Ik zocht je

Door Rose_love gepubliceerd op Thursday 15 November 19:47

De hemel begint alweer van kleur te veranderen. De lucht wordt zachtblauw, roze… Hij valt in allerlei tinten uiteen als mijn ogen dicht beginnen te vallen. Ik wacht op hem, denk ik nog. Dan heeft de slaap mij voor even meegenomen uit mijn problemen. Het is een diepe, droomloze slaap. Ik word zelfs niet wakker, als een man voorzichtig het huis betreedt, zijn weg naar mij vindt en zich bedachtzaam naast mij neerzet. Zijn schouder tegen mijn schouder, zijn heup tegen mijn heup.

14. Ik zocht je

Pas als de zon vol aan de hemel staat, word ik wakker. Als ik mijn ogen opsla, kijk ik direct de tuin in en even ben ik gedesoriënteerd. De koelte van de ochtend is verdwenen, de warmte golft boven de bomen. Wanneer ik rechtop ga zitten, voel ik pas hoe stijf ik ben. Ik duw mijn schouders naar achteren en dwing mijzelf om op te staan. De eenzaamheid beklemt me. 

Plotseling herinner ik me dat vannacht, toen ik een moment ontwaakte, Damianos naast me was. Zijn ogen waren open toen ik naar hem keek, misschien heeft hij zelfs de hele nacht niet geslapen. Ik leg mijn hand op de plaats waar hij gezeten heeft. De kilte van de steen trekt door mijn vingertoppen heen. Het dringt tot me door dat ik hem mis. Hoe kan het, dat ik steeds blind was voor zijn mooie karakter? Hij is edel, geduldig. Ik sla mezelf voor het hoofd dat ik vannacht gewoon door geslapen heb. Wellicht had hij willen praten en ik heb die kans door mijn vingers laten glippen. Met mijn vingers kam ik door mijn haar en haastig haal ik een tuniek tevoorschijn. Terwijl ik die over mijn hoofd laat glijden, loop ik al in de richting van de tuin. Ik kan maar aan één ding denken: waar is Damianos?

 

Geruisloos snellen mijn voeten voort over het middenpad. Ik zie hem niet en even schiet het door mijn hoofd: als je met Aykan was, was hij bij je gebleven, had hij je niet alleen gelaten. Ik heb een hekel aan mezelf door deze inval, maar ik kan mijn gedachten moeilijk in de hand houden. Vlug concentreer ik mij weer op het zoeken in de tuin. Zacht roep ik zijn naam: ‘Damianos?’ Mijn stem klinkt onzeker en er komt geen antwoord. Moedeloos draai ik mij om en loop terug naar ons huis. Mijn adem stokt even als ik zijn stille gestalte in de deur ontdek. Had hij daar al die tijd gestaan? Schaamte overvalt me. Als een klein kind was ik het huis uitgerend om naar hem te zoeken. Had ik me niet waardiger kunnen gedragen? Ik weet dat het te laat is om te doen alsof ik hem niet gezien heb. Daarom loop ik naar hem toe: ‘Ik zocht je.’
 

Damianos knikt. ‘Dat weet ik.’ Op het puntje van mijn tong ligt de vraag waarom hij dan niet reageerde, maar ik slik het in. ‘Heb je nog geslapen?’ vraag ik dan maar. ‘Niet echt.’ is zijn antwoord. Ik zucht onhoorbaar. Zullen al onze gesprekken zo verlopen? Ik leun tegen de muur naast de deur. Damianos stapt naar buiten, legt even zacht zijn hand op mijn schouder en loopt dan langs me heen. Van binnen voel ik een diepe teleurstelling. Zou hij nu weggaan? Zijn verdwijnende gestalte bevestigt mijn angst. Weer ben ik alleen. De wanhoop dreigt toe te slaan, maar ik verzeker mij ervan dat hij terug zal komen. Ik kan niet direct een gesprek van hem verwachten, maar wel snel. Hij moet even de tijd krijgen om bij te komen van alles. Maar… niet te lang.

 

Deel 1: Wanneer ik een vrouw in de Griekse oudheid was geweest
Deel 2: De nacht van het dilemma
Deel 3: Kiezen of delen
Deel 4: Een misstap door een afscheid
Deel 5: Waarom: een vraag door en voor pijn
Deel 6: De bruiloft; een bijzondere dag?
Deel 7: Nachten met Damianos
Deel 8: Een scheepje voor anker
Deel 9: Het lot beslist altijd zelf
Deel 10: Een onzeker antwoord
Deel 11: De oplossing ligt in zee
Deel 12: Een wankel begin
Deel 13: Onder de granaatappelboom

 

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja hoor! Zat ik even in wat oude artikelen te snuffelen, kom ik er ineens achter dat jij een vervolgverhaal hebt geschreven.
Why didn't I know this?
Nou, daar moet ik dus wat aan gaan doen...
Oh ja, dit verhaal ... het heeft wel een open eind vrees ik :) Misschien ook maar weer een keer tijd voor maken. Hoewel ik ook met een ander verhaal, eigenlijk een boek, bezig ben. Staat niet op Plazilla, komt er ook niet, maar als ik verhalend schrijf, schrijf ik dus daaraan.
Mooi!
heerlijk
romantisch hoor :), leuk om te lezen.
Eindelijk! Eindelijk! Vier maanden heb ik met smart moeten wachten op de lieftallige Rosa en haar liefdesleven, of het gebrek eraan.
En dan komt het, en ik weet nu eigenlijk niks. Wat zal hij kiezen? Wat zal zij kiezen? En Aykan, die lijkt me een terugkomer.
Spanning alom.
Maar ik zal wachten...hongerig en bedelend plus die grote kattenogen, uiteraard.
Weer mooi het innerlijk beschreven, maar af en toe mag je ook wel eens het uiterlijk beschrijven. De tuin had ik willen zien door haar ogen.
Doe voort, ik ben benieuwd. En vanaf nu krijg je elke wachtende maand een PB.... ;)
Hahaha! Het is zelfs zo ernstig dat je haar naam vergeten bent! Maar het zij je vergeven.;) Ik ga natuurlijk niks verklappen, maar die kattenogen doen veel!
En uiterlijk beschrijven... ik wilde niet te lyrisch worden over granaatappelbomen;) Wellicht heb je gelijk.
Haha, is dat een dreigement?;)
Niet echt een dreiging...meer een vaststelling, eigenlijk. ;)
Fijn dit vervolg te hebben mogen lezen. Zinderend Grieks! De pica; hoe kan het Rose... het is exact... LUNA!
Thanks, Sandra! Enne, de pica... niet Luna.. niet Selene... Maar Hera! Maar toch een heel eind in de richting :)