Gooi ik me voor de trein?

Door Motorfietsgerrit gepubliceerd op Friday 20 December 15:46

75b1ded17180be356fb9ed4ff170734e_medium.

Gisteren, donderdag 19 december 2013, had ik mijn laatste afspraak met de Senior loopbaanadviseur die mij helpt uit te vinden wat een logische stap zou zijn in mijn werkzame leven, na het verlies van mijn baan.

Dat traject, 'outsourcement', of 'outplacement' als resultaat van een 'assessment' die niet in de lijn lag van de 'HRM' en mijn (ja, ook dat zet ik maar tussen haakjes) 'leidinggevende', startte aan het begin van dit jaar als onderdeel van de 'Overeenkomst Tot Ontbinding Van Het Arbeidscontract Met Instemming Van Beide Partijen'. Een overeenkomst die pas kon worden gesloten na een heftig juridisch proces dat me niet in de koude kleren is gaan zitten. Een overeenkomst waarin staat dat ik mij niet negatief mag uiten over het bedrijf/organisatie/vereniging waar ik afscheid van neem, dat ik een geldbedrag als ontslagvergoeding mag incasseren en een beroep mag doen op begeleiding van het zoeken naar een nieuwe baan. Dat laatste weliswaar op eigen kosten, in mindering gebracht op de ontslagvergoeding.

Afijn, vol goede moed gestart met dat loopbaantraject kwam mijn echtgenote met de boodschap: 'Ik en je kinderen gaan bij je weg!'. Nou ja, dat hakte er stevig in en bracht mij behoorlijk van de kaart. De noodknop van mijn leven werd ingedrukt en alles kreeg zijn eigen wending. Vrouw en kinderen vertrokken, verhuisdozen vol, huisraad mee... Nu dat ik kerstkaartjes wil versturen ontdek ik dat het boekje met adressen weg is. Toen ik pas iemand op de koffie had merkte ik dat de suikerpot er niet meer is. Poosje geleden had ik salade voor mezelf gemaakt en ontdekte dat in de lade uitsluitend nog het linkerdeel van het slacouvert lag; er lagen er ooit twee completen.

Lieve lezer, je begrijpt wel dat ik door die omstandigheden behoorlijk in de war geraakt ben. En dat het 'loopbaantraject' even op zijn gat kwam te liggen. Mijn coach was coulant toen ik vroeg om een time-out te mogen inlassen. In de overeenkomst was namelijk de termijn vastgelegd die ik mocht afnemen tegen het bedrag dat mijn ex-werkgever van mijn ontslagvergoeding had ingehouden. Maar...zaken zijn zaken en het was toch wel zo dat mijn ondersteuning vóór de jaarwisseling moest worden afgerond. Derhalve hebben we het een goeie maand of anderhalf geleden weer opgepakt. Met gisteren dus de finale sessie.

Mijn afspraak was om drie uur en de reis per trein duurt ongeveer een half uurtje. Ik besloot om ongeveer om een uur of twee in Utrecht aan te komen, dan zou ik nog lekker een tijdje in de gezellige stad kunnen vertoeven. Lopend vanuit mijn dorpje naar het NS station van Geldermalsen mijmerde ik over 't één en ander en ik voelde mij een beetje somber worden. 'De laatste afspraak met mijn coach in een traject om een logische, passende, bevredigende loopbaanstap te mogen zetten'   Wat?, een béétje somber? de zon scheen volop, het was prachtig weer; ik was me daarvan bewust...maar besefte ook dat ik er niet van kon genieten. Stap voor stap, tree voor tree besteeg ik de trap die toegang tot het treinstation verschaft. En éénmaal op de loopbrug aangekomen keek ik naar de railing. Over die railing heeft iemand zich twee weken geleden voor een voortdenderende intercitytrein geworpen...

...

...

...

'ik ben niet suïcidaal'  heb ik afgelopen jaar tientallen malen gezegd tijdens vele consults bij menig instituut, instelling, organisatie, individuen.

Suïcidaal ben ik inderdaad niet...maar alle feitelijke aspecten m.b.t. mijn persoon plaatsen mij wel in het hokje 'EINDE OEFENING', of sterker nog 'EINDE VERHAAL'.

...

...

...

Nou ja, ik liep dus over die loopbrug en dacht na over dat incident van twee weken geleden. Een gebeurtenis die weliswaar lokaal veel beroering heeft gebracht, maar verder niet in de landelijke media terechtgekomen is. Onwillekeurig moest ik toch even mijzelf weer beloven om niet ook te doen wat die persoon twee weken geleden deed.

705785426690b560b0f26ae4af8943d5_medium.

