Als God bestaat, is Hij, Zij of Het meestal net op tijd bij mij.

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 14 December 17:34


Ik klapte de ovendeur open. 

Zelfverzekerd zakte ik op mijn knieën met de hand aan de rode knop. 

Zonder enige gedachte stak ik mijn hoofd erin en net toen ik het gas open wilde draaien gebeurde het.

“Niet doen joh. Gas gaat toch als eerste omhoog! Daar slaapt jouw lieveling! Dan is ze eerder dood dan jij.”

Het was duidelijk te horen en ik schrok het bloed uit mijn hoofd,

viel bijna flauw en wist niet hoe snel ik op moest staan. 

 Wat is ik nou echt gek? 

Je zou het wel zeggen, ja!

Sprak God destijds tot mij?

Gek hè? 

Ik weet het nog zo goed allemaal

Alsof het niet bijna 35 jaar geleden gebeurde. Of was ik het gewoon zelf? Had ik in al die ellende toch dat ingebouwde mechanisme behouden dat me heeft behoed om iets afschuwelijks te doen?

Was het mijn geweten? 

Kwam het door de mateloze liefde die ik voor mijn baby voelde?

Niemand zal daar het enige juiste antwoord op weten, maar ik kan met de hand op mijn hart zweren dat ik wel heel erg blij ben dat ik die paar seconden in mijn leven heb meegemaakt.

Ik heb thee gezet.

Met trillende handen.

Doodvermoeid ben ik aan de keukentafel gaan zitten met een vuurrode kop van schaamte. Was ik dan eindelijk echt helemaal de weg kwijt? Hoe had ik deze schandalige daad ook maar durven overwegen terwijl mijn wereldwonder, mijn alles, boven in haar bedje lag?

Een goede jankpartij

Ik kreeg de eerste echte huilbui sinds de wereld was ingestort. Het was alsof deze daad in mij een deur had open gezet en deze tranen stroomden zonder dat er beelden aan me voorbijtrokken. Normaal had ik dat altijd wel. Het was ergens in april 1978. Sinds die middag, ik weet nog hoe de zon op mijn gezicht scheen, ben ik dat soort huilen als mogelijkheid gaan ervaren om terug te voelen wie er op mijn hart was gaan staan zonder dat ik daar iets van had gezegd. 

Huilen is gezond

Ik huil nooit met toeschouwers erbij, maar een snotterende brulbui vertelt mij precies waar ik mijn eigen grenzen niet heb bewaakt. Wie me heeft genegeerd, beledigd of gepasseerd en pas als ik alles van de laatste maanden terug had gehuild was ik klaar. Tijdens mijn jeugd was ik er wel erg bedreven in geraakt emoties diep weg te moffelen. Nadat mijn kind geboren was, ik die vreselijke eenzame maanden daarvoor had doorstaan, had ik die 'houd-je-groot-methode' rigoreus afgezworen. In mijn huwelijk had ik heel goed laten weten hoe ik wilde worden behandeld, wat me zeer deed, hoe ik me geliefd kon voelen. Dat had niets uitgehaald ondanks al het geduld dat ik had gehad. Tegen dovemans oren praten had ik ook meteen afgezworen nadat de gore waarheid van zijn verraad op tafel lag. Ik had mezelf beloofd dat ik me nooit meer groot zou houden. Ik had recht op mijn emoties, was potdosie goed genoeg om van te houden zoals ik was, punt uit!  Ik was de moeite waard!

Terug naar mezelf

Ik moest natuurlijk wel weer oefenen om anderen rustig en volwassen te laten weten dat ik niet wilde worden gekleineerd. Wie er jaren over heeft gedaan om te leren haar mond te houden, moet die vaardigheid uiteraard wel weer terug weten te vinden en natuurlijk niet pas na weken!

‘Intrainen’ noemde ik het

Met zo’n moeder en Broer had ik het nodig gehad, maar toen mijn man een verlengstuk van hen bleek te zijn, mocht hij van mij echt in vol ornaat opzouten. Ophoepelen om zich door zijn nieuwe lief te laten naaien. En hoe. Dubbel en dwars voor mijn part, want ik wist toen al wat ze van plan was. De smerige teef had het me zelf nota bene toegeschreeuwd en het had geen zin om hem dat te vertellen. Hij zou me als verliefde blinde vink toch niet geloven. Ik was wel klaar met die twee en deze huilbui was puur. Zuiver verdriet. Er hing geen kaartje aan.

