In zon en regen kom je de mooiste regenbogen tegen

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 13 November 13:31

 Nieuwsbrief 2/7

*   Wat fijn om te lezen dat het in Nederland zo goed loopt met de fondsenwerving. Ik had nooit gedacht dat jullie zo snel al toezeggingen zouden krijgen. Ik vind persoonlijk dat alles erop wijst dat de voorzienigheid het goed met ons voor heeft. Jullie ook?

*   Zoals Henry vroeg, zal ik zo snel mogelijk nieuwe foto’s maken zodat het Vincentrum kan werken met recente beelden van het rehabilitatieproject bij sister Phantou. Daar komen immers de sekswerkertjes waar we de eerste groep frietmeisjes uit gaan rekruteren. Van de school komt straks met de familiedag natuurlijk ook weer een hoos prachtige beelden los.

*   Video:  Inmiddels heb ik al diverse meeslepende (vind ik zelf) filmpjes opgenomen van een optreden in Mercato met de jongelui van de dramagroep.

*   CHAD-ET heeft in het afgelopen jaar een aantal jongens en meisjes naar een naaicursus gestuurd opdat ze in eigen onderhoud kunnen gaan voorzien. Volgende maand komt er een feestelijk bijeenkomst waarbij de beste leerlingen een handnaaimachine krijgen aangeboden. Daar maak op nadrukkelijk verzoek van Annania een reportage van ten behoeve van de sponsoren die hier geld voor hebben gestort. Lijkt me ook leuk om er mettertijd iets van op onze website te zetten, zodat men zelf kan zien wat CHAD-ET met sponsorgelden voor elkaar krijgt.  Atu Anannia wil me tevens, voor ik weer vertrek, meenemen naar een kappersschool waar een aantal meisjes op hun kosten wordt klaargestoomd. Al met al huppelt jullie verslaggeefster en veldwerker op locatie hier voortdurend met een big smile door het leven nu het lijkt of alles meezit. Ik ben ook heel blij dat internet redelijk goed werkt. Haha, of moet ik zeggen werkte? 

*  De eerste chips liggen voor proef bij Ali in de supermarket om te kijken welke soort het beste loopt. Het zijn boven verwachting mooie pakjes geworden, met aan de bovenkant, tussen twee keurig strakke naden, het gekleurde etiketje geseald. Rood voor paprika, geel als ze met kerry zijn bestrooid en bij de knoflookchips hebben we voor groen gekozen.

*   Het gesprek met de Wings van de KLM is buitengewoon goed verlopen. Ze confisqueerden meteen de drie zakjes Dutch Treat, die ik als voorbeeld had meegenomen.
“Oh Dora, wat leuk om mee te nemen naar de vergadering. Daardoor wordt het voor de collegae in Nederland meteen een heel stuk persoonlijker.” Ze hadden trouwens geheel onverwacht privécadeautjes meegenomen. Een kilo Goudse kaas en drop, maar toen werden ze ineens heel verlegen, vroegen of ik het geen belediging vond dat ze voor de meisjes wat kleding hadden ingezameld. Ontroerend vond ik het en wie had dat gedacht? Ik werd er ook verlegen van. Daar zaten we dan met zijn drietjes een traantje weg te pinken. Zo’n warm en intiem contact had ik na die eerste keer zeker niet verwacht en zitten jullie goed?  Trommmmmm geroffffffel...Boem! En passant hebben ze het ondernemingsplan voorlopig goedgekeurd. Jaja, jullie lezen het goed! Ons frietproject vinden zij de moeite waard om aan de rest van de groep voor te leggen. We voldoen aan alle eisen die ze stellen en de 3000 Euro die ervoor is begroot vinden ze een heel redelijk bedrag. Ik heb meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt, gevraagd of het goed was om de Wings als mogelijk sponsoren al te vermelden op de website en de reclame bij het Vincentrum. Ze gingen er zonder moeite mee accoord, dus Henry, effe een logootje opscharrelen, zou ik zo zeggen, maar we zijn er nog niet! Zij volgen een uitgebreid traject voordat de beslissing van subsidiëren definitief valt en alles verloopt via een vast protocol. We hebben dan ook harde afspraken gemaakt. Zodra zij groen licht krijgen willen ze kennismaken met CHAD-ET en enkele projecten bezoeken, waarna ze daarover verslag uitbrengen bij hun leden. Pas daarna neemt de gehele groep de uiteindelijke beslissing en over zes weken is hun volgende vergadering. Met een beetje geluk weet ik dan op tijd of ik die dag met hen bij de projecten kan plannen.

