Advocaat van de duivel

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 12 November 21:34

Wachtend op de piepers waar alles om draait, denk ik aan de blonde manager van de Zuivelfarm. Jong nog en toch gaf hij zoveel blijk van veel ervaring. Eerst kondigde hij plomverloren aan de rekening te betalen,” want ik heb een salaris en jij kunt je spaarcenten beter voor je meisjes gebruiken.” We kozen iets van het Engelstalige menu en maakten ondertussen omtrekkende sociale bewegingen.  Of zijn gezin het naar de zin had, vroeg ik me af en beviel de internationale school voor de kinderen hen? Uiteraard wilde hij weten hoe het mij vergaat sinds ik terug ben en vrij snel nadat de schnitzel op tafel stond kwam hij terzake, zijn telde op vingers voor me uit dat:

  1. A: het project heel goed bedacht is,
  2. B: het doel zeer toepasselijk is want ook zijn baas vindt dat die meisjes de kans moeten krijgen om uit de prostitutie te raken.
  3. C: Jouw plan heeft, en dat is het bijzondere er aan, zelfs de potentie om zakelijk een succes te worden, iets dat met ontwikkelingswerk niet vaak wordt overwogen.
  4. D: Voorgebakken friet kent men hier niet. Het in diepgevroren porties aan grote hotels aanbieden is zeker een gat in de markt. Wat dat betreft zien wij, het team van de boerderij, het helemaal zitten om jullie erbij te helpen, maar als de advocaat van de duivel kijk ik niet zozeer vanuit ontwikkelingswerk.

Hij viel stil. Het leek of expres de spanning werd opgevoerd, dacht ik terwijl hij rustig door at, tot hij.halverwege zijn vlees ineens kordaat verder sprak, serieus en op een toon die men niet mis kon verstaan.

"Ik ben met jullie project aan de slag gegaan vanuit mijn kennis over de werkers hier en zeker ook de landbouwkundige ervaring. Ik ga je daarom vanavond meteen vertellen wat wel en niet mogelijk is.” was hij  streng en ik zette me schrap. Hoewel het eten heerlijk was, vergat ik te kauwen en de hap in mijn mond door te slikken. Nu zou, na het confronterende gesprek met de Wings of support, nogmaals en nu vanuit een totaal andere hoek, duidelijk worden wat ik allemaal nog meer over het hoofd had gezien.  

“Zo kun je niet vertrouwen op wat plaatselijke keuterboertjes van hun pietluttige privé oogst op de markt aanbieden.” Ik kreeg het er koud van, verslikte me bijna in de knapperige korst van het vlees en vroeg waarom niet, “want zonder piepers hebben we immers helemaal niets?”  

“Klopt, maar dit plan werkt in de toekomst alléén als je niet te klein denkt, Dora.” Hier schrok ik van.
“Doe ik dat dan?”

“Nee, je denkt juist groots, vanuit christelijk oogpunt gezien zeker Het is vanuit onbaatzuchtige liefde ontstaan dus ik neem aan dat God er ook wel achter zal staan.”  Kennelijk zag hij dat ik me afvroeg wat God ineens aan ons tafeltje te zoeken had want hij kwam iets naar voren en fluisterde.

“Je weet, mijn baas is een Godsvruchtig man. Jij bent hier van eigen geld en het gaat je niet om winstbejag voor je eigen portemonnee. Dat deed het voor hem. Hij juicht zeker zo'n instelling toe. Aangezien het geloof zijn de enige leidraad is voor wat we hier doen, stond hij vanaf het begin helemaal achter je.”

“Het doet me goed dat nog eens te horen, want naast dat ik er zelf helemaal in geloof, ben ik af en toe ook wel bang dat het mislukken zal, ” bekende ik maar eerlijk en dat begreep hij zeker.

“Je begint een proefopstelling waarmee je meisjes uit de prostitutie wilt helpen. Dat is hetzelfde als vanuit het niets, zoals je zelf ooit al deed in Nederland, een bedrijf opzetten. Je weet dus hoe dat moet en wij komen daarbij gaandeweg kinderziektes tegen. So far, so good.”  Ik knikte, reageerde nog niet. “Niets aan de hand want klein beginnen en langzaam groeien is de beste methode om de fouten uit het systeem te halen. Omdat het hier een gat in de markt betreft is het zeker zaak om niet aan eigen succes ten onder te gaan,” zei hij zelfverzekerd. Afgezien van het feit dat we op dezelfde golflengte zaten trof het me aangenaam hoe hij over wij sprak, waardoor mijn hart een huppeltje maakte. Het gevoel om eindelijk deskundige steun in de rug te krijgen deed me goed.

“Fijn om met je te praten Arjen. Al gelooft Anannia heilig in ons project, over frieten en het productieproces kan ik met hem niet van gedachten wisselen.” Hij bloosde er zowaar van en nam snel het gesprek weer over.

