Afscheid nemen kan op duizend en één manieren

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 21 November 02:29


Afscheid in aantocht

Het is niet omdat ik veel extra kilootjes ben kwijt geraakt dat ik verend, geheel ontspannen neuriënd, door ‘mijn stad’ loop. Ik ben gelukkig! Alle werkdruk is weggevallen en tevreden, zonder verdriet, denk ik aan het afscheid dat nu toch snel dichterbij komt. Deze keer gaat alles anders. Fijne vooruitzichten waar verdriet  geen ongemakkelijk waas van tranen overheen legt want ik kom na een maand, hooguit twee, al terug. En hoe! Met een schiterend doel en louter positieve verwachtingen. Ik verlang al op een verkneukelige manier naar EmjE. Met zo’n extra stroompje adrenaline als ik aan Arnhem denk.  Zoveel te delen. Ik zie me nu al op haar bank hangen. Zij in haar hoekje, ik in het mijne. Genieten. In elkaar geknoedeld napraten en in het voren filosoferen over keukenplannen, over de meisjes en iedereen in. Addis.

  • Nu geen verplichtingen meer, mijn werk is af.
  • Het contract van CHAD-ET voor de ruimte van proefkeuken heb ik veilig op zak
  • Naar alle waarschijnlijkheid zullen de KLM-Wings voor de intichting het geld doneren.
  • In de mailbox is het stil maar ik mis de post nog niet nagloeiend van onze fijne opnamedag en de discipline die iedereen heeft opgebracht. Dat filmen ging onverwacht goed. Misschien kan ik het toch wel aardig? Het is in ieder geval een nieuwe uitdaging, leuke mogelijkheid.

Lopende zaken

Ik kan op mijn dooie akkertje een to do lijstje aanleggen voor vertrek.

  1. Geld halen.
  2. Een paar maanden huur in het voren aan mijn huurbaas geven (zonder het electra, want dat gebruik ik bij afwezigheid niet)
  3. Voor de volgende zes maanden het huisje van de meisjes vastleggen en betalen.
  4. Mijn punten voor de eerste vergadering in Arnhem nogmaals nalopen.
  5. Afscheidsfeestjes organiseren.
  6. Morgen Moges Tafesse van Synergie Habisha bellen en een afspraak maken over ons project..
  7. Vandaag naar de supermarkt aan The Churchillroad om de pot Calvé pindakaas voor de saté te kopen. Mjammie. Kijken of hij Abbessynia koffie heeft. Meestal als ik bij John’s Supermarket inkopen heb gedaan en over de boekenmarkt heb geslenterd en de Engelse boeken heb omgeruild, neem ik bij het Ras Hotel een kopje cappuccino op het terras. Altijd gezellig. Puur om de aardige oude gerant, die me de eerste weken wegwijs maakte, te kunnen groeten.

Resumerend

Nu ik ben ingeburgerd moet ik stiekem lachen om Gora de Verschrikkelijke die alles hier eng vond na die spookachtige nachtelijke taxirit. Wat een angsthaas. Als ik terug denk aan die aanstellerij kan ik het amper geloven. Wat was ik slecht voorbereid! Hoe onwetend liep ik hier die eerste weken op mijn onzekere tenen rond. Eigen schuld, had ik maar niet in een blind gat moeten springen. Wat heb ik in relatief weinig tijd veel geleerd en meegemaakt. Als ik het op zou schrijven zou men denken dat ik overdrijf

Dit jaar is het afscheid totaal anders. Ik vertrok die eerste keer met wat kleine stille plannetjes. Hoopvolle ideetjes, meer niet en dit keer draai ik de zaken om. Uit veiligheidsoverwegingen. Om onverwachte verrassingen te voorkomen en daar verheug ik me enorm op. Dankbaar voor deze fijne maanden denk ik in warmte terug aan de eerste keer dat ik naar Nederland vertrok. Verliefd tot over de oren had ik mijn hart aan dit land verpand en ik wist niets zeker over het doel of de toekomst. Ik had het heel erg naar mijn zin gehad en daar nam ikafscheid van. Bij de herinnering daaraan knijpt ontroering mijn keel opnieuw in de knoop en dat zal wel niet veranderen. Wat was ik op mijn oude dag naïef onthand, onmachtig overrompeld als een klein kind.

