Puur verleid

Door Rose_love gepubliceerd op Thursday 02 January 11:02

Mijn moeder was in mijn ogen de meest liefdevolle vrouw ter wereld. In ons gezin, dat uit dertien kinderen bestond, hadden wij allen het gevoel dat wij individueel de volle aandacht kregen. Zelfs als wij ideeën hadden die vooruitstrevend of wellicht onuitvoerbaar waren, gaf zij haar steun om door te zetten en vooral om onze dromen na te streven. Mijn vader was ook heel lief maar hij was altijd druk met de zaken in zijn eigen bedrijf.

Hoe vreemd ervoer ik het toen ik mijn partner voor het leven koos. Moeder was fel tegen, zonder uit te leggen waar dit op gebaseerd was. Uiteindelijk trouwde ik toch met hem, maar haar keiharde oordeel bleef altijd aan mij knagen. Na de dood van mijn vader leefde zij nog drie jaar. Op haar sterfbed riep zij mij bij zich om mij te vertellen waarom zij mij nooit gesteund had in mijn keuze; mijn partner was immers al die tijd een waardige echtgenoot geweest, en nog steeds?
“Ik moet het je vertellen…” Verder kwam ze niet, zij blies haar laatste adem uit.

Puur

 

Het was frustrerend. De dood was een vijand waar niet tegen te vechten viel. Het geheim dat mijn moeder al die jaren bewaard had, zou ze meenemen in haar graf. Als ze geweten had dat ze zou sterven voordat ze het belangrijkste gezegd had, zou ze die eerste woorden niet uitgesproken hebben. Ze kende haar kinderen en wist dat ik me hieraan zou vastbijten tot ik wist wat ze had willen zeggen. Terwijl de kans dat ik er achter zou komen minimaal was. Ik wenste dat er een grote grabbelton was waaruit ik haar woorden nog kon opvissen. Waarom was moeder zo tegen mijn relatie met Alwin geweest?

Had ik toen geweten wat ik nu wist, dan had ik dat nooit gewenst. Ik bleef graven in het verleden om een antwoord te vinden op mijn vraag. Het was alsof moeder me in haar testament een vloek naliet. Tijdens haar leven had ze nooit verteld waarom ze mijn huwelijk afkeurde en toen moest ik er achter zien te komen terwijl de enige die het kon vertellen gestorven was? Alwin durfde ik er niet mee lastig te vallen. Ik vertrouwde hem met mijn hele hart, maar mijn moeder had dat duidelijk niet gedaan. Wat was ik naïef geweest.

Alwin had wel eens vreemde trekjes, maar die had ieder mens, dacht ik. Ik herinner me levendig moeders wantrouwende gezicht toen Alwin een heel verhaal hield over panty’s met naad. Ik vond het ook ongelooflijk, want dat is geen gespreksonderwerp voor een man. Maar mijn moeder had een vinnige opmerking. ‘Voor zover ik weet, heeft Margo altijd alleen maar panty’s zonder naad gedragen, dus ik vraag me af waar je het over hebt.’ Verbluft had Alwin zijn mond gehouden. Nu weet ik dat dat verdacht was, want Alwin liet zich nooit in een hoekje drukken. Toen dacht ik dat hij slechts de lieve vrede wilde bewaren.

Het was vlak na moeders dood dat ik in zijn spullen begon te zoeken. Ik checkte zijn laptop, ik hield zijn telefoon in de gaten en dacht dat hij door de mand zou vallen als er iets niet klopte. Nooit had ik kunnen denken dat hij zo gewiekst was. Ik had er zelfs geen enkel vermoeden van gehad dat alles wel eens niet zou kunnen kloppen. Of, om het maar te zeggen zoals het was, níets klopte. En nu, terwijl ik eigenlijk niet eens bewust op zoek was, stuitte ik zomaar op de oplossing. Mijn hart huilde om mijn moeder, die wellicht al die jaren geweten had wat er speelde en niets had kunnen, niets had durven zeggen. Ik vervloekte mijn eigen koppigheid. Was er maar iets meer vertrouwen geweest en had moeder die woorden maar over haar lippen kunnen krijgen die ze zelfs bij haar sterven nog niet kwijt kon. Er kwamen geen tranen toen ik nogmaals naar de foto keek. Hij was verzeild geraakt tussen alle spullen van onze trouwdag. Een foto waar Alwin op stond, groot, trots, gelukkig. Zijn arm om de schouder van die onbekende vrouw, een baby op zijn arm. Twee kinderen voor hen, als twee druppels water hun vader.

Ik ging met mijn hand over mijn bruidssluier. Mijn man leidde een dubbelleven en ik was slechts het slachtoffer. Hoe kon ik weten dat hij al een kind had, terwijl ik nog at van een boterham met hagelslag? Ik was zelf nog een kind, terwijl hij al vader was geweest. Hij had een vrouw, een gezin en hij bedonderde ons beiden. Wat was zijn drijfveer? Hoe had hij het klaargespeeld om twee keer te trouwen? Of was zelfs een van de huwelijken compleet in scène gezet? Ik wilde het niet eens weten. Voor het eerst in mijn leven was ik blij dat ik geen kinderen van hem had gekregen. Zij zouden zich hetzelfde hebben gevoeld als ik. Verlaten, vergeten, niet meer dan een pion in een schaakspel. Een pion waar een tijdlang omheen gedraaid werd, waar over nagedacht werd, die verzet werd en meegenomen, maar die uiteindelijk van het bord geveegd werd en niet gemist werd. Ik vroeg me af hoe ik hem hiermee zou confronteren. Hoe kon ik hem ooit nog in de ogen kijken?

 

Plotseling herinnerde ik me het melancholieke gedicht dat moeder ons iedere avond voor het slapen gaan voordroeg. Een gedicht waarvan we de boodschap nooit mochten vergeten.

Vroeger,
toen de boten nog van hout waren,
de mannen van staal.
Toen liefde nog puur was,
met een verhaal.
Toen vrede nog woonde
in het hart van een mens.
Toen geluk nog niet meer was
dan een eenzame wens.
Toen de kinderen nog speelden,
het hart nog dansen kon.
Toen we alles nog deelden
en niemand echt won.

Het was moeder gedicht dat me uiteindelijk liet overleven. Het leven was geen wedstrijd waarbij je altijd de eerste plaats moest behalen. Het leven was een reis vol liefde en verdriet, vol bedrog en vergeving, vol eergevoel en vertrouwen. Ik voelde me afgedankt en verloren. Het grootste deel van mijn leven was toneel geweest en gebaseerd op leugens. En toch, de bloem van mijn levenslust was nog steeds niet geknakt. Mijn hart zou weer dansen, mijn ziel zou helen. 

 

Reacties (44) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Apart verhaal. Bewonderenswaardig verwoord. Leuk gedicht erbij. Heb het met belangstelling gelezen!
Dank je, Harm!:)
Knap weggeschreven. Zat op het verkeerde been. Ook ik dacht aan de man in panty's :)
Lol, zonder dat het mijn bedoeling was iedereen misleid :) Thanks, Gymbo!
Een prachtig verhaal, waarbij je mij helemaal op het verkeerde been zette. Ook ik dacht aan een travestiet
Een prachtig verhaal, waarbij je mij helemaal op het verkeerde been zette. Ook ik dacht aan een travestiet
Gelezen.
Heel mooi geschreven. Mooi gedicht ook.
Thanks, Berna!
Een mooi verhaal en het gedicht vond ik ook geweldig
Thanks, Anerea!