. Op loopafstand, dus niet te vermoeiend en hij tekent een plattegrondje in mijn agenda. Volgens mij is het vlak in de buurt van de luxe bakkerij. Nee, hij wil beslist niet met ons mee. “Ik niet eet nooit met baas en baas niet maken zorgen voor mij. Ik mijn zorg goed voor Hollandia dames want is mijn werk en ik trots is op de fijne werk met jullie,” is hij ineens heel serieus. EmjE opent de huishoudpot om overnachtingsgeld uit te tellen, maar hij legt zomaar zijn hand op de knip.. Ook dat geld weigert hij. Ali wordt steeds meer een raadsel "Nu ik moet naar de mecanicien," zegt hij en wil per se eerst onze koffers naar boven brengen om daarna voor de auto te zorgen. Vanavond komt hij vertellen of het gemaakt is en dan rijdt de auto morgen schoongewassen voor. Ik moet er erg aan wennen dat ik niets hoef te regelen en zucht. “Maar Alie, waar slaap je dan? Toch niet in de auto?” probeer ik nog eigenwijs, maar hij lacht mysterieus en schudt zijn hoofd.
“Maken Missie Dora niet zorgen u, ik thuis in heel Ethiopia. Hard werkte u missie Dora en miss EmjE. Nu neemt vrij!” Gedecideerd draait hij op zijn sportschoenen om en verdwijnt. Punt uit.
Wat heeft Emje met hem besproken daar op die hoge berg?
De kamer op de eerste verdieping aan de voorkant is waarschijnlijk de meest luxe die ik ooit in Ethiopië zal bewonen. We hebben rechtstreeks uitzicht over het meer en mede gezien het eventuele mankement aan de Landrover is meteen voor twee nachten geboekt. Pattie, drie kamers verderop treffen we over een half uurtje beneden in de opvallend ingerichte lounge.  
We zijn nog niet ingekwartierd of EmjE ritst met een stout gezicht de koffer open en ik kan haar wel om de nek vallen voor het laatste restje sherry dat ze stiekem heeft bewaard.

Op het balkon, met die traktatie en een peuk, voelen ons de koningin te rijk. Met elkaar, ons laatste Nederlandse borreltje, de luxe kamer plus dat majestueuze uitzicht. De zon staat laag en het is wat nevelig boven het water. Af en toe zoeft er een auto beneden over de dubbelbaans boulevard voor het hotel langs en de palmen wuiven lichtjes in het tere zuchtje wind. Onwillekeurig ontsnapt mij een intense diepe zucht. Voor ik zekerheid plus de bewijzen in handen heb over het onuitgesproken geheim dat Pee tracht te verbergen wil ik deze vakantie er niet mee besmetten. Ik zoek het in de bestuurlijke sfeer en aan Pinny Pee wens ik vanavond geen woord meer vuil te maken. Zonde van deze gelukkige energie en schitterende uitzicht, Ali, en de reis. 



De bootjes onder de oeroude boom bij het Tanameer liggen er rustig bij, het water is glad als een spiegel en de stilte is weldadig tot EmjE die plotseling doorbreekt. Ik was heel ver weg en schrik ervan.

“Doortje. Sta je door je zielenroerselen te wroeten ”
“Ja, sorry, niet gezellig.”
“Geeft niets. Als je zorgen maar niets met mij te maken hebben.” Bijna laat ik me ontvallen of zij als penningmeester soms ook iets verzwijgt en ik sla mezelf er in gedachten voor om de kop.
“Oh nee, kom zeg, als ik jou niet had kon je me na deze dag en hele doos Valdiespertjes voeren.”
“Ik heb me er maar bij neergelegd, Door, jij alleen voorin, anders wordt het oorlog, vrees ik.”
“Ja, lekker he? En volgens jou was het nu géén overspannen toestand? 
“Jawel, helaas, wat dat betreft hielp het niets dat jij niet bij haar zat.”
“Was zo'n goed idee, rouleren. Om de beurt bijrijdster spelen. Nou zit ik met de kaart op schoot en jij doet dat normaliter altijd zo graag. Ze slaat wel twee vliegen in één klap dood. Ik heb expres niet meer opgelet, maar deed ze dan tenminste nog een beetje gezellig tegen jou?” EmjE ontkent.
“Fijne vriendin. Jullie geld weg willen sluizen?"
“Ach, Door let er niet op. Pfffft Het bestuur van een stichting die armoede wil bestrijden komt diezelfde armoede de strot uit? Ze verzwijgt geloof ik iets " denkt ze hardop.
“Is het echt haar missie om onze vakantie te verpesten? Waarom moeten we naar de pijpen dansen van een stuk chagrijn? Ik wil zo af en toe bij jou op de achterbank, nou en? Wat heb ik Miss Piggy aangedaan? ” word ik nu toch weer woest verdrietig. Ze moet er hartelijk om lachen, haalt de schouders op en zegt gelaten dat Pee haar vriendin niet is en ook nooit worden zal, maar voor mij  vindt ze het natuurlijk wel vevelend.

