Doodgezwegen doden

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 16 November 12:49

Derenge zat de hele tijd met zijn kleine radiootje tegen het oor terwijl af en toe in de verte nog wat rumoer en gillende sirenes ons over de muur bereikte. Uren later arriveerde Gettu, die vanuit het noorden kruip-door-sluip-door het kantoor had weten te bereiken. Gelukkig kent hij Addis op zijn duimpje, weet alle kleine steegjes te benutten en bewees weer eens dat hij zijn gewicht in goud waard is. Tegen de tijd dat Gettu eindelijk de patio opreed was Atu Anannia bijgedraaid, doch bij vertrek, een half uur later, was hij streng en niet mis te verstaan.

“Jullie blijven in huis, hooguit kijk je in je eigen buurt hoe het ermee staat, maar het centrum is taboe. Totdat het sein-veilig wordt gegeven en u miss Dora, komt pas terug als Maria u via de mobiel heeft meegedeeld dat alles veilig is.”

We konden redelijk goed Mexico Square omzeilen waar de mensen zich inmiddels koest hielden en Gettu zette eerst als eerst bij het zandpad in Vatican af waarna hij de anderen naar huis bracht. De eerste vrije dag maakte ik me niet druk want wat kon er gebeuren. Ik had zomaar onverwacht vakantie en ging er het beste van maken met mijn Engelse boek dat ik toevallig nog had liggen. Na de onderhandelingen zouden de chauffeurs morgen wel weer rijden… hooguit de dag daarna. De groentekramen konden  weer worden bevoorraad, de bakker en slager zouden hun shuk weer open zetten als de opstand was geluwd, De volgende dag keek ik dan ook vreemd op toen de bakker, die zijn heerlijke witte broodjes ter plekke bakt, niets te verkopen had.

Drie Nieuwsbrieven staan klaar. Tot nu toe ben ik dagelijks boven aan de weg gaan kijken bij de computerjongens. Hun zaak is open voor mensen die iets uit moeten  typen, meestal studenten,  maar internet werkt nog steeds niet. Inmiddels begint me dat niets doen niet alleen tegen te staan, maar het dringt tot me door welke gevolgen de taxistaking heeft. Mijn GSM vertoont geen tekenen van leven en met de dag maak ik me meer zorgen. Om de meisjes, Mattie en de groep. Het feit dat ik nu niet even een kort telefoontje naar Nederland kan plegen vliegt me soms zomaar naar de strot. Zij horen nu al dagen niets en ik vraag me af of ze überhaupt wel door hebben wat er hier aan de hand is.

Onderhand ben ik finaal uitgekeken op de twee drie-op-een-rij-spelletjes in de laptop, die ik al dertig keer heb uitgespeeld. Ook de TV brengt geen soelaas. BBC-World, waarvoor ik in wezen het uitgebreide programma gekozen heb, is drie keer niks omdat ze zich, tegen mijn verwachting in, hoofdzakelijk op het Westen richten. Net als CNN, die het brallerige nieuws zonder enige aanpassing om het kwartier herhaalt tot er ergens een ramp te melden is. Addis is kennelijk niet sensationeel genoeg of de staking is wereldwijd geen nieuws van formaat. Er wordt in ieder geval nergens zendtijd aan besteed en de twintig gesneuvelde studenten worden bij Ethio-Nieuws doodgezwegen. Dat er zoveel doden zijn gevallen weet ik enkel van geruchten, die men aan elkaar heeft door verteld. Mijn TV is in dit geval niet meer dan een verkapte barometer, maar van dat extra snufje heeft niemand me op de hoogte gebracht toen ik hem kocht. Ik maak het echter dagelijks mee. Als er geen vuiltje aan de lucht lijkt, in geen velden of wegen iets van wolken te bekennen is, weet ik een half uur van te voren al dat het gaat regenen. Zie ik enkel vrolijke gekleurde blokjes, begeleid door interessant geknetter, weet ik al hoe laat het is, dat dan weer wel. Oh, kon ik Mattie maar bereiken, die van wanten weet, Aklilu desnoods. Hoe zou het de meisjes vergaan? Het gevoel totaal van de wereld afgesneden te zijn is soms zo beklemmend dat ik zo snel mogelijk iets verzin om me mee af te leiden, maar ik raak zoetjes aan wel door de mogelijkheden heen. De kinderen hebben natuurlijk geen rooie cent meer terwijl er hier voldoende ligt dat ik niet uit kan geven. Zitten ze in Mercato in de vuurlinie of blijft de strijd geconcentreerd bij het belangrijkste verkeersknooppunt, waar het ministerie en de landelijk grootste bierbrouwerij gevestigd is?  