*  Ik kan maar niet wennen aan dat idioot dure Sheraton en ik had het plan opgevat, tenslotte ben ik inmiddels een goede gids,  om met hen bij het Crown Hotel te gaan eten. Mattie heeft me er ooit mee naartoe genomen. Het is een keurige gelegenheid, in de buurt van het Rashotel aan de weg naar het badhuis en daar serveren ze overheerlijke Ethiopische maaltijden. Ik dacht hen er een plzeier mee te doen, maar tot mijn opperste verbazing moesten ze dat weigeren en de spijt droop er bij van hun gezicht. Bidden en smeken hielp echter niets. Ze zouden er graag op in zijn gegaan, verzekerden ze mij en toen hoorde ik dat zij zich in Addis aan strikte regels moeten houden. Ik wist echt niet wat ik hoorde, vond het net als zij moeilijk te verteren, maar stewardessen mogen in zulke steden als Addis het hotel niet verlaten. Zelf vinden ze het ook idioot, in zo'n overdreven duur hotel te moeten zitten. Het is hen echter strikt verboden om iets buiten de deur te eten of drinken en zich in de sloppenwijken te wagen is al helemaal uitgesloten. Mochten ze  daar tegen zondigen kan hun baan op de tocht komen te staan. Als ze hier zijn, zitten ze dus min of meer opgesloten! Enkel onder vertrouwde begeleiding en met uitdrukkelijke toestemming die van te voren met reden omkleed moet zijn aangevraagd  kunnen zij (vanwege hun taak bij de Wings) een project bezoeken. Dat alles omdat ze niet ziek mogen worden.  Ineens had ik medelijden met hen. Heb je alles, leef je enkele dagen in idioot grote kamers voorzien van alle luxe snufjes, kun je kiezen uit de meest exquise Westers maaltijden, maar van de stad en de omgeving zie je niets. Vreemd toch?

*   De reden van deze Nieuwsbrief is echter minder aangenaam. Was ik de eerste tijd druk als een klein baasje, nu heb plotseling zeeën van tijd. Ik zit namelijk, net als de dames van de Wings of Support zo ongeveer opgesloten hier. Nou is dat in mijn overigens heerlijke huisje, waar ik de laatste hand leg aan de paarse kussens van mijn bamboe bankstel, uiteraard veel prettiger dan in een onpersoonlijk hotel. Ik heb in ieder geval mijn moorddadig sterke Sofia met haar man, de lieve goedzak Thomas plus nog steeds luidruchtige Don met zijn gezinnetje, om me mee te vermaken, maar ik weet helemaal nog niet hoelang deze 'gevangenschap' gaat duren.

*   Staking. De stad ligt namelijk volkomen plat want er is oproer uitgebroken en alle taxichauffeurs staken. Daarover zal ik jullie echter in de volgende nieuwsbrief vertellen, want ik vrees dat ook de mailverbinding uit de lucht is. Derenge vertelde me ooit, dat het internetverkeer van heel Ethiopië draait op één server en bij calamiteiten wordt die ene poort naar buiten van hogerhand gesloten. De mobiele telefoons hebben op zo'n moment ook geen bereik. Dat kunnen wij ons in Nederland helemaal niet voorstellen, maar het leven ligt hier echt helemaal op de kont.

Dus jongens en meiden van Jan de Wit. Voorlopig schrijf ik wel verder aan de volgende Nieuwsbrief, zonder te weten of ik deze wel verstuurd krijg. We zullen zien.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Eigenlijk is het wel zielig dat de dames van Wings 'opgesloten zitten' en dat terwijl het zo verrijkend zou zijn om de projecten te zien. Maar ziek worden is hun grote schrik !
Fijn dat je toch goed nieuws kan meedelen in je nieuwsbrief!
Hoe kun je je nu hard maken voor projecten in ontwikkelingslanden als je daar niet eens zelf kan gaan en staan waar je wilt?
Je bedoelt die stewardessen?
Daarom zoeken ze dus mensen op die het project dat ze willen sponsoren zelf daar begeleiden...
Ziet er positief uit wat de ships betreft!
Wat een leuk contact met de Wings van de KLM.
Dat schept even een heel ander licht op de dames van Wings. waarom moeten ze blijven zitten waar ze zitten, konden ze dat ook uitleggen?
Dat staat in het verhaal. Ik zal het vet drukken. Dank je wel.
Ze mogen niet buiten het hotel eten of drinken omdat ze ziekten op kunnen lopen.
Overheen gelezen blijkbaar. Jeetje, wat een onzin
Een verzekeringskwestie
Organisatorisch is het absoluut niet handig om ziek te worden want die roosters van de vluchten passen naadloos in elkaar tot drie cijfers achter de komma
Stel ze lopen malaria op? Of iets door het water... Het is daar niet altijd even hygienisch en ik was er op aanraden van Derenge langzaam aan gewend geraakt, maar zij komen uit te schone landen. Bij ziekte hebben ze geen begeleidsters voor de reis van daar naar Nederland