“Ik ken haar zo niet. EmjE, maar dictatoiaal gedrag kan mij gestolen worden. Gestoord gewoon. ”
“Ja, ik snap niet waarom jij volgens haar de reisleidster moet spelen.”
“Om de schuld te geven als Hare majesteits iets in het verkeerde keelgat schiet,” probeer ik.
“Frustraties misschien, maar waarvan? Ze wist toch dat het hier stoffig is, de mensen arm?” denkt EmjE hardop mee, maar we komen er niet uit.
“Jij snapt nu toch waarom ik mijn hart heb verpand aan dit geweldig land, hè EmjE?”
“Nou en of. Je moet het meemaken anders kun toch echt niet voelen hoe zuiver, zonder opsmuk en prachtig het hier is. Hoor die vogels fluiten en dan zo muisstil, dat gladde meer,” zucht ze
“Wat zou dat, daar in de verte, zijn,  EmjE? Die witte vlekken op het water?”
“Zwanen misschien? Ganzen? Hahaha, Witte ganzen Dora, hahaha.”
“Oh nee EmjE, hihi. Toch niet Harrie’s domme Witte Ganzen. Morgen gaan we er kijken. Mmm, sherry. Ga jij voor of na het eten douchen?” Het maakt haar weinig uit en ze verdwijnt naar binnen.
Witte Ganzen, haha. Ze heeft nog gelijk ook. Welke voorzitter verbastert nou zo consequent de naam van een belangrijke geldschieter? Hou op Dora, vanuit Ethiopië kun je niets doen en trouwens, voor ingrijpen is het nu te laat. AbebA bestaat, daar kan jij niet meer over meepraten, laat staan er nog iets aan veranderen. 

Het wordt vochtig in de lucht. Ik schiet snel in een schone bloes als EmjE poedeltje naakt uit de kleine douche stapt. Bijna gelijktijdig staan we even later alle drie op de gang en het is frapant. Het valt meteen op. Pattie is herboren, heeft een uitstekend humeur. Gelukkig, niet nog meer trammelant. 

Hier en daar branden de lantaarns buiten al wat alles nog meer een opgewekt sfeertje geeft. Aan de hand van Ali 's tekeningetje vinden we zonder enige moeite het bomvolle visrestaurant. Alsof het zo moet zijn komt er op het terras een tafeltje vrij als we de spiltrap op zijn geklauterd. Uitzicht over de gezellig drukke winkelstraat, flanerende mensen. Saint Tropez, denk ik. Nooit geweest, maar het geroezemoes en het beeld  van de palmen waarachter het water van het meer in de late zon glinstert, doen me er aan denken. Midden tussen een mix van zwart en wit, luidruchtig pratende en lachende mensen, is het heerlijk om de diverse talen te horen. Tussen zoveel buitenlanders valt hier de Ethiopische familie incluis oma 's en opa's juist heel erg op vanwege de traditionele feestkleding.
Pattie bestelt ongehoord uitgelaten en vrij, lachend zelfs, het plaatselijke bier dat ze met een gelukzalig gezicht naar binnen giet. Ze lust er nog wel één, zegt ze en verheugt zich op de vis van de menukaart. EmjE kiest voor de spaghetti aangezien ze geen vis verdraagt. De uitmuntend gevulde maaltijdsalade, die we voor ons drieën bestellen, zou niet misstaan in een Frans eetcaffé. Voor de gelegenheid bestel ik frites bij de Tilapia. Die heb ik al een eeuwigheid niet meer geproefd en inwendig moet ik om mezelf lachen, omdat ik nog steeds met werk bezig ben, wil zien of men ze hier ook niet voorbakt. Eindelijk lijkt het met ons drietjes te kloppen. Voor mij is het een raadsel hoe iemand zo’n metamorfose kan ondergaan, maar deze buitenkans grijp ik wel met beide handen aan. Ik heb er niet eens moeite mee om, na al dat stof en die stank in  het drukke Addis Abeba, te genieten van deze verwennerij en word vanzelf een 'normale'  toerist. Het is vakantie, Hoera!  Keihard verdiend, dat wel.

Hete douche, goede matrassen, propere lakens. De dag erna begint met een voorzichtig zonnetje en de temperatuur is perfect, niet te heet of te koud tijdens het 'Continental Breakfast' op het balkom. Het ontbijt is met de warme toast van een vierkant sneetje wittebrood, inderdaad niet Ethiopisch. Piepklein schaaltje marmelade, boter plus een perfect zacht gekookt eitje, waar ik van snoep alsof het kaviaar is. De koffie komt vanwege de welvaart wel uit zo’n elektronische grote automaat. 
Om elf uur slenteren we met zijn drietjes loom door de stad. Zoveel te zien, ruiken en voelen. Pee heeft nog steeds een prima humeur en er is markt, hiep hiep hoera. Daar wil ik natuurlijk per se neuzen en Doortje krijgt een uurtje vrij om haar onverbeterlijke passie te bevredigen. Pattie en EmjE zien die krioelende massa ongeregeld goed niet zitten. Al dat volk, zoekende, overal aan voelende, roepende mensen en zeker alle handelende sjacheraars zijn hen teveel. Dat lijkt me helemaal niet verkeerd. Ik zou me niet vrij voelen als hun chaperonne en zij zouden meer tijd verdoen met zenuwachtig op hun beurs letten dan te zien welk een rijke veelzijdigheid men te bieden heeft. Zij strijken neer bij het Italiaans restaurant er schuin tegenover om zonder stress de tijd weg te lummelen. Iets drinken en vanaf het terras de wirwar van witte gewaden en streekdrachten, maar ook de modieuze kleding, voorbij zien trekken lijkt hen het summum. Ik geef hen geen ongelijk. 

