Twee dove honden over de top.

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 02 December 17:17

“Jongens, even overleg. Het kan toch niet zo zijn dat onze vriend hier voor zijn eigen eten betalen moet? Als hij van dat ene tientje per dag nou ook nog zijn eten en overnachting moet betalen, schiet er voor hem natuurlijk weinig over.”

“Ach, ik maak me geen zorgen. Je ziet toch dat Ali dat eten zelf regelen kan? Of betaal jij hem per dag?” vraagt Pee. Ik zie in mijn ooghoek dat hij zijn oren spitst en draai me kwaad om. Stik jij maar, domme troel. Doe ik mijn best zijn naam niet te noemen en nu heeft hij toch door dat we het over hem hebben. Sommige dingen moet je kennelijk aanvoelen? 

“Ik ben hier niet degeen die alles alleen regelen moet en we zijn met zijn drietjes. Ik vind dat we allemaal verantwoordelijk zijn,” roep ik zonder om te kijken en heb er even helemaal genoeg van tegen die muur te kletsen.

“Jij spreekt vast beter Engels dan ik, Pee” hoor ik EmjE proberen , maar Pee gaat er niet op in. EmjE zucht, komt een minuut later naar voren en spreekt langs mijn hoofd. “Oké, ik weet niet of het me lukt. Ik ben minder goed in Engels, maar zal bij de volgende gelegenheid eens langs de neus weg informeren.”

"Fijn meis, dank je wel." fluister ik terug. Vanaf nu kijk ik niet meer om, neem ik mezelf heilig voor. Ik wil het niet aan mezelf toegeven, maar ik kan wel janken om Pee’s  aanhoudende botte onwil. Waar hebben we dit aan verdiend?  Ik ben zielsblij vanavond niet met haar op een kamer te hoeven slapen, want geheid, dan zou ik amok maken…

Voor de lunch zagen we van bovenaf het één na het andere grazig groene dal waardoor een brede sterk oranje rivier meanderde. Je zou denken dat men er Photoshop overheen had gehaald. Nu is het landschap op een totaal andere manier indrukwekkend. Dit bergoffensief is veel hoger, onvoorstelbaar grootser en ruiger. Naar mate we over de grove steenslagweg stijgen, de bomen kaler worden. wordt de gruispluim van de steenslag en het stof achter ons dikker en langer. Haarspeldbochten. 

Als we langs de berg terugkijken kunnen we onze eigen stofwolk nog zien hangen. Boven de boomgrens verdwijnt het groen om plaats te maken voor grijs en zoveel tinten bruin. 

De rotsen zijn enkel nog begroeid met een hard soort mos. Als ik we halverwege een plaspauze in moet lassen want snel schieten we nu niet meer op, zijn we weer wat gedaald. Toch heb ik moeite om een struikje te vinden waarachter ik met de rol toiletpapier verdwijnen kan  Net als ik bijna klaar ben, haastig mijn broek ophijsen wil  schrik ik me een rolberoert van een kinderlach. Drie, vier herders in grauwe beige en groene lappen staan ongegeneerd mijn melkwitte achterwerk te bewonderen. Het is een Godswonder dat zelfs hier nog herders lopen.

Het is dor en droog. Van schapen, geiten of koeien is niets te zien. Ik lach om mijn ongewilde peepshow en Dora zou Door niet wezen, nu ze eenmaal voor aap heeft gezeten, als ze geen ijzer met handen smeden zou. Ik vraag of ik hen in pixels vangen mag. Het ernstige stel, waaraan geen plekje zonder rafels  te vinden is, maken er geen bezwaar tegen. Ik weet al voordat ik ze maak dat deze foto’s tentoonstellingswaardig worden en glim. Als we afscheid nemen, want we hebben haast, druk ik het kleine pielemanneke vijftig Birr in handen. Ze kijken met zijn vieren alsof ze hoofdprijs in de Postcode Loterij gewonnen hebben.

Verder omhooggaat het weer, dieper het land in,en hier  komen we nog sporadisch een tankwagen tegen, die in zijn twee grommend omhoog kruipt. Ali kijkt nu toch regelmatig op zijn horloge en de Land Rover heeft regelmatig moeite de weg op te komen. Het is een brede, door Italianen uitgehouwen weg in een gebied waar asfalteren onmogelijk is. Moorddadig voor de banden ligt het over de gehele breedte bezaaid met nog niet stuk gereden grote brokken waarover de kont van de wagen regelmatig weg glijdt. Het is geweldig, maar natuurlijk kost dit stuk van de reis ontzaglijk veel tijd en voor ons pakken dreigende donderwolken samen. Terwijl het nog droog is bij het beklimmen van de zoveelste top, plenst het om de bocht ineens pijpenstelen  Het zicht is nihiel en de regen klettert als harde messen op de voorruit als we stapvoets aan de afdaling beginnen.

“Alles goed jongens?” vraag ik maar eens om de stilte te verbreken en als ik tegen mijn eigen belofte in toch omkijk zie ik twee benepen gezichten knikken. Ali schijnt zich nergens druk om te maken, maar ik kan niet ontkennen dat deze hoosbui, het donker om me heen, me angst aanjaagt. Af en toe slippen we gevaarlijk weg en ik merk tot mijn geruststelling dat Ali bij de afdaling dezelfde versnelling blijft gebruiken als toen we omhoog klommen. Onze vuurdoop, noem ik in gedachten dit stuk van de reis en de beelden van de Jeep die het ravijn instort, weiger ik al te duidelijk in mijn hoofd uit te tekenen want anders ga ik vast bij ieder slippertje kinderachtig gillen.  

