Stel je niet aan...door ademen

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 22 November 10:12

Tijd inhalen...

Tien belangrijke dagen kom ik te kort die tussen alle klussen door terug gewonnen moeten worden.
’s Morgens vroeg vertrekken, na donker over de binnenplaats kraken om meteen de keuken in te duiken. Eerst koken want anders kan ik niet meer staan. Uitgezakt op de bank voor de tv hangen, af en toe eens lanterfanteren zit er niet meer in. Deadlines halen en veel taken zijn nog lang niet af.
Soms kijk ik stiekem weemoedige terug op toen ik me ’s avonds nog verveelde. In het weekend kom ik ook uren tekort en juist in deze drukte blijkt glashard dat, wat in Nederland met een paar telefoontjes, heen en weer mailen en agenda’s vergelijken, wordt geregeld, hier stukken moeizamer verloopt. Niet omdat men laks of lui is. Of omdat men me tegenwerkt. Integendeel, iedereen springt in waar ze kunnen. Nee, omdat infrastructuur, logistiek, cultuur en omgeving is zoals die is.
Was het met Keetje Tippel maar gelukt, denk ik regelmatig als ik op mijn tandvlees, verregend, als laatste in een conference-cab klim. Zo'n rammelbakje, volgepakt met teveel natte Ethiopiërs, die allemaal zo vriendelijk zijn om zonder morren nog iets meer in te schikken. 

Ik ben onderhand hevig aan vakantie toe en de collegae hebben wel ideeën over wat we beslist moeten zien "Het zuiden komt niet in aanmerking." zuurpruimt Derenge, kijkt erbij alsof daar kannibalen wonen. "Daar zitten de ‘wilden’ met onbeschaafde gebruiken. Ze lopen naakt!" Ik grinnik om zijn criteria over beschaafd en/of bezienswaardig. "Jullie moeten een rondreis maken, de Nijl zien,” is hij vastberaden en wijst het aan op de kaart in zijn kantoor. Maria en Sinaid roepen in koor dat we Lalibelle niet mogen missen en voordat ik weg moet om iets voor Atu Anannia te filmen, mompelt Gettoe over Lake Tana en de vele kloosters.

Die avond heb ik vier ongelezen mails op stick staan: EmjE, de Wings, Harry van de stichting en één van mijn andere beste vriendin. Haar ken ik al bijna mijn hele leven. Eigenlijk ben ik te moe om na het eten nog lang rechtop te zitten, begin met EmjE, dat pept vast wel wat op.
“Hallo meis. Ik val maar met de deur in huis, denk dat het voor jou, net als voor mij, niet zo leuk is. Misschien komt het ook zeer ongelegen, maar ik heb zojuist Pee gesproken. Zij wil niet in jouw huisje logeren. Toen ik vroeg waarom niet, deed ze vaag.  Het is nou eenmaal zo, zei ze. De reden weet ik dus niet. Mijn vraag is nu: Kun je voor ons iets van onderdak reserveren? Het hoeft niet lux te zijn, zei ze en ze wil ook een éénpersoonskamer, zal er uiteraard extra voor betalen, daar hoeven wij niet voor op te draaien.”
Wat is er mis met mijn huis, waar overnachten niets kost? Zo, zeg, natuurlijk betaal ik niet aan die kamer mee, maar hoezo draaien wij er niet voor op? Gossame, lelijke streep door onze rekening. Gelukkig hoef ik straks, tegen EmjE, geen blad voor de mond te nemen. 
“Het is uiteraard niet hoe wij dat ons hadden voorgesteld. Ik had me er op verheugd gezellig met zijn drietjes bij jou te bivakkeren en je Ethiopische familie te ontmoeten.”
Inderdaad, Sofia heeft uitgedacht dat er speciaal voor jullie iets geslacht gaat worden, verdorie.
“Het is ook raar om haar ergens alléén in een hotel te zetten, lijkt mij, maar ik weet zo snel geen betere oplossing.” Ik zucht, wil een borrel, maar hier verkoopt men nergens sherry.
Nou dat weer, alsof ik niet genoeg aan mijn hoofd heb. Daar ben ik lekker mee. Miss Piggy. Ik huur een huis verdomme. Heeft ze niet in de gaten dat ze ons nu alle twee via een omweg toch op kosten jaagt? Ik kan me niet permitteren om in een hotel of welk ander onderkomen ook te pitten. Mijn spaarpot is eindig... Waarom komt ze dan eigenlijk hier als ze niet wil weten hoe ik leef? Dringt het niet tot haar door dat ik geen rooie cent verdien? Bahbah bah.
“Gatsie EmjE, wat een köt lullige teleurstelling. Een extra probleem waar ik niet echt op zat te wachten. Denkt ze in mijn huis luizen op te lopen, of zo? Dan moet ze wel in het National aan de Mexico Square. Dat zit centraal want zij weet immers niet hoe het vervoer hier werkt. Het is hartstikke duur en als enige in het Rashotel? Dat geeft weer een hoop extra gedoe en verlies van tijd. Moeten we haar telkens ophalen en er vanaf Mex. Sq. naar toe lopen. Ze wordt bedankt voor die rompslomp op de valreep. Peetje Potdomme plompverloren, jakkiebah, maar ik zal proberen iets te regelen. Je hoort zo snel mogelijk of het is gelukt. Niet verklappen hoor... nu denk ik toch, kwam je maar lekker alleen!” 
De Wings: Zij willen diverse CHAD-ET projecten zien. Natuurlijk veer ik op. Dat betekent dat we de volgende ronde hebben gehaald. Hoera… De datum, drie dagen na de vakantie, is minder florisant. Dat wordt erg krap aan voor de organisatie van die dag. Veel voorbereiden vóór we op vakantie gaan en drie weken daarna zit ik al in  Nederland om het geld te halen. Toch een heel fijn bericht, maar zo vermoeid heb ik na de tegenvaller van Pee amper het vermogen blij te zijn met dit succes. Meteen schrijf ik hen terug voor akkoord met uiteraard een uitgebreid bedankje. 
Voorzitter Harry stel ik tot het laatst uit. Eerst de mail van Doortje Dartel met wie ik op de middelbare school zat. Ook nu is ze weer lollig onderhoudend. Geen diepgaand gewroet of hoogstaande visies op de wereldvrede. Ditjes en datjes met humor, waar ze me altijd mee weet op te laden. Ze zal blij zijn me eindelijk weer te zien, wenst ons een leuke vakantie. Ook het kattenbelletje aan haar ratel ik nog even snel in elkaar. Ze heeft net als iedereen immers de laatste nieuwsbrief gekregen, maar daarna houd ik onherroepelijk Harry over en "wat moet dat moet," zou mijn moeder zeggen.

