De Dessie-wonderen stralen geluk

Door Weltevree gepubliceerd op Sunday 11 November 20:22

Na de inspirerende ontmoeting met de bejaarde Marja

ben ik één en al positiviteit.

Alsof ik weer helemaal met mezelf op honk ben: pionier met visie en missie.

Dessie ( Dese)

In de hoofdstraat staat mijn reisgezelschap voor een 'meubelwinkel' te bespreken wat hier de laatste trent lijkt de zijn. Inmiddels hebben zij ook ergens iets gedronken en terwijl ik uitvoerig het principe van die magnifieke kartonnen oven uitleg slenteren EmjE en ik achter de anderen aan, me bij voorbaat verheugend op vanavond. Dik ingepakt in bed zitten. Met een wijntje en de meiden om de rest van het gesprek met Marja woord voor woord te delen. Ik ben weer boordevol gedrevenheid, bijna zoals voor vertrek uit Addis. Gelukkig.

Vakmensen langs de straat

 De openlucht coupeur.

Men ziet ze in Ethiopië overal werken in de open lucht. Vreemd genoeg zijn het meestal mannen. Je geeft je kleding bij hen af en na een uurtje is de reparatie klaar. Keurig netjes, maar als je er op staat dat het garen erbij kleurt is het wel handig dat erbij te leveren. Mocht het om een kapotte rits gaan, moet de klant die er ook wel zelf bij meebrengen...

Bouwmaterialen

In een achteraf wijk vinden we de plaatselijke steenhouwerij. 

Gieren

Ze zitten in de bomen klaar en niemand schijnt het hier iets te deren. Kennelijk zit er in de buurt dus ook een slachthuis. Zo te zien hebben ze geen honger meer, luieren ze wat verveeld voor zich heen tot de volgende lading ontvelde schaapsschedels voor hen wordt uitgestrooid. Het slachten gebeurt hier ritueel en ik heb er inmiddels veel respect voor gekregen.  

Super de Lux

Ali brengt ons naar de Dese-super waar de klanten hoofdzakelijk blank en rijk zijn. Een luxe supermarkt zoals Addis Abeba er een aantal heeft die enkel door blanke zakenlieden, ambassade personeel of 'geslaagde' Ethiopiërs wordt bezocht. Ik voel me er vaak schuldig, maar ik koop er eerlijk gezegd toch wel eens mijn natje en mijn droogje als ik eens geen zin heb in de uitputtende armoede om me heen. Uitgebreid struinen we vandaan dan ook als Westerse rijkaards door de brede gangen.

Groente en fruit te over en we onderwerpen alle diepvrieskasten met vlees en kipfilet aan een uitgebreid onderzoek. Bij de drankafdeling staat Whisky, Port, Cognac, Vermouth en Brandy van bekende merken op de schappen en we moeten zelfs de groeten van Hak hebben. Echt alles is hier te koop. Duitse, Engelse en Franse import in potten en blikken. Uitbundig slaan we allerlei verwennerij in en regelmatig vragen we waar Pattie vanavond zin in heeft. Ze zegt echter dat we ons er niet druk over hoeven maken, wijzend naar haar eigen mandje dat ze ineens meezeult. Ook deze avond zullen we denkelijk niet gedrieën doorbrengen, jammer. Een gemiste kans. Alweer één en dat lijkt deze reis zo ongeveer te kenmerken. Als ik eerlijk tegen mezelf ben...vraag ik me af hoe het kan dat ik dit deel van haar na veertien jaar kennelijk totaal niet ken.

Al snel begint het te schemeren. Binnen tien minuten zal de zon totaal verdwenen zijn en zullen in een donkerblauwe lucht de sterren fonkelen bij afnemende maan. We wagen ons in het plaatselijk driesterren restaurant aan een voedzame pittige maaltijd. Men serveert de enjerra’s hier in rolletjes en op een klein podium kleurt levende muziek (keyboard, drums plus krarspeler) de sfeer origineel in. Uitstekend moment om mijn gasten op morgen voor te bereiden zodat ze niet voor voldongen feiten staan.

Werkoverleg

“Jongens, morgen zijn we in Cambolja. Ik wil niemand vervelen met werk in de vakantie, maar Annania heeft gevraagd foto’s te maken van hun in aanbouw zijnde gebouwen.”

“Waarom moeten wij dat doen?”springt Pee er meteen op in.

“Dan hoeven zij er niet iemand twee dagen voor op pad te sturen. Scheelt mankracht plus benzine en wij komen er immers langs. Als het goed is zien we Annania volgende week en kan hij uit de eerste hand horen hoe ver ze hier zijn. Hij stelt ons oordeel erg op prijs, heeft hij verteld. Hij is erg benieuwd naar onze mening over de voortgang van hun plannen.”

“Oh ja, wat is er zo bijzonder aan dan?” wil Pattie weten. Het klinkt zowaar echt geïnteresseerd,

“Wij kijken er met Westerse ogen anders naar, zegt Annania. Dat vindt hij kennelijk erg belangrijk. Die foto’s hebben ze trouwens straks ook voor het volgende jaarverslag nodig.” Het doet me goed dat jij je er eindelijk in wilt verdiepen. Tot op heden heb ik dat toch erg gemist. Wat een opluchting.

Pattie blijft zelfs vragen stellen.“Wat bouwen ze daar dan allemaal?” 