De zon scheen, ik genoot er niet van...maar de humor kwam toch weer boven. Macabere humor weliswaar, maar toch..het leven lacht!. Wat is namelijk het geval?, ik keek naar de railing van de loopbrug over het spoor. Ik deed een inschatting of ik -net als die persoon twee weken geleden had gedaan- in staat zou zijn om die sprong te kunnen maken. Een atletische sprong, want best wel hoog en geen opstapjes aanwezig. Jawel, ik acht mij in staat om zo'n sprong te kunnen maken. Doe niet aan sport of zo, maar mijn beenspieren zijn nog best krachtig! En heus, ik was het niet van plan...

De grap is echter...als ik het wél van plan geweest was, dan had het niet gelukt...want uit de omroepinstallatie klonk: "in verband met een aanrijding met een persoon is er thans geen treinverkeer mogelijk tussen Geldermalsen en Houten".

Joh, ikkie dus heel blij dat ik ruim een uur eerder dan noodzakelijk de reis was aangevangen. Want ondanks deze omstandigheden arriveerde ik slechts vijf minuten te laat op mijn afspraak.

En het grappige is ook dat ik heel somber mijn reis begon, bovenstaand voorval overkwam en daardoor met een touringcar over de A2 noordwaarts ging. Het was erg warm in de bus, dus jas en vest uit. Menigeen deed dat ook. En ik vond het heel geinig om te constateren dat niemand in de bus vertrouwde op wat de busmaatschappij verkondigde. Geen enkele passagier had zijn/haar fototoestel naast zich neergelegd; iedereen hield zijn bezit onder eigen controle. 'Deze bus is voorzien van camerabewaking'  is voor marketeers van busmaatschappijen hiermee afgedaan.

De wandeling vanaf Utrecht Centraal naar mijn afspraak legde ik in recordtempo af. Tijdens die wandeling heb ik wel zeker in twintig, misschien wel dertig paar ogen gekeken van dames en heren die juist andersweegs waren dan ik. Méér dan eens ging die blik gepaard met een knipoog en  oogstte ik een glimlach.

IK NEEM EEN TREINTJE LATER.

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dodelijke humor, een spoorboom (in jouw reactie) vind ik ook een geinige vondst, maar of die lekker hangt?
Koppie op, dat flik je toch maar steeds weer Gerrit! Duim!
Dodelijke humor, een spoorboom (in jouw reactie) vind ik ook een geinige vondst, maar of die lekker hangt?
Koppie op, dat flik je toch maar steeds weer Gerrit! Duim!
;-) Doorzetter!
Zoals een collega een keer zei: Het leven is hard maar de voorkant van een trein harder.
Ja, morbide humor is mij ook niet vreemd :)
Dat klopt helemaal. Het is mij bespaard gebleven, maar het scheelde niet veel. Dat is het probleem als je echt depressief bent. Ik heb altijd gezegd nooit voor de trein te springen, omdat ik wist wat het met machinisten doet. Op dat moment interesseerde die machinist me helemaal niets. Ik heb heel veel geluk gehad en hij ook.
Zelfmoord op het spoor is voor heel veel machinisten een traumatische ervaring. Nooit aan beginnen dus, sowieso niet.
Inderdaad is het voor spoorwegpersoneel, voor de hulpdiensten en voor mensen die getuige zijn een traumatische ervaring. En voor al die gedupeerden die vertraging oplopen ook geen pretje. Oké, ik neem me voor om niet te kiezen om voor de trein te springen. Wellicht hang ik mezelf op met een strop in een boom. Laten we de sfeer dan vasthouden...ik kies een spoorboom!
Grapjas. Ik verbied je zelfmoord te plegen.
Kijk, dat is ferme taal. Ik respecteer je verbod! Hoi!
Kon het even niet laten, na jouw grap. Zelfmoord is iets verschrikkelijks. Ik heb het twee keer van dichtbij meegemaakt en weet wat het doet met de nabestaanden. Het maakt je radeloos van verdriet, dat je het niet hebt zien aankomen en er niet kon zijn voor die persoon.
Ik zie de humor er ook absoluut van in. Ik ga morgen met de trein naar Rotterdam. Eerst een uurtje fietsen naar het station in Assen voor ik er ben.
Ik hoop dat het je loopbaantraject succes gaat afwerpen. Mij is het uiteindelijk door mijn laatste traject gelukt. Succes
Kan je daarna leuk naar Delft afreizen. Je bent welkom.
Sorry geen tijd voor, heel wat te doen in Rotterdam en we kunnen ons zieke hondje niet te lang aan onze moeder overlaten. Maar lief aangeboden.
Sorry geen tijd voor, heel wat te doen in Rotterdam en we kunnen ons zieke hondje niet te lang aan onze moeder overlaten. Maar lief aangeboden.
Sorry geen tijd voor, heel wat te doen in Rotterdam en we kunnen ons zieke hondje niet te lang aan onze moeder overlaten. Maar lief aangeboden.