Als internet je redding is

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 19 November 13:18

Ik tel weer de ronde treden mee. Tien-elf-twaalf-,  drie passen op het portaaltje, een-twee…twaalf, portaaltje en ik snap niets van mij. Vandaag lijkt het bezoek aan het internetpunt onwijs spannend.Bijna als de uitslag van de arts die heeft onderzocht of er sprake is van een levensbedreigende ziekte, maar dat het hart in de keel klopt verberg ik achter een stoïcijns masker. Is dat blasé? Overdreven? Probeer ik te voorkomen dat de kinderlijke hoop wordt verkreukeld? Wapen ik me voor een emotionele meltdown als internet nog steeds niet werkt?

”Salem aleikum, Lucas.” De jongeman knikt vriendelijk als altijd en welhaast onverschillig bekijk ik de rij grijze bakbeesten. Daarboven vierkante ramen aan de voorzijde, met uizicht over Vatican. Tafeltjes die geen van allen op elkaar lijken. In Nederland zou dit schroothoopwaardig zijn verklaard, hier staat deze ruimte voor vooruitgang, hypermoderne snufjes die twee mensen plus familie aanzien en inkomen verschaffen. Vanaf driehoog krijg je een goed beeld van alle nieuwbouw, de grote villa's die in deze buurt verreizen. Verbazingwekkend hoe vlot de bouw verloopt. In het begin heb ik me er erg over verwonderd, stond versteld van hoe anders het er aan toe gaat dan in Nederland. Niet alleen om de vele houten palen die men erbij gebruikt, maar zeker ook de talrijke legers vrouwen, die er met zwaar en gevaarlijk werk hun kost verdienen. 

Aangezien ik dagelijks langs de glofplaten omheiningen der bouwpercelen loop stoten ze elkaar aan om naar me te zwaaien. We hebben veel plezier, ondanks dat niemand van de dames één woord Engels spreekt. Zo vaak heb ik voor deze ramen gestaan om van een prachtige zonsondergang te genieten, maar nu interesseert me dat alles totaal niet, ik snak naar Nederlandse letters. 

Ik ben de enige klant. Géén geruststellend teken. 
Lucas's gezicht verklapt niet dat de mail malheur over is als hij naar computer zes, helemaal achteraan, wijst. De enige zwarte, modernste, snelste, waar alle klanten het liefst aan werken. Hij volgt mij om de teller aan te zetten, wat nog niet inhoudt dat de mail werkt. Soms is alléén het mailverkeer uit de lucht terwijl men nog wel surfen kan en men betaalt internetgebruik via telefoontikken, ofline werken wordt per minuut afgerekend. Ik doe of ik niet in de ban ben van verlangen naar bericht van de vrienden. Tevens besef ik dat boosheid om het gemis aan verbinding onzinnig is. Vroeger nam ik kwaad aan dat het aan de hardware lag. Dat men de machines niet goed onderhield en stapte pissig in twee/drie taxi 's om het bij andere internetpunten te proberen. Altijd ving ik daar ook bot. Nu weet ik dat op die momenten heel Addis/Ethiopië afgesneden is van het wereld wijde web. 

Google draait. Nu Hotmail nog. Pasword. Onwillekeurig houd ik de adem in. Enter…  
Het duurt altijd lang, maar nu is het een lieve lust om het gereutel en geknetter naast mijn kuiten te horen. Slik. Zucht, ik stel me in op het 'geen verbindingslogo', slik nog eens.
Het gehate verboden-in-te-rijden-bord verschijnt niet , mijn hart springt bijna over de kop en even word ik duizelig...haal diep adem om niet te janken van opluchting.  

De anderhalve week, waarin ik soms twee maal daags onverrichter zaken vertrok, verschrompelt en ik vraag Lucas balorig of er een kopje koffie van de overkant kan komen. Hij lacht om mijn verheugde kop, staat vrolijk knikkend op om het te halen terwijl de berichten binnen stromen … blijven binnen komen, tot de koffie naast me staat en ik Lucas het geld ervoor geef. Uiteindelijk staat er een eindeloze rij mailtjes op opening te wachten en ik steek de stick achter in de machine. Waarom ik vreemd zenuwachtig blijf? Omdat ik nu als een haas al die mail moet zien te ordenen, kiezen welke ik op de stick over moet zetten vóórdat de verbinding weer verbroken wordt. 