Het was afgesproken 

Ik had me erop verheugd nog éénmaal van hen van hun geweldige prestaties te genieten want ik had er zo'n respect voor. Bij nader inzien hing er bij binnenkomst meteen al een eigenaardig sfeertje. Ongrijpbaar, althans voor mij met mijn verkeerde verwachtingen.  Inmiddels kon ik de reistijd aardig inschatten en keurig op tijd, kwam ik bij de dramagroep binnen om de laatste dans- en zangrepetitie mee te maken. Ik weet nog dat ik het koud had en stomgenoeg mijn vest vergeten was. Wanneer gaan ze beginnen? Iedereen is immers al lang binnen? Waarom doet niemand wat? Hebben ze nou net vandaag geen zin?

Er werd gras op de grond gelegd en dat verontruste me niet. Dat kende ik wel, deed Tidgi ook vaak en het was zo  fijn dat één van de jongens de houtskoolstoof binnen bracht en opstookte. Ze hadden zeker gezien dat ik rilde in mijn dunne katoenentje en ik dacht dat ze dat zo op wilden lossen. Pas toen de solodanseres in haar partydress binnenkwam begon ik het te begrijpen omdat ze koffiebonen ging branden: De traditionele koffieceremonie werd opgevoerd. Oergezellig vond ik dat en de jongelui hadden dikke schik met elkaar en mij. Dit was een prima afscheid, vond ik en we hebben vreselijk gelachen. Om niets. Om alles en al spraken de meeste toen ook geen Engels, we begrepen elkaar. Tot Katama binnen stapte.

Hij komt hier nooit. Waarom is hij vandaag hier? Heeft Mattie hem gevraagd? Het werd me duidelijk toen hij mij uit ieders naam een zacht pakje overhandigde waar ik erg verlegen van werd. De partydress die ik van hen kreeg, iedereen had er aan meebetaald, betekende dat ik nu officieel lid van de dramagroep was, er vanaf die dag echt bij hoorde. Uiteraard was er veel bij komen kijken om dit te organiseren en door zoveel oprechte intieme hartelijkheid pinkte ik spontaan stiekeme traantjes weg en helemaal toen er nog meer presentjes kwamen. Daar stond ik dan te schutteren. Dora de zelfverzekerde werd Mona de Naieve die als een Koba Koffieverkeerd niet op al die aandacht gerekend had. Was het niet vredelijk stom dat ik niet had bedacht of ze mij misschien in het zonnetje wilden zetten? Is het dom om jezelf, wat dat betreft, niet mee te rekenen? Hoe had ik kunnen bedenken dat ze  dit met zijn allen speciaal voor mijn afscheid hadden bedacht? Ik vond het eigenlijk een beetje te veel eer want ik wilde immers zelf zo graag bij hen zijn!  

Maandag

Niet vermoedend waarom het hoofdkantoor volledig op de kop leek te staan liep ik daar die maandag erna rond als een kip zonder kop. Ik kon mijn draai niet vinden. Die morgen kwamen zoveel mensen opdraven terwijl er géén vergadering was gepland. Het voelde zo vreemd, dat ik me er zelfs ongemakkelijk bij voelde. Een beetje buitengesloten ook en Derenge had het in de gaten. Hij nodigde me uit. “Kom op Dorieneke. we gaan machiatto drinken, het is hier veel te druk!” We vertrokken samenzwerend naar ons koffietentje en ik vroeg onderweg of het aan mij lag. Verbeelde ik het mij dat men afstandelijk deed? Hij haalde zijn schouders op.

"Derenge, zijn er moeilijkheden onderling? Heb jij niet het gevoel dat er een rare sfeer op kantoor hangt? Iedereen doet zo, ja, kortaf, schichtig." Derenge zei van niets te weten. Ik had vast last van het feit dat ik woensdag al zou vertrekken, zei hij plagend. 

Voor de lunch kwamen we terug en  plotseling stonden alle stoelen in de patio. Nog meer mensen liepen in en uit. Katama en Judith, Selamoewit. Dinkenish was er zelfs en die kwam maar eens in de maand om haar salaris op te halen. Ahlem had Hamburgers en zelfs friet gebakken. Inmiddels loopt bijna iedereen hier rond. Het lijkt wel een surpriseparty, dacht ik nog. Domme Dutche Doos.