Bahar Dar is echt welvarend. Aan de markt en de koopwaar zie je het nog beter. Ook hier betekent het een onoverzichtelijke 'bende', maar wie er aan gewend is ziet er al snel de orde in. In Ethiopië is een markt maar op één gebied te vergelijken met de Nederlandse vlakte vol aaneengesloten rijen kramen, doch hier zijn geen van de bouwsels gelijk. De stallen worden door iedere handelaar, afzonderlijk naar behoefte, in elkaar geknoopt van rommelige kaalgeschoren boomtakken die ze kunstig met touwen bij elkaar binden. Daarboven wappert allerlei kleurig bouwplastik of hier en daar iets ludieks van stro.

Hier liggen in de looppaden, anders dan in Addia, wel oude houten vlonders zodat de kopers niet altijd door de modder hoeven sjouwen. Het is uitkijken geblazen om niet te struikelen op die palets, maar ik haal mijn hart op. Prachtig kleurige geweven stoffen in de meest ingewikkelde patronen van onverslijtbare kwaliteit. Hand geborduurde traditionele japonnen, weer anders dan die in de hoofdstad. Uiteraard hele velden met op de grond uitgestalde aardewerken koffiepotten en zwarte schalen. Kruiden te kust en te keur. Tassen, manden, maar ook houten meubels. Natuurlijk trekken hier de straatschoffies me ook voortdurend aan de kleren want ze willen geld. Inmiddels ben ik doorgewinterd en al snel merken ze dat er niets te halen is. Met even veel plezier en zonder te gaan schelden druipen ze af. Op het moment dat ik oversteek om de dames op te zoeken flitst Alli zoekend voorbij en stopt om het vervangen onderdeel van de motor te laten zien. Het kost maar een schijntje. Gelukkig neemt hij dat geld wel van me aan. 

De lunch gebruiken we bij de luxe bakkerij, die ook op dit tijdstip afgeladen vol zit. We raken bijna verlamd van een gigantisch stuk heerlijke maar machtige taart. bij de muntthee. Moe maar voldaan. 
“Ik zit vol tot aan mijn hersens,” bezigt Emje haar lijfspreuk en ook Pee is helemaal verzadigd, zegt ze. "Mij kunnen jullie ook wel naar het hotel rollen." geef ik totaal tevreden toe. Die middag wil Pee op de kamer niksen en wij wandelen een eind langs het Tanameer. Harrie's Witte Ganzen blijken in werkelijkheid pelikanen, die hier ieder jaar neer strijken, vertelt de kelner als we in het hotel bij Pee aanschuiven voor een drankje. De sfeer 'onderons' is nog steeds prima, de douche is schoon en goed heet. We besluiten de avondmaaltijd in het hotel te gebruiken opdat we met zijn drietjes kunnen bedenken hoe de reis er verder uit zou kunnen zien. De Nijlwatervallen willen we uiteraard zeker wel zien.
“Gondar, is niet ver van hier, een mooie dagreis, dus dat kan vast wel onderweg. ” wijst Pee op de kaart en ze heeft Ali ook al gesproken, gezegd waar de reis morgen dus naar toe gaat. Na de maaltijd verdwijnt Pee naar boven want het is morgen weer vroeg dag en wij lezen bij een glaasje rode wijn in EmjE 's boekje dat de oudste kerk van Ethiopië in Gondar staat. Plus ruïnes van kastelen die diverse koningen lieten bouwen, weet ik van Derenge... 

Vervolg

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oef ...een beetje rustiger nu
Maar voor hoelang die gezelligheid?
We zullen zien. Langzaam maar zeker, we hebben twee weken om dat uit te vinden, denk ik...Maar we zijn op een onvergetelijke reis en dat is veel te leuk om te laten bederven
Eindelijk echt vakantie, heerlijk
Nu lijkt alles koek en ei, maar wantrouwend als ik ben...
Stilte voor de storm?
Misschien had ze al die dagen de pillen wel vergeten in te nemen? Wie weet...
Voorlopig is het gelukkig weer een beetje gezellig. Fijn, had je wel even nodig!
Voorlopig is het gelukkig weer een beetje gezellig. Fijn, had je wel even nodig!
Eindelijk een beetje betere sfeer, gelukkig