Ongewenste handtastelijkheden

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 06 November 12:42

Intieme veelzeggende handtassentaal

Mijn handtas is het beste bewijs dat er iets niet pluis is met mij. Ik weet niet eens of het ding dat over mijn schouder hangt, met mij lijkt te zijn vergroeid en overal mee naartoe is geweest, wel de eretitel Handtas mag dragen...maar hij is wel uiterst betrouwbaar en niet aantrekkelijk genoeg om te jatten.

Als ik het tenminste vergelijk met hoe andere soortgenoten hun handtassen koesteren, hoe lyrisch ze erover kunnen zijn. Zodra ik mannen hoor klagen over damestassen, schiet ik in de lach, want zij kunnen dat bij mij niet spuien. Ik ben het namelijk in grote lijnen wel aardig met hen eens. De doorgaans spottende klaagverhalen erover gaan voor mij in het geheel niet op en toch ben ik echt wel een vrouw.

Ik heb er géén tien if twaalf, één voor bij ieder kledingstuk. Zou er gek van worden, maar de mijne past wel altijd bij de pumps, die ik af en toe eens draag en nooit grijp ik mis of ben ik er iets in kwijt.

Inmiddels hups bejaard kan ik zeggen dat ik gedurende mijn wilde jaren echt heb getracht te worden zoals andere vrouwen, schafte hoopvol iets leuks en frivools aan dat voldeed aan de algemeen geldende normen voor een interessante dame. 

Het is dus geen angst of fobie voor nieuwe dingen, maar niets is me zo goed bevallen als mijn eerste echte handtas, die ik tijdens mijn studie aan de kunstacademie bij de schoenmaker in de Steenstraat zag. Hij was zwart en van onverslijtbaar tuigleer wat ook voor paardentomen en zadels wordt gebruikt. Die heb ik gekocht en dat was destijds, voor deze armlastige studente, een rib uit mijn lijf. Als hij na vijfentwintig jaar niet onherstelbaar op de naden door was gesleten, de schoenmaker hem voor de tweede keer nog had kunnen repareren, zou ik het er nu nog mee doen. Kun je nagaan.

Het was niet eens een wraakactie

Mijn moeder ergerde zich nou eenmaal altijd aan alles wat ik mooi vond en mijn eigenheid was haar een doorn in het oog, dus óók die tas. De afkeurende blikken heb ik echter eenvoudig langs me af laten glijden. Na een kwart eeuw, de scheiding en het moederschap, was uiteindelijk toch het glanzende doorleefde diepe zwart bijna van mijn lieveling gesleten en de schoenmaker had hem niet meer in de collectie. Ik deed het een paar jaar met een magere vervanging van haar, maar het voelde nooit echt goed. Gelukkig verkocht diezelfde schoenmaker dat model ineens toch weer. Dubbel zo duur dit keer, maar wat is zestig euro als je er vijfentwintig jaar mee doet?

Mijn schoudertas is eigenlijk een statement.

Oersterk. Toonbeeld van eenvoud, duurzaamheid, handig en rustgevend. Alles valt er vanzelf in de inmiddels uitsleten plek en op de laatste mode letten hoeft lekker niet. Wel zo makkelijk.

Inhoud: 

Standaard onderin aanwezig: Zwitsers zakmes plus een klein schroevendraaiertje voor noodgevallen.
In het voorvak de dikke leren organizer met ieder jaar een nieuwe agenda.
Het eerste middenvak is voor pepermuntjes, shag en de inmiddels ook al oeroude Nokia-koelkast voor noodgevallen, als ik 112 moet bellen, want lulpraatjes ermee afsteken doe ik nooit. In het volgende vak zit wat er die dag toevallig mee moet en het achterste compartiment behoort de portemonnee en de zoetjes voor onderweg toe.

Make-up? Mijn lippen worden balorig van stift en zodra ik leuke oogschaduw op doe -want laten we eerlijk zijn, opgeverfd ben ik wel tien keer mooier- lopen de tranen binnen de kortste keren over de wangen.

Geen gezicht 2013
Dus lieve dames… en aardige heren… Mijn damestas past eenvoudig niet in het clichématige stereotiepe plaatje, maar het is waarschijnlijk wel de beste spiegel van Dora Weltevree.

Saai? Ik denk het wel.
Mooi? Ik vrees van niet want de tweede heb ik ook alweer vijftien jaar en Ethiopië is toch een vermoeiend en vuil land. Het mag zeker modieus geen hoogstandje heten, maar men kan me niet van verspilling betichten en ik moet het als vrouw en persoonlijkheid levenslang al méér van de inhoud hebben dan van de buitenkant. Iedereen die verstand van zaken heeft roept meteen: Oh , wat leuk, een originele ouderwetse geldtas. Die had die-en-die ook.," en dan moet ik wel lachen. Het is namelijk waar. "Ja, onze bakker had hem ook, die kwam ééns per maand op zijn bakfiets langs om zijn uitstaande gelden te incasseren." Leuke binnenpretjes, want geld heb ik nooit gehad en wat ik wel had gespaard is, naar later bleek, naar volle tevredenheid doch zinloos weggegeven. Ik heb gewoon een heerlijk trouwe tas en dat is een goed gevoel na een ontrouwe man. Mijn maatje nodigt geen hebzuchtige dieven uit tot ongewenste intieme handtas-telijkheden.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (32) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geen handtas wel een oude schoudertas van Anerea, moet een fototoestel in passen, en een flesje water. Plus natuurlijk de telefoon, portemonnee en wat handcreme, labello-kloon, opschrijfboek en een schaar.
Ziet er uit als een heerlijke tas!
Is het ook.
Ik zou er best mee op de brandstapel willen belanden, hola, ná mijn overlijden uiteraard.
Of op je deksel laten timmeren. :)
Een handtas ...
voor velen een kleinood
in vele kleuren ; blauw,geel en rood
voor anderen een nuttig iets
ben je te voet of met de fiets
Een stevige handtas zal je niet verslijten
ze heeft veel kwaliteiten
erger je niet aan de kritiek van een andere vrouw
aks 'JIJ' dat wil ... blijf je eerste handtas maar trouw
XXX
Tja, ik ben zo'n vrouw die dol is op handtassen en het liefst elk jaar een nieuwe heeft tot onvrede van mijn man.
Jij saai........? Neen, dat ben je absoluut niet.
In ieder geval leuk om te lezen dat jij je tas altijd trouw bent en lekker niets van anderen aantrekt.
En ik heb maar drie tassen waarvan 1 een stevige rugzak van het type outdoor is. Heel handig als je pad gaat. Verder nog een schoudertasje, meestal alleen voor mijn portemonee , telfoon nog net geen koelkast maar scheelt niet veel. Heel handig om te vertellen dat je onderweg bent of per ongeluk een trein eerder hebt genomen ofzo en natuurlijk mijn filmcamera. Nummer drie is een "normale"schoudertas waar je geen make-up in zal vinden, aan mij valt toch niets meer te redden, wel een mapje met allerlei klein grut, onder andere een mesje, pen, opschrijfboekje en nog wat klein grut dat ik op een dag nodig kan hebben. ook in deze tas passen, portemonee. telefoon en camera. En nog heel wat meer maar dat ontbreek doorgaans.
Ben ik nu de stereotiepe dame of ook al zo nonconformistisch als wat?
Maak er ook een leuke column van, dit comm is erg lollig immers.
Of zullen we een zilla starten?
Mooi verhaal, heerlijk als iets je in het leven zo trouw blijft. Daar ga je meteen heel zuinig mee om.
Hand tastelijk geschreven verhaal!