“We moeten namelijk meteen ook bedenken wat er gebeurt als het inderdaad een doorslaand succes wordt.” Ik keek hem verward aan. Waar wilde hij naar toe?

“Ook voor de pilot moeten we zorgen voor een goed aanbod van grondstoffen. Jullie moeten vooral in het begin een constante kwaliteit kunnen leveren en wat is een frietfabriek zonder het benodigde basisproduct?” vroeg hij glimlachend. Pats. Daar zat ik voor het blok, besefte perplex dat hij uiteraard gelijk had en ik probeerde mijn zenuwen de baas te blijven wat niet kon voorkomen dat voor mijn gevoel het hele frietproject ineens op zijn grondvesten stond te schudden. Ik nam het mezelf meteen kwalijk daar niet eerder aan te hebben gedacht en hij glimlachte om de grimas die ik trok. “Jeetje, Dat klopt, Arjen, maar van landbouw heb ik geen verstand.” Hij had nog meer schik om mijn verbouwereerde gezicht en lang duurde mijn paniek gelukkig niet.

“Je hoeft niet te schrikken Dora, want daar komen wij in het verhaal. Het project klinkt als een klok, heus waar, maar je kunt niet zomaar per week een voorraadje bintjes op de markt kopen. We zullen de kwaliteit van de aardappels moeten bewaken. Ik heb het er met de baas al over gehad om de universiteit van Wageningen in te schakelen. Zij zouden vrijwilligers, studenten kunnen sturen, die onderzoek gaan doen onder welke omstandigheden frietaardappelen hier het beste groeien.” Van de ene verbazing in de andere vallend besefte ik dat Arjen er inderdaad goed over had nagedacht, dat zou hij nooit doen als het een onhaalbaar plan was.

“We werken met een beginnende Ethiopische landbouwcoöperatie. Zij ontwikkelen nu samen met ons een gewassenagenda om hun grond optimaal te gaan gebruiken en de te verbouwen groente om te wisselen. Daarom kwam jouw project eigenlijk precies op tijd. Frietaardappels zouden daar namelijk prima deel van uit kunnen maken. Via die coöperatie kunnen we mettertijd zorgen voor een perfecte kwaliteit en aanvoer.”

Tidgi komt binnen met een grote jute zak over de schouder en ik bekijk wat ze heeft ingekocht. Het is een zootje ongeregeld, wat enkel onderstreept hoe waar Arjens woorden zijn geweest, maar ik laat het uit mijn hoofd om er over te klagen. Ik geef de opdracht om de grote wasteil buiten vol water te zetten. Het weer is goed en we kunnen in het zonnetje op het stoepje aan de slag, gadegeslagen door enkele buurkinderen, die zoals altijd nieuwsgierig blijven zodra hun ferengie op de compound is. 

De meisjes eten zelf nooit aardappels en het duurt even voordat ze met de dunschillers overweg kunnen, snappen dat ook de vele pitten moeten worden weggehaald. Al snel zijn we gedrieën in eigen gedachten zwijgend bezig met onze eerste schilsessie waarbij mijn zenuwachtige zorgen als vanzelf verbleken.  Natuurlijk maakte ik me aan het eind van het etentje met Arjen nog steeds wel zorgen over het Frietkeukenproject. Daarnaast was ik ook erg dankbaar want met zijn deskundige inbreng achter de hand voel ik me een heel stuk veiliger. Een vijfjarenplan dat pas na een jaar met wat winst zal kunnen draaien, noemde hij het, wat mij ook goed deed. Ik kon mezelf ontslaan van de verplichting het binnen de kortste keren naar een winstgevend project te moeten sturen.

De realiteit zal uitwijzen of ons frietproject kans van slagen heeft maar voorlopig houden de meisjes en ik ons vandaag bezig met dit privé project waaraan ik kan zien of zij voldoende doorzettingsvermogen hebben, zich in willen zetten om niet meer hun hand bij mij op te houden. Mocht dit pionierende initiatief niets opleveren blijkt het uiteindelijk leerzame luchtfietserij te zijn, maar zodra we de frietkeuken inrichten zijn zij zeker bij de eerste groep van acht meisjes die we de kans geven hun eigen salaris te verdienen.

Vervolg

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Inderdaad er moeten voldoende en goede grondstoffen zijn! Er moet aan 'zoveel' gedacht worden.
ik moet jou bewonderen om hetgeen je opstart en gelukkig helpen er mensen meedenken!
Ja, want zonder hulp komt niemand ergens, denk ik...
Ik blijf herhalen ... ik bewonder jou!
Voor zo'n project moet je ook verstand van alles hebben
Of in ieder geval mensen opzoeken die je erbij kunnen/willen helpen..
Moet je ook vooral doen, ik lees het graag!
Moet je ook vooral doen, ik lees het graag!
Ben benieuwd of het gaat lukken. De basis is goed!
Ben benieuwd of het gaat lukken. De basis is goed!
Je hebt piepers en je hebt piepers, inderdaad wel een belangrijke grondstof in jouw project.