Het genot van een verkeerd voorspel (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 28 November 01:41

Vakantie inderdaad. Eindelijk.

Vastbesloten om me niet óók nog de vakantie te laten vergallen, heb ik deze morgen de eerste aanvaring alweer achter de rug waarvan ik naast Ali zit te bekomen. Op de voorbank. Het is heiig. Snel zoeven we door de sappige groene heuvels achter langs Addis waar we ploegjes hardlopers zien trainen en een onafgebroken rij diep gebogen vrouwen passeren, die langs de weg sjouwen. Met takkenbossen op de rug. Ali zegt dat ze die op de markt verkopen. Wonderlijk hoe snel het landschap is veranderd.  

Ondanks de vraag om naast mijn beste vriendin te mogen zitten heb ik, voor de lieve vrede, weer toegegeven. Ali, plus de meisjes van het pension, die de moeite hadden genomen om ons zo vroeg uit te zwaaien, waren er getuige van. Wat kopen we ervoor om voor dat pensio ten overstaande van onschuldige mensen te staan bekvechten als een stel asociale viswijven? Ik vroeg het vanwege haar wens om zich af te zonderen, de onwil een praatje te maken en natuurlijk ook omdat me dat voor iedereen het beste leek. Ze had zich de laatste drie dagen dictatoriaal als commandante ontpopt en opperhoofden eisen meestal de beste plaats.

“Jij voorin Pee?”

“Nee," 

“Ach, Pee, voorin kun je alles goed overzien en EmjE en ik zitten graag samen.”

“Ja nou en?”

“Nou… dat kan niet op de voorbank,  dan komt Ali in de knel.”

“Ik ga niet naast hem!" Ze keek naar Ali, die de koffers schikte, alsof hij stonk, begreep kennelijk dat dit echt te ver ging en vulde aan, "want jij bent de reisleidster,” Ik zag dat ze geen grapje maakte, maar lachte echter wel. Dit kon niet serieus bedoeld zijn, toch? “Sorry Pee, ik reisleidster? In Addis misschien omdat ik daar de weg weet en die taak had, maar nu ben ik óók vrij. Deze reis is voor mij net zo nieuw als voor jullie. Er is niets te leiden, ik heb deze trip niet voorbereid.” Het mocht niet baten, ook niet dat EmjE voorstelde om te rouleren, “zitten we om de beurt voorin.” Pee wilde niet, en daarmee basta..

“Ik heb géén zin in discussies.” Alsof wij daar constant aanleiding toe hadden gegeven. Ze trok de achterportier open en klom overdreven zuchtend naar binnen. Punt uit.

Het is vroeg, niet druk op de weg en de afgelopen drie dagen trekken aan me voorbij. Ik wil de rode draad in alles ontdekken. Na CHAD-ET had ik onderweg, ongezien want het was een verrassing, een flesje witte wijn op de kop weten te tikken. Pee vindt rode wijn of sherry niet lekker. Tidgi en Negist waren opgedoft, hadden de haren prachtig ingevlochten en zich voor het bezoek uitgesloofd. De thee stond klaar en de zoete pannekoekjes waren net gebakken, nog warm. Oh ja, ze was wel trots op hun mand met chips, proefde er ook één en stak de duim op, maar het meest gelukkig keek ze toch  omdat de meisjes zo blij waren met alle kleren. De oh’s en ah’s toen ze in hun slaapvertrek iets uit de zak hadden gekozen en dat kwamen showen, waren niet van de lucht. Ze bedankten hun weldoenster dan ook uitgebreid. Pee was er verlegen van en die emotie had ik niet vaak bij haar gezien. Het etentje was ook echt gezellig. Mijn meisjes gedroegen zich voorbeeldig. Pee was ontspannen en we hadden echt lol met de salade en spaghetti. Niets op mijn pleegdochters aan te merken, vond ik als een trotse surrogaat mams en ik knuffelde hen toen we vertrokken extra, want ik bleef daarna drie weken weg. Totdat we in het pension waren leek er geen vuiltje aan de lucht. Pee wist niet waar ik de hele middag mee in de rugzak rond sjouwde. Het was donker toen we thuis kwamen en ik voorstelde om met zijn drietjes op de kamer die fles soldaat te maken. Ze keek enkel vernietigend of ik van plan was haar dronken te voeren. 

