Ik hoorde er niet bij

Door Mark Medema gepubliceerd op Friday 29 November 09:26

Tot het moment dat we gingen verhuizen van de ene kant (Corpus den Hoorn) van de stad (Groningen) naar de andere kant van de stad (Lewenborg) en ik dus groep 8 (het laatste jaar voordat ik naar het voortgezet onderwijs ga) op een andere school moest doen. Ik volgde het Montessori onderwijs op mijn oude school maar er werd besloten dat ik bij de school in de buurt het laatste jaar zou gaan volgen en zo kan het dus gebeuren dat we er na nog geen twee weken achterkwamen dat ik in deze vorm van lesgeven niet mee kon komen en om te voorkomen dat ik zou blijven zitten gingen we alsnog op zoek naar een montessorischool in de buurt.

Zo kwamen we dus uit bij de Montessori-school in Beijum waar toevallig ook een straatgenoot van mij op zat en toen we ook nog bij elkaar in de klas kwamen leek het allemaal goed te komen.

Het bleek dat de jongen uit mijn straat al jarenlang de pispaal van de school was en ik kreeg meteen hetzelfde etiket omdat ik samen met hem naar school kwam, toen wist ik al dat het een heel lang jaar zou gaan worden. Maar omdat ik op dat moment natuurlijk geen keus had besloot ik er maar het beste van te maken.

Het hele jaar hoorde in van dit is van ons en niet van jou en jij mag niet meedoen enz. enz.

Ik moet zeggen dat het aan het einde van het jaar wel iets beter ging en ik denk dat dat komt omdat ze me toch leerden kennen en dat ik dan toch niet zo'n rare gast was. Voor mijn totale gevoel was het al te laat en tot op de dag van vandaag heb ik er nog wel last van, het wordt minder maar de onzekerheid over mezelf is er nog altijd.

Omdat ik in er thuis nooit over heb gespraat kwam dit voor mijn ouders als een grote verrassing, ze gaven meteen aan van "jongen had het maar gezegd" dan brachten we je elke dag naar je oude school, immers je vader werkte er destijds vlakbij. Het zouden dan wel lange dagen worden maar achteraf gezien had ik dit er wel voor over gehad ondanks de lange dagen. Het is natuurlijk niet meer terug te draaien en ik ben nu zeer gelukkig met de mensen om me heen, mijn lieve vrouwtje, de kinderen, familie en vrienden.

Ik merk nu dat als mijn beide zoontjes tegen elkaar zeggen die is van mij en daar mag jij niet mee spelen dat ik me daar inwendig zo over kan opwinden dat ik de beelden van toen toch weer voor me zie.

 

Ik moest dit even kwijt.

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
O ja,
moiiiiiiiiiiii
Wat een rottijd.
Hopenlijk praat je goed met jou kinderen en leer hen hoe het niet moet.
Ik vroeg ook, of zij gepest werden, of dat zij iemand pesten of dat zij wisten wie gepest werd etc.
Dat doen we zekers.
Heel herkenbaar, ook ik hoorde er niet bij dus weet precies waar je het over hebt. Pesten en uitsluiten is van alle tijden, misschien dat het tegenwoordig wat duidelijker is door de diep tragische zelfmoorden en door de sociale media maar het was er altijd.
Ik ben blij voor je dat je nu een fijn gezin hebt en dat je ouders (achteraf) zo goed reageerden. Alleen jammer dat je het toen niet vertelde. Dit is wel een gevalletje van de pot verwijt de ketel want ik zweeg ook.
Ja klopt, nu is het een heet hangijzer maar het is en blijft altijd.
Ik denk dat we er vroeger niet overna dachten om het te zeggen en dat we nu beseffen dat we dit wel hadden moeten doen.
Het zal altijd een stuk blijven waar je door gedrag van kinderen,zelfs die van jezelf,weer terug bent waar je was,qua gevoel.Dat vergeet je niet.