“Een gezondheidscentrum plus een jeugdhonk.” antwoord ik met een zeker gevoel van trots
“Kunnen ze dat zelf niet fotograferen en naar Annania mailen?” houdt ze vol.

“Nee, er is geen digitale camera en de mail doet het hier vaker niet dan wel..”

“Toe maar, een jeugdhonk. Huh, dat hebben ze dan héél goed voor elkaar. In Nederland moet men daar ik-weet-niet-hoe-lang voor lobbyen. Waar halen ze het geld vandaan?” Hoor ik het goed? Ik val bijna van de stoel omdat jij er echt positief op reageert.

“Concern uit Engeland sponsort het Jeugdhonk, maar dat moet je iets anders zien dan wat wij daar in Nederland onder verstaan. Deze gebouwen zijn multifunctioneel, voor alles bestemd waar ze in Addis succes mee hebben. Zwerfjongeren, voorlichting over emancipatie, gelijkheid tussen man en vrouw, Aids-preventie en ze starten er een dramagroep plus het ondernemings-spaarproject.” Pee wil zelfs weten wat dat inhoudt en nog geïnspireerd door Marja raak ik gedreven op drift, gelukkig en trots op het werk waar we deel van uit mogen maken.

“CHAD-ET selecteert gegadigden en helpt hen om een bedrijfje op te zetten met een minimaal geleend startkapitaaltje. Veel is er meestal niet voor nodig, maar daarbij leren ze de mensen tevens sparen, lange termijn denken en investeren, schuld afbetalen en zo. Het past alles perfect in de richtlijnen die de VN stelt. Anders krijgen ze er ook geen geld voor.”

”Ja,” haakt EmjE erop in,” Dat zijn natuurlijk de uitgelezen items om armoede vanaf de basis te bestrijden. Daar past ons keukenplan perfect in!” Eindelijk steun. Hoe heerlijk onbegrensd delen hoe goed we met ons fritesproject op koers liggen en Pee is er zelfs helemaal met haar hoofd bij.

Na de botte reacties van de afgelopen twee weken komt langzaam maar zeker mijn geloof terug want ik merk dat ze het beiden toch wel zien zitten wat ik in Addis doe en tegen de tijd dat Pattie vraagt wie hier de leiding heeft ben ik allang vergeten hoe negatief ze al die dagen heeft gedaan.

“Wat dat betreft past onze leskeuken als gegoten in de globale doelstelling,” mijmert EmjE en vervolgt: “Ja, natuurlijk, inderdaad. Minder laten regelen door afstandelijke grote organisaties. Meer particulier initiatief en op kleinschalig niveau projecten op maat opzetten.”

“Inderdaad EmjE. Projecten die je kunt aanpassen aan, inpassen in, iedere situatie die natuurlijk overal weer anders is,” knik ik. Het is alsof bij hen beiden eindelijk het kwartje is gevallen. Ik kan nu ook wel verder gaan, want tenslotte loopt het niet voor niets als een trein in Addis en Nederland.

“Ja, Annania liet zich laatst zelfs ontvallen dat we kunnen overwegen, indien onze friteshandel in Addis succesvol is, om in Cambolja een dependance te openen, maar dat is uiteraard van later zorg. Zover is het nog lang niet, kan best jaren duren. Eerst moeten we in Addis goed scoren.”

“Wie heeft hier de leiding dan?” vraagt Pattie nu zelfs echt nieuwsgierig.

“Worku is General Manager. Een gediplomeerd econoom. Voor hen zijn we hoog bezoek.” Ze knikt met een ietwat meewarig lachje dat ik negeer, want ik kan het niet thuisbrengen.

“Als nieuwe partners kijkt men tegen ons op, weet je. We zijn zelfs bij hem thuis uitgenodigd. Een hele eer. Zijn vrouw zal een koffie ceremonie voor ons houden. Het gebeurt niet snel dat men die voor gasten organiseert.” Emje ziet het helemaal zitten, verkneukeld zich al bij dit geweldige vooruitzicht.

“Leuk! Eindelijk eens bij mensen thuis zijn uitgenodigd.” Ze wrijft gniffelend in haar handen en Pattie knikt ook tevreden. Ik geloof warempel dat de weerstand bij haar is opgelost. Mijn hart klopt opgelucht. Zielsblij loop ik na afloop naar de auto. Ze hebben vrede met onze plannen voor morgen en zo te merken is ons project voor de komende jaren goedgekeurd. Eindelijk frank ben ik opnieuw vrij

Een meid die op haar toekomst is voorbereid.

Wordt vervolg met de Cultuur en dergelijke

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zo, dat lijkt positief zeg! Met de nadruk op lijkt, vrees ik .....
Eindelijk worden de plooien gladgestreken, werd tijd.
Ik heb nu al een paar pagina's achter elkaar gelezen, maar de spanning verslapt niet wat mij betreft. Houden zo, je bent hier goed in.
Het geluk kan je voor een tijdje tend eel vallen maar er komt altijd wel iets tussen dat het dereguleerd! Helaas! Duim Taco Adriaan Roland Holst zei: gebrui het grote woord der Liefde niet maar laten we zacht zijn voor elkaar.
dat ziet er toch mooi uit? En zelfs pattie kijkt tevreden!
Ja, dat ziet er veelbelovend uit. Eindelijk
Soms is niet alles wat het lijkt ...
Oh nee? Wonderlijk.
Ben ik te positief of begin jij het patroon al zo'n beetje te herkennen?
Haha allebei denk ik