Ik ril, sta op om een vest te pakken en een tweede bakje koffie. Nu we elkaar enkel nog per mail spreken, blijkt Harry zich altijd vreselijk breedsprakig tot mij te richten en hoogst zelden zegt hij iets aardigs over mij of de anderen. Hij komt graag kort met commando’s, is duidelijk altijd de duffe docent voor de klas gebleven. Ik ken hem al zo lang, een goed bestuurder, maar we zullen nimmer elkaars beste maatjes worden.
Kom op Dora, niet kinderachtig mauwen, aan de slag, lees!
”Hallo, EmjE, Henry, Pee en Dora. Ik mag wel zeggen: Hoera, hoera. Van Harte gefeliciteerd.”
Hebben de Wings hem gemaild? De dames hebben enkel contact met mij gehad. Zijn mailadres is hen onbekend, toch? Is hij weer opa geworden? Nee...Nog meer geld in aantocht?
“Zoals was afgesproken kan ik jullie (als voorzitter van onze stichting in oprichting ten behoeve van het Frietkeuken project van D.Weltevree) met grote vreugde meedelen, dat het op de valreep toch is gelukt. Het was ingewikkeld, koste veel tijd en moeite. Er zijn door ons bergen werk verzet. Veel onderzoek kwam er bij kijken, maar…" Het valt me zwaar om me te concentreren. Liever ging ik nu naar bed. Of dom voor de TV hangen. Zuchtend drink ik de koffie op en dwing mezelf de rest nog te bekijken.
“maar, ik mag jullie op de hoogte stellen van het heuglijke feit, waar we allemaal met smart op hebben gewacht. Wij zijn vanaf gisteren een officiele stichting en staan ook per die datum ingeschreven bij de Kamer van Koophandel als Stichting voor het goede doel in Ethiopië, genaamd Stichting AbebA, bij hen bekend onder nummer-” He? Wat? Hoezo proficiat? Moet ik nu blij zijn? Met een ruk sta ik op,  dit kan immers niet waar zijn. 
Wat heb ik gemist? Het is onmogelijk toch? Wat is er gebeurd? Dat kan toch niet zonder dat ik iets getekend heb?  Van schrik is een rondje ijsberen mijn enige reactie. 
Waar is wat in Godsnaam fout gegaan? Zijn er mailtjes verdwenen? Over het hoofd gezien?
Hoe vaak ik het ook controleer als ik het beeldscherm passeer, het blijft er staan. 
Gefeliciteerd? Waarmee? De officiele Stichting genaamd AbebA. 
Het is geen verbeelding en ik ben te overrompeld om te denken. Kan niets terug schrijven, er meteen op reageren is gekkenwerk. Het is alsof ik steeds dieper door de grond gezogen word en in een ondoorzichtige drab verdwijn, onmetelijk wijd en nat, waardoor het angstzweet op het voorhoofd parelt. 
"Dora adem door...stel je niet aan. Er zal een logische verklaring voor zijn," spreek ik mezelf hardop toe. Er is niemand die me horen kan. Ik val weer op de stoel en lees het nog tien keer wezenloos door. 
Ik heb geen machtiging getekend opdat EmjE voor mij zou stemmen. Nog geen enkel voorstel voor statuten is me toegestuurd. Het was afgesproken dat ze mij die ter goedkeuring zouden mailen en zelfs de notulen van de laatste vergadering heb ik niet ontvangen. 
Mijn hoofd voelt als de ouderwetse glazen doos met het dunne deksel die bij oude dames op de toilettafel stond. Met een truttige knop, waarin men vroeger pastel kleurige watten bolletjes bewaarde en nu blijkt ook dat ik minstens een half uur naar het scherm heb zitten staren. Verdoofd, tot op het bot verkleumd sta ik op. Voor vandaag is het genoeg geweest. Eerst een nachtje slapen. Morgen weet ik , weet ik... oh jeh... Nee, het is vast een misverstand...

Vervolg

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Daar gaan we al ...
toch niet het begin van ellende?
Gaat het mis?
Gewoon het vervolg lezen...hihihiiii
En ik maar denken dat daar altijd de zon schijnt...
En ik maar denken dat daar altijd de zon schijnt...
Nou, twee ontspannen berichtjes zeg!
Welnee... Ik heb immers geen idee wat haar bezielt? Ze komt vast met een heel goede reden uit de hoek. Toch?
Is dit het begin van het einde?