Humor is voor mij een 'omkeertruck'

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 05 September 12:59

Wat maakt jou aan het lachen?

http://plzcdn.com/ZillaIMG/b3ea4047352ba514b0cd129da529e722_medium.jpg

Hoe werkt humor bij iedereen?


Werkt humor bij iedereen hetzelfde?
Dat humor kennelijk cultureel bepaald is en in andere landen andere grappen succes hebben moge duidelijk zijn. Daarnaast is er wel degelijk onderscheid te maken tussen onderbroekenlol zonder pretentie en de lach met een boodschap. Ik merk wel dat humor en zelfspot helpt en door moeilijke ondoorzichtige zaken om te keren krijgen mijn lachstuipen meestal wel een kik. Dan lijkt een ramp net theater van de lach.
Omdenken is een hype, las ik laatst in een Plazilla artikel en ik schreef eronder: Kennelijk deed ik dat altijd al. Dat staat alsof ik alles beter weet, maar ik heb omdenken al op zeer jonge leeftijd geleerd. 


Noodgedwongen

Ik kon niet anders. Wat ik thuis voor de kiezen kreeg loog er niet om voor een lichtkind zoals ik. Sjonge jonge. Waar ik geen kwaad in zag werd altijd anders geïnterpreteerd en mijn goede bedoelingen vielen ook meestal verkeerd. Althans zo heb ik het ervaren.  Dan leer je  nadenken, ontleden en analyseren, want geen enkel kind houdt ervan om in iets uit te blinken dat het zelf niet begrijpt. Of nee, dat zeg ik eigenlijk verkeerd. 
Ik vind dat heel onprettig, maar er zijn er ook die liever helemaal niets begrijpen en nooit iets navragen..
Ma hield niet van zeuren! Of had ze eenvoudig geen gatenkaas gegeten van de kinderwereld?
Moeder was erg voor vooruitgang. Of was ze eenvoudig graag de baas?
Ma was een dame en droeg graag elegante japonnen Toch had ze altijd de broek aan
Ik herinner me nog als de dag van gisteren de komst van Koning  Arabica de Eerste in ons gezin. Het is voor mij dan ook altijd een gedenkwaardige dag gebleven, hoe ik het ook wend of keer....

De vooruitgang sloeg toe 

Eindelijk, ma had zich een bult gespaard en die langzaamwasser was gekocht opdat zij ‘s maandagmorgens geen bloedende knokkels meer zou hoeven boenen op ons onder- en beddengoed.
Dat 'waswonder' werd onthaald als de Koning van Arabica. Prins Magmoet de Eerste, dacht ik toen ik in zijn hart dat op en neer draaiende lichtblauwe plastic ding zag. Zoem-zoemie-zoem, deed ie electrisch.


Ik was een jaar of acht 

We stonden er met zijn vieren omheen in opperste bewondering alsof nu ons gezin de baas was van de hele straat. Ik kon net over de rand kijken. Wat een wereldwonder had ma op de kop getikt, was men het met elkaar eens en dus ik ook. Achter het apparaat hing die grijze rubber slang. Natuurlijk pakte ik die… want zodra ik daarop zou blazen kwam er vast muziek uit, zo euforisch waren de andere drie.

Ik weet niet hoe het kwam 

Het lukte niet. Ik kon er amper lucht doorheen krijgen. Niet normaal, wat veel kracht moest ik zetten.
Ineens, pfoehee, lukte het eindelijk dan toch en ik schrok me een hoedje omdat ma ineens heel hard begon te gillen. Deed ik iets verkeerd? Nogmaals blies ik de trompet en toen zag ik dat die waterstraal eruit spoot. 
Sjonge hoe kon dat nou? Hoe toevallig ook dat mama precies onder die straal stond en een keel opzette als een mager speenvarken. 
Als bij toverslag zag ze eruit als een verzopen kat met dat natte haar, dat zo onflatteus langs haar hoofd ging. Ze was er altijd zo trots op dat de krullen mooi fluffie donkerrood glansden en nu... haha. Oh kijk, mama,haha. Ik schoot er spontaan van in de lach. Het was zo’n leuk spelletje dat ik het best nog eens wilde proberen maar daar stak mijn vader kordaat een stokje voor al bleef ik wel schaterlachen. Mijn moeder leek ineens een mens. Net een clown, vond ik, maar zij wist niet of ze lachen of huilen moest. 
Oh mens wat een heerlijke vertoning was dit en mijn vader lag er ook dubbel van. 
Broer niet, die had enkele stappen achteruit gedaan en stond met ogen op steeltjes de situatie in zich op te nemen. Als een bang konijn, leek het. Het werd er voor mij alsmaar koddiger op. Haha, hahha, had ik dit gedaan?  Hahaha, was ik de oorzaak hiervan? Hahaha.

Ma zag er helaas de lol niet van in. 