Ik heb die ‘oven-affaire’ zoals ik het destijds meteen al noemde, vers van de lever opgeschreven. Nog voordat ik boven de kleine kreetjes hoorde van mijn meisje, die net drie en een halve maand oud was. Speciaal voor deze ervaringen had ik een schrift aangeschaft en een soort dagboek aangelegd. Niet omdat het van de psycholoog moest, maar omdat ik er zelf behoefte aan had. Ik wilde bijhouden wat ik allemaal aan mezelf ontdekte. Toen dacht ik nog dat mijn dochter ooit zou willen weten hoe ik door deze moeilijke periode heen was gekomen, zo meteen na haar geboorte zonder haar papa. Ach ja.  Ik heb zoveel gedacht. 

Wel heb ik telkens opnieuw gemerkt als het weer bijna ondraaglijk was:

Als de nood het hoogst is, is de redding nabij.

Of dat God is?

Ik weet het niet,

maar

ik geloof er

na een paar voorbeelden van net-op-het-nippertje-gered,

wel in.

 

 

 

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je staat soms flink van jezelf te kijken als je net denkt dat je het niet meer kan. En toch vind je net op die moment van totale ontreddering de energie om door te gaan, terug verder leven met wat er gebeurd is.
Nou, goed dat, wat het dan ook is, je op tijd gewaarschuwd hebt. Anders had je toch een paar mooe momenten moeten missen.
Vind t wel mooi hoor, maar voelt voor mij miss raar omdat ik andere ervaringen heb, iedereen ervaart dingen anders, maar maakt t wel interessant!
Gelukkig heb je thee gezet....Je innerlijke stem heeft je op tijd gewaarschuwd.
Wie het ook was Dora, je werd beschermd!
En niemand meer dan jij verdient het!
Wat dan ook iets waakte over je Weltevree...
Ik zit met iets; iets wat ik niet ken van jou.. het is simpel gewoon een spelfout toch zie ik er iets in..
"Ik kreeg de eerste echte huilbui sinds de wereld was ingestord."
De hele wereld was in gestoord...?
Oeps...
Ik maak ze vaker meis, die stomme d's en t's fouten
Ga er meteen een T van maken, dom, dommer, het domste
IngestorTe wereld
lekker mens!
Ik filosofeerde er gewoon iets achter; zocht er iets achter... spelfout sloot ik eigenlijk uit.. :-)
Leuk geschreven, toch klopt er iets niet;
als je je al bewust bent v je "wereldwonder", waarom zou je dan uberhaupt zelfmoord willen plegen, laat je m alleen onverzorgd achter, is ie altijd slechter af. Zelfs al voel je je verschrikkelijk, de drang om te verzorgen is dan sterker en offer je jezelf op om voor dat wonder te zorgen. als je t nou n jankend ***kind vindt, dan snap ik t. de mindset is m net niet. Als je iemand hebt om voor te zorgen waar je veel v houdt, is het aannemelijk dat je tot de conclusie komt dat je diegene schaadt met je dood, en dat zou je nooit doen, vóórdat je met je hooft in de oven of de lus zit.
Is niet negatief bedoeld, maar in mn persoonlijke ervaring komt mijn uitleg realistischer over. :)
(En ik post t liever dan pm, want mocht er iem zo depressief en ondoordacht zijn zoals in jouw verhaal die hier langskomt, hoop ik dat ze erover nadennken en hun leven sparen, dood kun je altijd nog.)
Jammer dat je het niet begrijpt zoals het is bedoeld. Heb ik het kennelijk niet goed genoeg geschreven
Zoals je ziet is dit door een levend mens geschreven. En als je leest zie je toch dat de zorg voor het kind groter was dan de doodswens? Of niet?
Dat wil nog niet zeggen dat een mens zich wel eens zo ellendig kan voelen na heel veel verraad dat ie kennelijk ook graag dood zou willen.
Een mooie, ovenvaste beschrijving van een bijzonder voorval.
Daar kun je inderdaad wel tevree mee zijn.
(Hans)
Mijn geloof in mezelf, de tien geboden, God of beschermengelen is altijd rotsvast geweest.