De slimme telefoonbeantwoorder

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 08 November 13:57

Ooit was het een nieuw snufje.

Ria is vierendertig, alleenstaand moeder van een zesjarige en, hoewel ze nooit  BOMmoeder had willen zijn, is ze na haar scheiding weer heel gelukkig. Na een paar jaar sappelen loopt haar leven goed. Ze haalt veel bevrediging uit haar werk en verdient voldoende om de hoognodige verbeteringen aan het pand, dat ze in verband met haar bedrijf heeft gekocht, bij elkaar te sparen.

Natuurlijke selectie

Ze gelooft in het goede van de mens, in eerlijkheid die op natuurlijke wijze het kaf van het koren scheidt en sinds de scheiding is ze nog niet van het tegendeel overtuigd geraakt.

Zij en haar dochter vormen een opvallend trio samen met haar moeder en ze doen veel samen. Haar kind kan het ook prima met oma vinden. Regelmatig zitten ze bij oma om een bakkie te doen, bij te kletsen en te kijken of mams iets nodig heeft als Ria toch naar de Aldi moet. 

In wezen leeft Ria drie levens tegelijk, maar heeft er voldoende energie voor, ze woekert creatief met mogelijkheden en voor zichzelf heeft ze niet veel nodig. Het antwoordapparaat, een jaar geleden gekocht, is daarbij een hele uitkomst. Sindsdien haalt ze in de weinige vrije tijd ongestoord boodschappen, doet zonder schuldgevoel iets leuks met haar dochter of koopt lesmateriaal in, wat vaak nogal wat tijd in beslag neemt. Vooral als er een advertentie van haar bedrijf in de krant staat, is de telefoonbeantwoorder uitermate handig.

De vrije woensdagmiddag.

Ze gaat met dochterlief naar oma. Niets aan de hand, maar zodra kleindochter naar een vriendinnetje in de buurt verdwijnt, lijkt ma plotseling wat pinnig.
“Ik heb je door, hoor ,” stoot ze bars tegen Ria uit, die aanneemt dat mams een grapje maakt, want ze kunnen het de laatste jaren prima met elkaar vinden.

“Haha, ma, wat heb ik volgens jou dan nu weer op mijn geweten?”
“Jaja, hou je maar niet van de domme. Ik weet het zeker.”
“Goed ma, ik weet ook zeker dat ik deug, niet gek ben, dus…,” zegt ze nog lachend en gaat koffie zetten. Ria is blij dat haar kind gezellig is gaan spelen want inmiddels herkent ze het: Eens in de zes/acht weken heeft mams het op de heupen en als ze opnieuw de kamer betreedt is haar moeder inderdaad nog steeds stuurs. 

“Heb je lekker de bokkenpruik op ma?”
“Ja, en dat is logisch ook. Als je maar weet dat ik niet gek ben. Ik weet heel goed wat jij doet.” Ria zucht, kent dit op haar duimpje en moeder blaast zoals gebruikelijk denigrerend van zich af.
“Ik weet niet waar je het over hebt, maar als je perse chagrijnig wilt wezen, ga je gang. Gezellig is anders, doch maak van je hart geen moordkuil, ma.” Eerst speelt mams de zielige bedrogen onschuld en Ria gaat er goed voor zitten, want er komt vast weer iets ridicuuls voor de dag.
“Oké ma, vertel maar. Wat is er aan de hand.”
“Doe maar niet zo schijnheilig. Jij weet best waar ik op doel. Dat apparaat. Ik weet waarvoor jij dat gebruikt.”
“Welk apparaat?”
“Mij houd jij niet voor het lapje. Ik heb er over nagedacht. Deze keer klets jij je er niet onderuit, als je dat maar weet.” Nu wordt het interessant, denkt Ria. Zoals gebruikelijk blijft het onderwerp van ma’s opwinding in de nevelen van onzinnig wantrouwen gehuld totdat ze alle negatieve invullingen over haar nazaat heeft kunnen spuien. Ria wacht zwijgend af, want diep raakt het haar niet meer.
“Dat ding bij die telefoon van jou!” sneert mams. Terwijl Ria’s ogen op steeltjes staan vraagt ze of ma het antwoordapparaat bedoelt. Navragen is volgens de wetten der communicatie normaal, maar bij haar moeder werkt het meestal averechts.
“Je hebt altijd al goed toneel gespeeld, maar ik trap er niet in, ik heb jou door! Als je dat maar weet. Dat ik dat nu pas door heb zeg,” verklaart mams zichzelf vrijwillig naïef. Ria schiet in de lach want ma laat zich weer eens vies kennen, realiseert ze zich. Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten en mams dicht mij haar eigen slinkse scenario toe.