Door de weersonstandigheden is er geen tijd of mogelijkheid voor onvrede op de achterbank. Nu zijn we alle drie in de ban van dit plotselinge natuurgeweld. De slechte weg zal de eerste vijftig kilometer aanhouden, antwoordt Ali als ik vraag of er al snel een asfaltweg te verwachten is.  Bij de volgende bergtop is het echter al weer droog en als beloning krijgen we een majestueus uitzicht vanaf het tafelplateau. Adembenemend beschijnt onder de wolken, die ons bijna omarmen, de zon door een kiertje en een groot deel van het vreselijk diepe dal Daar ligt plotsklaps en stuk van de vruchtbare bodem badend in zonnebloemig licht. Ondanks mijn hoogtevrees vraag ik of we toch nog even kunnen stoppen, want als we hier geen foto’s van maken zijn we gek. EmjE stapt net als Ali even uit terwijl Pee zich op de achterbank opkrult in haar dikke jas. Na wat een dodemansrit leek doet het ons drietjes goed om daar in de kou even te pauzeren en de benen te strekken. Hoger dan dit wordt het niet, laat Ali weten en ik zeg hem heel erg blij te zijn met zijn stuurmanskunst en rustige rijstijl. “Ik voel me echt veilig bij je.” Blij met dit compliment lacht hij ontwapenend, wuift mijn goedkeuring wel weg, maar ook weer niet al te pertinent. Ik ga even naar de rand om mijn foto's te maken en ja, ik zou verliefd op hem kunnen worden, weet ik zeker, ware het niet dat hij minstens twintig jaar jonger is dan ik.

Het schert al wat als we rond vijf uur de stad binnen rijden die in het centrum een onverwacht luxe indruk maakt door een heuse westerse winkelstraat met mondaine winkels en modieuze kleding in de etalage. Enkele druk bezochte eetgelegenheden waarvoor terrasjes volzitten. Een hel verlicht theehuis met ladingen gebakjes en gigantische taarten zie ik in de gauwigheid en zelfs de knipperende neonverlichting van wat een nachtclub lijkt te zijn komt voorbij.

“Zo zo, Bahar Dar lijkt wel het Knokke van de Belgische kust dames, Wassenaar aan het mooie Tana meer.” ginnegap ik tevreden. Armoedig lijkt het hier in ieder geval niet. Pattie zal opgelucht adem kunnen halen. Een totaal andere sfeer dan Addis Abeba straalt Bahar Dar uit. Luxer, rijker, al begint ook hier meteen buiten deze het centrum het achterland.  We kijken onze ogen uit. en even later rijden we over een brede boulevard waar op de middenberm boompjes groen kerngezond staan te doen. Langs de trottoirs wuiven grote deftige palmen. Links van de weg glimt hier en daar het water van het meer door de bomen. Twee dagen Bahar Dar lijkt de moeite waard...en Ali zal de auto na laten kijken, want EmjE en ik vinden dat het binnen naar olie stinkt.

Voor een groot hotel met een zwierige ingang zet onze held het bestofte vehikel neer. Het witte front van het hotel kijkt uit op het meer. Het is getooid met een hele batterij wapperende internationale vlaggen. Mij komt het zo ongeveer voor als het Hilton en dat kan bruin uiteraard niet trekken, of althans mijn portemonnee niet. Ik tracht Ali te vertellen hoe het zit met mijn budget, maar net als ik me naar de dames omdraai om te vragen wat zij willen, steekt Ali zijn hand op. 

“U hier blijft, missie Dora. Ik voor kamer ga vraag binnen bij baas.”  Voordat ik protesteren kan springt hij de auto uit en redelijk verbouwereerd kijk ik met een idioot schaapachtige lach opnieuw achterom. Het voelt alsof ik ben gefopt en EmjE knikt geruststellend als sussende mams. "Doortje ringeloortje. Het komt goed, ik zweer het je. Toen jij die plaatjes schoot, op die top in de bergen, heb ik met hem gesproken. Alles is geregeld en hij weet wat ie doet. Alles komt goed Dora. Je kunt het aan hem overlaten.” Dat doe ik dan ook en ineens ben ik echt reisleidster af!

Vervolg

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Spannende rit hoor!
En wat ene geluk dat Ali rustig blijft en jullie goed begeleidt
En nu kijken hoe de ervaring zijn in het hotel
boven de 1ste foto : mankeert er iets aan de zinsbouw?
Onvoorstelbaar grootser en ruiger. Dit bergoffensief is veel hoger en naar mate we over de grove steenslagweg stijgen, de bomen kaler worden. wordt de gruispluim achter ons dikker en langer. Haarspeldbochten.
naast de foto : rotsen zijn enkel nog begroeit 'D'
3de laatste alinea : meteen buiten deze het v(C)entrum het achterland.
Klopt met een D en die zin over de bergen heb ik ook aangepast, dank je wel
Leuke wegen hebben ze daar.
Je kunt niet zeggen dat het saai is daar op de autobaan, hihi.
Fijn dat EmJe even dat onderonsje met Ali had, met hem zou ik ook wel op pad durven
Het afzien maakt de mooie momenten nog meer tot hoogtepunten!
Zeker Mijler... Is dat niet met alles zo? Hard werken, dan is rusten extra lekker, alleen had ik het veel liever zonder deze lastpost mee gemaakt.
Spannende reis en een bijzondere tussenstop. Ben benieuwd naar de reactie van Pee.
Spannende reis en een bijzondere tussenstop. Ben benieuwd naar de reactie van Pee.
Met Ali hebben jullie wel geboft!
Zeker weten, hij was deskundig, zorgzaam en liet zich ook niet door Pee beïnvloeden