De kracht van Facebook

Door Oschke gepubliceerd op Tuesday 19 November 20:28

Computermens

Ik geef het grif toe, ik breng nogal veel tijd door achter de computer. 's Morgens gaat eerst het knopje van de koffiezet aan, maar snel daarna ook die van mijn computer. Man en kinderen kijken me dan wat meewarig aan, zo van 'daar gaat ze weer!'

En toch, en toch!
Er valt ontzettend veel te ontdekken via internet en de sociale netwerksites.
Het kan werken, dat heb ik aan den lijve ondervonden!

Facebook

Lange tijd was ik in ons gezin de enige die een account had op facebook. Tot dochterlief tiener werd. 'De hele klas zit op facebook,' riep ze dagelijks uit, 'en ik mag niet, wat zijn jullie vreselijk!'
Elke ouder kent die iedereen-mag-alles-en-ik-niets-verhalen, toch? In dit geval bleek het verhaal te kloppen, ze was echt de enige. We gingen dus overstag, maar blijven op veilige afstand alles volgen. 

Mijn eigen account gebruik ik behoorlijk fanatiek. Ik speel spelletjes (tot grote gène van de kinderen, ik versla hen namelijk moeiteloos), zorg voor regelmatige statusupdates (waarbij ik zorgvuldig waak over het vermijden van ik-ga-nu-naar-de-wc-meldingen) en geef commentaar op boodschappen van vrienden. Het geeft een fijn gevoel van samenzijn, en ja, wees gerust, ik heb ook nog vrienden waar ik hoogstpersoonlijk mee praat, lach en huil.

Ik werk ook met Facebook. Als jeugdauteur ontmoet ik er bijna al mijn collega-schrijvers die, tussen twee hoofdstukken in, even komen kijken. Maar ik haal er ook nieuwe opdrachten binnen. Ik werk momenteel voor een Zweeds internetbedrijfje dat Nederlandstalige mensen zocht via een emigratiepagina op Facebook. Twee mailtjes later kon ik aan de slag.

Je kunt ook dingen winnen. Ja, winnen. Het klinkt zo hebberig. (En dat is het ook! :) )
Al meerdere keren heb ik een boek gewonnen. Ik ken zelfs mensen die zowat hun hele boekenkast via Facebook bij elkaar verzameld hebben.
Eerder dit jaar deed ik mee met een dagelijkse quiz over Zweden. Elke dag één vraagje. Ik was de mei-winnaar en mocht vorige zomer twee weken met mijn gezin naar midden-Zweden. Geen addertjes onder het gras. Alles betaald door de organisator van de quiz.

Een freelance opdracht, een grote reis, boeken, een uitgebreid netwerk en af en toe zelfs de herontdekking van lang verloren gewaande vriendschappen ... ik ben best blij met Facebook.

Valkuilen

Af en toe leer je pas iets nadat je met je hoofd tegen een muur bent gelopen. De builen nog indachtig kan ik de volgende gevaren melden:

1) Een vriend van een vriend is niet noodzakelijk jouw vriend. Eerst nadenken dus, dan pas een vriend toevoegen/accepteren. Niemand zit te wachten op stalkers en ander venijn.
2) Organiseer je een evenement, en hebben 300 mensen aangevinkt dat ze 'misschien' gaan komen, dan komen die 300 mensen ... euh ... niet dus. Meestal. Eerst nadenken dus, dan pas de cateraar bestellen.
3) Wat je meldt op Facebook kan je levenslang blijven achtervolgen, eerst nadenken dus, dan pas schrijven.
4) Spaar je kinderen. Een leuke foto kan, een genante niet. Echt niet. (En kinderen hebben vaak heel andere ideeën over wat nu precies genant is en wat niet.)

Sociale media kunnen dus heerlijk verrijkend zijn. Straks schrijf ik verder aan mijn Zweden-opdracht (dankzij Facebook), redigeer ik de tekst van een prentenboek (een opdracht die ik via LinkedIn in de wacht sleepte) en chat ik nog even over mijn meest recente manuscript met een auteur die ik heb leren 'kennen' via Twitter. 

Over de valkuilen heb ik dagelijks een goed gesprek met mezelf. Een gewaarschuwde vrouw is er twee waard. En die ezel en die steen ... daar zit ook vast iets in.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je schrijft heel mooi , het is fijn lezen !
Bedankt Joseetje!
Hoi Petronel,
Bedankt. :)
Ik heb je meteen toegevoegd.
Groetjes,
Oschke
Dank je wel Oschke :-)
Hoi Oschke, ik had je schrijfstijl meteen herkent :-) Fijn om je ook hier op Plazilla tegen te komen.
En natuurlijk een duim voor je duidelijke artikel!
Geweldig dat jij er zoveel genoegdoening uit kunt halen. Ik ben zelf wel aangemeld bij een schrijverspagina op FB, maar heb er niets uit kunnen halen.
Ik heb mijn bezoekjes aan FB op een heel laag pitje gezet. Mede door wat Doortje ook in haar reactie aangaf; het verkeerd begrepen worden. Daarnaast irriteer ik me aan bepaalde dingen op Facebook en ik vind het totaal niet leuk om maar altijd te moeten reageren of te 'liken'.
Eens in de week ga ik naar mijn privéberichten en chat dan met vrienden of ik reageer op de berichtjes die zij mij hebben geschreven.
Gelukkig hebben we inderdaad allemaal de vrijheid om te bepalen wat we wel of niet doen/leuk vinden. En het is hartstikke mooi dat jij er je freelance opdrachten en mooie reizen vandaan haalt! Keep up the good work. Ook wat betreft het schrijven op Plazilla. Want het is een goed en duidelijk artikel. :-)
Ik ben op diverse social media sites te vinden en vind het alleen maar leuk. Mijn familie en veel van mijn vrienden wonen niet bij ons in de buurt en dan is het leuk om via FB op de hoogte gehouden te worden en samen een spelletje te spelen, ook al ben je niet bij elkaar en speel je niet op hetzelfde tijdstip, maar het blijft leuk als je een familielid of vriend voorbij schiet in een van die spelletjes.
Ook is het leuk om reclame te maken voor je sites, wat ik ook graag doe.
Precies! Ik organiseer op dit moment een cultureel evenement, samen met een nichtje. Reclame maken gaat via FB, de eerste aanmeldingen komen ook zo binnen.
Oschke je bent een aanwinst, zelf heb ik ooit een account bij Facebook aangemaakt, bij nader inzien toch maar besloten er verder niets mee te doen.
Bedankt Mippel!
Ik ken heel wat mensen die niets doen met de sociale media. Het is fijn dat we die vrije keuze hebben. :)
Bedankt voor het compliment!
En ik kan goed begrijpen dat mensen er wel eens genoeg van krijgen. Ongenuanceerde reacties kunnen voor veel ellende zorgen.