Nadat ze zo geschrokken was stond de conclusie dan ook vast. 
Dora, het altijd pestende loeder dat er levenswerk van maakte om haar te treiteren had haar uiteraard expres deze afgang aangedaan en terwijl haar ogen vuur spogen was die hand al onderweg naar mijn hoofd. Ik kon echter het lachen niet meer stoppen. Pa plukte met een goed reactievermogen net op tijd haar pols met die vlakke hand uit de lucht. Oef, ik was gered want haar vingers konden lelijk schrijnen en eigenlijk schrok ik toen pas. Had ze mij alweer willen slaan? Zomaar met papa erbij? Oef...daar kwam herrie van, maar ma droop letterlijk en figuurlijk af om zich een tijd niet meer te laten zien. Meestal liet ze me tijden daarna nog weten dat ze een hekel aan me had, maar toen had ik al geleerd daaroverheen te kijken.. 

Tot op de dag van vandaag moet ik gniffelen 

Onbedoeld en totaal onschuldig had ik een slapstick gemaakt plus meteen ook een gevoelige snaar geraakt Dat mes sneed aan twee kanten. Ik had haar nooit verraden en pa had nu met eigen ogen gezien dat ze nog immer niet bij machte was haar handen in bedwang te houden zodra haar iets tegenzat. 
Oliver en Hardy zag ik later op de TV en daar viel het kwartje pas, begreep ik mijn gevoel voor humor.
Zij speelden dezelfde situaties na die met dat waterballet van Koning Arabica de Eerste was ontstaan. Waar de Dikke en de Dunne hele films mee vol draaiden had mij in die keuken onbedaarlijk aan het lachen gekregen en ma had goed de pest in gehad over iets dat echt te leuk voor woorden was. 
Lachen heb ik nooit af kunnen leren. Inmiddels weet ik dat het samenhangt met een goed gevoel van eigenwaarde en dat ik mezelf liever bespot dan anderen belachelijk te maken. 
Magmoet is trouwens ook altijd een makkelijk omkeerwoord gebleven. 
Ma vroeg me vaak of ik iets voor haar wilde doen, maar ik moest niet het lef hebben om te zeggen dat ik er geen zin in had. Dan was het hek weer van de dam en een tijdlang bepaalde haar brommende omgekeerde halve-maansmond  de sfeer. Later bleek dat ik met mijn gehaaide opmerkingsgave een middel in handen kreeg om alert te reageren op alle neerbuigende opmerkingen, die ze met de regelmaat van de klok in mijn richting galmde. Ik wilde volgens haar immers nooit deugen, hahahaha. 
Mijn woordenschat heb ik dus eigenlijk ook aan moeketoeke te danken. Oef ! Oh jeh! 
U moet maar niet in de hemel verklappen dat zij via die omweg mijn taalgevoel dus op haar geweten heeft... Vliegt ze daar alsnog rond in haar beste baljapon maar met een identiteitscrisis tussen de vleugels. Gelukkig is het later allemaal goed gekomen met ons, via diezelfde humor...


Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Humor relativeert veel, ontspant vaak de hele boel.
Toch mooi dat je al zo vroeg haar begreep terwijl ze daar nog niet aan toe was.
Is het trouwens nog goed afgelopen met zijne Wasselijke hoogheid Magmoet?
Hahaha Die Magmoet maakt het goed.
Als je elf wordt ken je zijn streken en ik koos er al dan niet voor er met humor omheen te fietsen. Lachen. Oef, dat kan ik ook nog vertellen bij de oude verhalen van vroeger. Als ik er nu weer over denk, schiet ik al in de lach...
haha, wat een verhaal en zoals jij dat weer schreef!
Ik kan alleen meer toevoegen dat je een heel dikke duim verdiend
Het was bij je dus geen gevalletje van: Later lach je er om?
Ik vond het nu al lollig :)
Ik lachte meteen en ja.. het is geen trauma geworden... een mens leert ermee leven. Haha. Ben net iets in elkaar aan het draaien over hoe je humor kunt maken...
woord vergeten: Het was je moeder dus enz...
Oh nee... bij zulke mensen mag je er nooohooooooit meer over praten,
De schande is te groot, hahaha Jammer want EmjE en ik liggen nu nog wel eens van in eend deuk van wat we met haar mee hebben gemaakt.
Goed verhaal!
Mooi, veel herkenbaar hoor! D
Wat een leuk verhaal en dat je dat ook nog tot in detail weet. Om even bij water en electrische apparaten te blijven... ik mocht ooit als klein meisje stofzuigen bij mijn oma. In de keuken stond een afwasbak met water en ik zei heel enthousiast: 'Oma...kijk eens wat leuk..' en ik zoog zo het water uit de afwasbak op met de stofzuiger. Oma werd vreselijk boos, ik snapte er niets van. Later hing de stofzuigerzak aan de lijn te drogen. Later legde mijn vader uit dat het levensgevaarlijk is om dat te doen. Wist ik veel....
Oef he... zo.. maar ja, kinderen...dit zou wel een goed voorlichtingsverhaal kunnen zijn in een kinderboek?