Natuurlijk pik ik eerst EmjE 's mail eruit, die deze keer ook nog eens lekker lang is. Snel knip en plak ik ongelezen haar woorden in een Word-doc. Dan loop ik de berichten van de stichting langs. Het zijn er te veel berichten en ik zet ze allemaal om naar nieuwe Worddocumenten. De bijlagen kosten erg veel tijd en werk. Al die extra balast, alsof ik nooit heb gevraagd dat te beperken. Zou men zich in Nederland wel realiseren dat ik er telkens de knip voor trekken moet? Zouden ze de Nieuwsbrieven wel goed lezen? Nemen ze mijn verzoeken via mail serieus? Ik verwacht notulen van de laatste vergadering. vragen over de statuten vergadering, waarover ik via een machtiging mee moet stemmen. Het wonder dat de verbinding nog werkt gebruik ik om de Moges-Nieuwsbrief van tien dagen geleden te versturen. Daarna sluit ik af en wenk Lucas om te noteren hoeveel ik hem schuldig ben voor het contact met de achterban. Vanaf nu kan ik op mijn dooie akkertje de opgeslagen documenten naar de usb-stick kopiëren tot blijkt dat er onvoldoende ruimte beschikbaar is. Verdorie. Oude troep verwijderen, die nu in de prullenbak van deze machine verdwijnt...Staat er gevaarlijke info op? Ach wat, niemand die hier Nederlands kan lezen... Straks, na het eten, op mijn gemak van alle nieuwtjes snoepen, dan lijkt het alsof ze even komen buurten. Heerlijk, eindelijk weer eens iets bevredigends. 

Met graagte betaal ik deze keer de tijd die ik bezig ben geweest en ik huppel bijna koket, tien jaar jonger, fluitend door het ronde trappenhuis naar beneden. Het leven zit weer in de lift en ik verheug me als een kind op vanavond. Zoals vroeger, als ik van de bieb kwam met twee boeken. Toen kon ik amper wachten, verslond de nieuwe spannende avonturen. Nu bewaar ik het beste graag tot het laatst, om ten volle van de voorpret te genieten. Het kleine roddelende duiveltje op mijn schouders, dat rare dingen fluistert, wens ik vandaag dan ook niet te horen. Koest, fort, hoepel op, scheer je weg!

Bij de bakker halverwege is de deur weer open maar men zegt morgenvroeg om zes uur pas brood te verkopen. De groentekraam beneden in het dal is helaas ook nog leeg. Om het economisch aan te pakken haast ik me via de gladde grote rotsblokken in de rivier naar huis om de rugzak plus het eierenetuitje op te halen. Voor het donker is moet ik bij Theresa voorraad aanvullen en bij het veel te dure buurtsupertje op de hoek een blikje/potje groente scoren. Wat kan er fijner worden dan deze feestelijke avond? Na een fatsoenlijk maal met de laatste aardappels en een spiegeleitje, mezelf bij koffie trakteren op alle nieuwtjes uit Nederland...
Met een volle rugzak dans ik door het halfdonker de zandsteeg af, me afvragend of ik eigenlijk, als puntje bij paaltje komt, wel normaal ben.
Is het gezond om zo snel alle ellende te vergeten? Meteen zo gelukkig rond te struinen zonder enige vorm van woede om wat me overkomen is? Angst dat alles morgen weer is ontwricht bespeur ik niet. Zou dat, als ik verstandiger was, wel moeten? Is het wellicht een vreemdsoortige vorm van lijfsbehoud om er niet van doordrongen te willen zijn dat alles ieder moment opnieuw overhoop kan worden gehaald? Komt het door het besef dat geld geen schande is want als er niets te koop is ben je als rijke stinkster net zo onthand als iedere arme sloeber hier. Ik kan meer kopen dan iedereen die ik hier ken, maar het is ook nodig! Nogmaals totaal onthand raken kost teveel nutteloos verpilde energie. Dat doet het frietproject geen goed en de meisjes kopen er niets voor als ik uitgedoofd de moed verlies. Ik ben van nature niet inhalig, maar voordat de volgende calamiteit mijn spirit ondermijnt, moet ik wel voldoende houdbare voorraad inslaan. 

Ineens voel ik me nergens meer schuldig om. Morgenvroeg ga ik als eerste het Nederlandse, versleten boodschappenkarretje onbeschoft vol laden. Niet zo lang geleden ontdekte ik aan de weg naar links bij de rotonde een smerig luxe supermarkt en plotseling heb ik er lak aan dat daar alleen buitenlanders en welgestelde Ethiopiërs hun inkopen doen. 

Zelf over een auto beschikken. Dat zou de oplossing zijn om te voorkomen dat ik me ooit nog eens zo hopeloos geïsoleerd en eenzaam voel. Atu Alemu maar eens vragen hoe het zit met zijn 35 jaar oude witte Kever. Die staat nog steeds onbeweeglijk bij kantoor onder de aluminium hoes. Hoeveel zou hij ervoor vragen? 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een geluk dat je weer verder kunt
ik zat net naast jou aan de pc ... zo spannend!
op naar het volgend deel nu
op vorig deel was nog geen vervolglinkl?
Op het eerste gezicht misschien raar dat je zo snel vergeet, maar niets menselijks is ook jou vreemd. Zo zitten wij in elkaar. Gelukkig maar, want bij de pakken neerzitten lost ook niets op.
Op het eerste gezicht misschien raar dat je zo snel vergeet, maar niets menselijks is ook jou vreemd. Zo zitten wij in elkaar. Gelukkig maar, want bij de pakken neerzitten lost ook niets op.
Voorbeeld van hoe snel dit soort ongerief weer vergeten is!
Ja, maar is dat wel verstandig?
Gelukkig maar dat alles en jij dus ook weer werkt.
En je kunt weer verder,
Fijn dat "alles" weer werkt, vooruit met de geit.