Ongelooflijk. Ik had alles en niets in de gaten. Later heb ik me er steeds meer over verwonderd hoe ze dat allemaal zo verdraaid goed geheim hebben weten te houden. Dat niemand zijn mond voorbij had gepraat was toch een Godswonder, want ik zat er immers bijna elke dag en alweer was Katama daar. Wat had hij toch...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik wist niet wat me overkwam

Maria vertelde dat Ahlem speciaal vanwege het nieuwe keukenproject frietjes had gebakken en omdat ik Westerse ben had ze zich, op haar aanraden, aan broodjes Hamburger gewaagd. Ik vond het een hele eer. Hoe origineel, maar ineens stond Annania op en richtte het woord tot mij. Ik kreeg het heet en koud tegelijk. Hij hield een speech die ik amper meekreeg want Ik zit niet zo te wachten op al die aandacht. Ik word er verlegen van en dan ga ik gekke bekken trekken, zomaar vanzelf. Tot overmaat van ramp ontving ik uit handen van de directeur himself ook nog dat doosje. Van de zenuwen ging ik bijna van mijn stokje. (iets krijgen ben ik niet zo erg gewend sinds mijn moeder stierf en zodra men aardig is word ik onzeker.) 

Het zilveren armbandje met bedeltjes die allemaal iets typisch Ethiopisch voorstelden, maakte me sprakeloos. Plus ring en ketting met hanger in de vorm van een  krar. Het was te veel! Overstuur zat ik een blij potje te janken. Ten overstaan van iedereen. Annania schrok ervan. Hadden ze iets verkeerd gedaan? Zoveel emotie had niemand verwacht en zeker ik niet. Na de afscheidsmiddag bij de dramagroep was het volgens mij wel klaar met afscheid nemen, vond ik. Dat ze het nog eens dunnetjes over zouden doen kwam als een donderslag bij heldere hemel, maar al wist ik met mijn houding geen raad, ik denk er met veel liefde op terug. Gouden geluksmomenten, waarvan ik toch niet hoop dat ze me dit jaar weer te beurt vallen, want ik voel me zo één met hen, wil geen uitzondering zijn..

Zaterdagmiddag 13.00 uur

Dit keer staat mijn afscheidsfeest voor de dramagroep al gepland. Bij Tidgi en Negist. Ik zal mijn feestjurk dragen die ik in Jimma met Mattie voor het Paasfeest bij zijn grootmoeder heb gekocht. Met de Netella en ik neem de filmcamera daar mee naar toe, zodat ze filmpjes kunnen bekijken, als ze willen. 

Dat organiseer ik samen met mijn meiden want hun ruimte ligt centraler dan mijn eigen huisje. Zij zullen een dag van te voren chips bakken en deze keer bied ik mijn dramagroep, met de hulp van mijn 'pleegdochters', een officiële coffee ceremony aan waarna we samen zullen eten. En daarna zal ik voor het hoofdkantoor... daar denk ik nog over na, want ik heb zeeën van tijd 

Vervolg:

The Party

 

 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
"Als ik het op zou schrijven ..." Nou, gelukkig deed je dat.
Wat een afscheid van Ethiopië! Ik snap het wel dat je daardoor een beetje gegeneerd voelt. Maar als ze zoveel moeite voor je doen, dan kan je gerust zeggen dat je een van hen bent.
Prachtige foto's trouwens.
Dora, ik werd er stil van
De koffieceremonie ter ere van jou, de presentjes en zoveel tekenen van vriendschap en dankbaarheid ...
Jij verdient het en inderdaad ook al spraken de meeste toen ook geen Engels, jullie begrepen elkaar.
Maar wat met Katama ?Had hij ook zo moeilijk met het afscheid?
Ethiopiërs laten niet snel hun emoties zien Chris...en om te weten hoe hij voelde? Daartoe was mijn kennis van onuitgesproken boodschappen dus niet toereikend. Dan daarbij... hij was niet vrij al zat zijn vrouw al vier jaar in Italie
ik leef zo mee en zou soms woorden uit je mond willen sleuren!
Afscheid nemen is nooit leuk!
Wanneer ik weer wat meer tijd heb, ga ik de hele serie lezen, mooi geschreven een indrukwekkend verhaal.
Dank je Mereltje. Leuk je weer te zien. Alles goed? Je bent vast lekker druk geweest met allerlei leuke dingen, hoop ik.
Ja, het is hier momenteel druk en rommelig, jongste heeft een huis gekocht en dan komt er wel wat werk kijken. Verder nog wat extra mantelzorg bij ouders en een zieke, dan viegen de weken voorbij. Ik hoop Februari weer wat regelmatiger te kunnen lezen en schrijven
Das inderdaad veel. Sterkte meis. Neem je tijd, wij lopen immers niet weg...
Dank je, ja komt goed hoor, daar gaan we vanuit en helpen met de laatste uit het nest verhuizen is ook wel leuk hoor, al zal dat dan wel weer stil worden ;-)