“s Avonds wil ik op mezelf zijn,” beet ze ons kortaf toe, liep weg zonder te groeten en dat was dan de dood aan mijn lief bedoelde initiatief. Bij sister Phantou hing ze er een beetje bij alsof ze zich dood verveelde en toen we ’s middags zo geweldig aardig door de dramagroep werden opgevangen, ontdooide ze ook niet, zoals ik had gehoopt. Alle leuke reacties van de jongelui ten spijt, de spontane vriendelijke sfeer, niets had vat op haar. De muziek, het trainen, de diverse traditionele dansen ze speciaal voor ons opvoerden? Ze had er klaarblijkelijk het geduld niet voor. Zelfs Mattie’s toenaderingspogingen ketsten af op afstandelijke ongrijpbaarheid. Geen enkele vrolijke kwinkslag sloeg aan en het lag niet aan mij, want op wat EmjE zei, reageerde ze ook stug. Het was als spelen voor een zaal bestemd voor zeshonderd man, waar maar twintig toeschouwers op de eerste rijen zitten, die totaal niet reageren. Je gooit al je energie in een leeg zwart gat en er komt geen respons terug. Doodvermoeiend. Pee wilde midden in hun fantastische training- ze hadden die speciaal voor ons ingelast- weg. Dat wisten we te voorkomen, want dat zou wel erg onbeleefd zijn geweest en Katama? Nog méér van dat gedoe? Ze werd ronduit kwaad, daar midden op straat. "Daar kom ik niet voor, het is vakantie en daarmee uit." Hoe kwam ik erbij om dat ook nog van haar te verwachten?

Ik heb me na al die rare ervaringen heel hard voorgenomen me er niet aan te storen of over op te winden, ook al gebeuren er de raarste onverwachte dingen. Simpel omdat ik er toch geen syllabe van begrijp. De oude Pee lijkt opgelost. De nieuwe ken ik niet, al staan na drie dagen voldoende steekwoorden op een rijtje. Het geeft tot mijn spijt geen erg aardig beeld, helaas en ik ben geen gediplomeerd psycholoog, maar ik vrees toch dat er iets niet helemaal goed meer zit, ineens. 

Er kan geen lachje af. Ontoegankelijk, onaanraakbaar, gesloten als een oester, weerbarstig, ongezellig, niet sociaal en haar wil is wet. Het ergste is: volkomen desinteresse. Ze heeft de laatste dagen meegelopen alsof we iets onmogelijks van haar vroegen. Ik geloof niet dat ze er ook maar één greintje plezier aan heeft beleefd. Waarom zij EmjE heeft voorgesteld om naar hier te komen is mij inmiddels een volslagen raadsel.

Het is alsof ze in de maanden dat we elkaar niet zagen een complete persoonsverandering heeft ondergaan en helaas is het er niet beter op geworden. Begreep ik nou maar wat haar dwars zit, nam ze desnoods EmjE maar in vertrouwen, maar zoals ze zich afzondert, chagrijnig afzijdig houdt, is ze meer een constant struikelblok dat ons geen plezier gunt dan opgewekt welwillend gezelschap. Ik word er bijna bang van dat ze nooit reageert zoals men verwachten mag. Heb ik vroeger deze kant van haar niet gezien, misschien? Kwam die nooit aan de oppervlakte of zit haar iets vreselijk dwars wat ze niet opbiechten wil? Ik leer haar wel extreem snel op een zeer onaangename wijze kennen. Gisterenmiddag kwam er weer een aap uit de mouw.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De vervolglink is er nog niet?
Hoe een mens zo ineens kan veranderen?!
Ik ben toch wel nieuwsgierig wat de reden is van haar ommekeer?
Over de sfeer verpesten gesproken.
Raar dat mensen zo kunnen veranderen. Maar het heeft vast een reden...
Raar dat mensen zo kunnen veranderen. Maar het heeft vast een reden...
Vreemd, dat je deze nare, en misschien wel ware, kant van haar tevoren nooit doorzien hebt!
Hoop echt dat EmJe en jij er toch nog een beetje van kunnen genieten want deze reis is wel heel uniek.