“Verveel jij je ma? Ben je daarom in de stille uren door mijn geweten aan het wroeten? ” vraagt ze en omdat Ria haar moeder rustig aankijkt, vult mams in dat ze dus met haar hersenspinsels gelijk heeft. Ria windt zich niet eens op. Dat is volgens haar het beste bewijs van een doortrapte manipulatieve inslag.
“Zeg het nou maar eerlijk. Jij hebt dat ding aangeschaft om van mij af te zijn. Zodra je mij hoort neem je gewoon niet op.” Nog verbaasd herhaalt Ria in haar hoofd: wantrouwen is háár probleem, niet het mijne. 
“Jij doet gewoon of je niet thuis bent, ” zuigt mams eenvoudig door en Ria haalt de schouders op. 

“Zo zo… jaja…enne, eh,  waarom zou ik dat doen?”
“Ja, omdat, omdat, nou, dáárom. Omdat, omdat, ja nou, omdat je geen zin in mij hebt.”
“Ohzo, op die fiets...Zozo, haha, ik heb zelf nog niet aan die mogelijkheid gedacht, ma.” zegt ze lachend, “maar, je brengt me wel op een idee, dank je wel."Ma raakt verward. Iets klopt hier niet.

"De geïnteresseerden die zich, nu ik hier jou bij zit, via datzelfde apparaat voor de nieuwe cursus op willen geven, denken nu volgens jou zeker óók dat ze niet welkom zijn?” spot ze en staat op om koffie in te schenken. Het is lang geleden dat andermans invullingen haar erg kwetste, maar diep vanbinnen blijft moeders wantrouwige trekje toch nog steken.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een mooi verhaal over een moeilijke moeder.
Vergeten ... mooi geschreven Dora!
Ik denk aan de pa van Rik (88 jaar). Als hij belt en het is en antwoordapparaat is hij ook kwaad.
"Waarom leggen de mensen dat ding aan?", vraag hij dan?
Leg het dan maar uit ... bompa heeft toch gelijk!
Kritiek van ouders blijven de moeilijkste om rustig onder te blijven, althans, zo voelt het voor mij aan.
Mooi geschreven Weltevree
Kritiek is nooit leuk van ouders, maar complete onzin? Volkomen uit de lucht geplukte vermoedens? Daar kun je je wel aan ergeren, maar het beter het niet serieus te nemen. Het zegt erg veel van de desbetreffende ouder, niet van 'het kind'
Hangt van het karakter af, denk ik. Wanneer ik vanuit mezelf redeneer zou het feit dat ik me moet afschermen met meer kwesten dan dat het besef dat het larie is me kan helen.
Mooie deze, dank je wel
Je moeten afschermen tegen onzin kwetst méér
dan dat de wetenschap dat het onzin is helen kan.
Klopt Neerpenner.
Dit mocht niet meer dan duizend woorden worden.
Daar kun je (naast inleiding, midden en eind) weinig beschrijvingen in kwijt. Voorts heb ik wel wat met veelzeggende dialogen.
De aanleiding was het woord: telefoonbeantwoorder, een ouderwets woord van wat ooit een nieuw snufje was.
Ik herinnerde me daardoor ineens een voorval van toen.
Het valt mij op, dat jij niet vaak beschrijvingen gebruikt in je verhalen. Tenminste, degenen die ik gelezen heb.
Zo ook in dit verhaal, en toch schets je hen. Maar dan vanbinnen, door hun acties en woorden.
Het is niet dat ik dit verhaal slecht vind, eerder een mooi staaltje van hoe bezitterig mensen soms kunnen zijn, maar ik vraag me af waarom je zo schrijft?
Prachtig! En Nescio slaat de spijker op de kop. Een actie vanuit verlatingsangst geïnterpreteerd als wantrouwen. Heel mooi...
Bedoel je hierbij de verlatingsangst van Ria of haar ma?
Van haar ma. En Ria voedt die verlatingsangst door het te interpreteren als wantrouwen en door spottend te reageren. Ze communiceert niet. Resultaat: beide dames vullen het gedrag van de ander in en beide dames slaan waarschijnlijk de plank mis.
Eerst zei ze het niet spottend, zoals je waarschijnlijk al wwel gelezen had
maar toen vulde een lezer het totaal anders in, (alsof ze door haar moeder aan haar eigen antwoordapparaat ging twijfelen) Ja, zo nauw luistert het dus kennelijk.
â??Haha, ma, wat heb ik volgens jou dan nu weer op mijn geweten?â?
Ik hoor de intonatie niet ;-)
Als ik dit zinnetje zou uitspreken klinkt het waarschijnlijk cynisch en spottend. Mijn invulling...