Is Moges, waar ik nog een keer mee bij het bekende Café Hermon zal gaan eten, die kritisch tegenover de regering staat, nog wel in leven? Ooit vertelde hij dat er bij studentenrellen zomaar mensen verdwijnen om nooit meer terug gevonden te worden. De vorige keer zijn er een ongekend aantal van de muur bij de Universiteit geschoten. Jongelui, met een heel leven voor zich, die men er dagenlang liet liggen. Als afschrikwekkend voorbeeld voor het volk en de familie mocht hen niet begraven. Soms worden linkse jongelui zomaar van hun bed gelicht om zonder reden in de gevangenis te worden gezet. Dat hij in een actiegroep zit mag ik dan ook in géén geval aan iemand vertellen. Zelfs Mattie, die hij volledig vertrouwt, mag er niets van weten, omdat men de ondergrondse verzetsgroepen per discipline in cellen heeft verdeeld. Ik weet van Mattie dat ook hij regelmatig met studenten vergadert, maar hij zegt dat het beter is dat ik daar niets van weet.

Inmiddels is er na een week nog steeds nergens iets te koop. Ik heb geen koelkast, koop enkel voor één of twee dagen groente in. Er stond een blikje witte bonen in tomatensaus, voor noodgevallen of als ik eens makkelijk wilde doen. Dat heb ik na die angstige oproerdag meteen soldaat gemaakt, niet wetende dat…. Wie kan bedenken dat zo’n wereldstad als Addis totaal stil kwam te liggen door stakende taxichauffeurs, die van die ene Birr per rit de nieuw opgelegde belasting niet kunnen betalen? 

Moe van het niets doen sta in mijn keukentje de schade te overzien. Het wordt beangstigend kaal op mijn leuke keukenschapjes. Het laatste eitje kijkt me verlokkend aan. Zal ik het nu bakken of toch tot morgen bewaren? Voor de zekerheid? Nog twee dagen en dan is er echt niets meer. Ik koester de drie aardappels dan ook als mijn beste vrienden, want het andere verse voedsel was drie dagen geleden al op en de koffie heb ik inmiddels op rantsoen moeten zetten. Er is nog wat meel voor pannenkoeken, waar ik niet echt dol op ben, maar op dit moment telt zo’n luxeprobleem uiteraard niet. Er zijn mensen die het met veel minder moeten doen. Ook met dat beetje bloem moet ik zuinig aan gaan doen. Ondertussen is bijna alles opgesoupeerd wat aan voorraad in huis was en mijn koffietentje is het enige verzetje, al is de vitrine leeg. Kennelijk bakt ze nu ook die lekkere gebakjes niet? Of worden de grondstoffen niet geleverd? Gisteren trof ik er toevallig ook de gedistingeerde heer met hoed en wollen jas. Deze keer wilde hij graag in het Frans converseren en hij vertelde dat hij vroeger als diplomaat wel iets van de wereld had gezien. Over de staking wilde hij enkel maar fluisteren dat ze gelijk hadden, maar vanuit zijn positie kon hij er enkel over vertellen dat het klopte van die studenten, die uit het gebouw geschoten waren. Die autobus, met die rode steen erin, was het enige dat de televisie erover had laten zien. Hier doet men dus ook aan selectieve berichtgeving en helaas wist hij net zo min hoe het er in het centrum voor staat... Nog steeds zijn de stalletjes leeg en de bakker verkoopt al die dagen gebakken lucht. Nu heb ik spijt als haren op mijn hoofd, dat ik de vijf kadetjes van voor de staking niet beter heb verdeeld. Een halve doos krackers, chocopasta zonder boter, een blikje sardientjes en dat ene eitje bij een aardappel...daarna ga ik onvrijwillig in hongerstaking. Inmiddels heb ik van het vele lopen ongemerkt maatje 36 gekregen, iets dat men miji Nederland trouwens rete-goed vond staan. Hier behoor ik met dat modieuze slanke lijf bij de elite die geen nagel hebben om de kont te krabben, waaraan ook al geen grammetje vet te veel meer te vinden is. Het kost me steeds meer moeite niet in paniek te raken, want wat als dit nog weken duren gaat?

Vervolg

 

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Toch wel er dat het Westen daar niets over lat weten!
En amai hoor ... wat een toestanden daar ...
je zou voor minder een paar maatjes minder hebben!
Hopelijk komt in volgende deel een oplossing
Er staat geen vervolglink bij vorig artikel?
IK vind het altijd verbazingwekkend dat hier bitter weinig nieuws over andere gebieden komt. Pas als het erg genoeg is wordt er aandacht aan besteedt, welke definitie ze daar voor gebruiken is mij trouwens een raadsel, en als het nieuwtje eraf is dan raakt het weer in de vergetelheid. Vreemd eigenlijk..
Dat lijkt me frustrerend als je niets kunt!
Jij hebt daar meer meegemaakt dan veel mensen hun hele leven.
Zo gefixeerd op de eigen probleempjes dat een bloederige staking geen prioriteit hebben in het westen. Het kon toch niet zijn dat ze het niet wisten.
Stom he dat dat geen nieuws is in het westen?
Doodzwijgen daar zijn we goed in in het westen als er niets te halen valt. Wat een toestanden zeg, en goed dat je het nog kon relativeren met je maatje 36.....