Een wankel begin

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

12. Het zal me niet gebeuren! Maar hij is sterker dan ik. Nog één keer trap ik, nog één keer worstel ik. Laat me! En dan.. dan weet ik hoe mijn leven zal lopen. Ik voel het, fysiek en geestelijk...

Het was even geleden, maar hier is eindelijk het vervolg over Rhoda. Gelukkig kreeg ik vorige week een aanmaning van Ingrid! ;) 

12. Een wankel beginhttp://plzcdn.com/ZillaIMG/3ed05e31859841929c4fc0c8ff2e847e.jpg

Hijgend liggen we op het strand. Het zand voelt ruw en te warm aan. Hij ligt naast me met zijn arm zwaar over me heen. Ik hoor hem zuchten en het lijkt alsof hij wat wil gaan zeggen, maar ik hoor niets. Ik doe mijn ogen dicht, maar ruik de zon. Het licht laat zich niet verbannen. “Rhoda.” zijn stem verbreekt de stilte te vroeg en ik zwijg. Toch besef ik dat ik eens de stilte zal moeten verbreken. Ik weet wat ik moet doen, ik ben enkel nog op zoek naar de moed ervoor. Ik zal hem moeten vertrouwen. Volledig. Alleen dan kan ik opnieuw beginnen. Zacht zeg ik zijn naam. Hij kijkt me diep in mijn ogen, het is alsof hij me gerust wil stellen. Dan spreek ik de woorden uit, waar hij steeds zwijgend om gevraagd heeft: “Ik houd van je.” Zijn blik geeft me echt even een warm gevoel van binnen, de hoop gloort. Zou ik werkelijk gelukkig kunnen zijn met hem? “Damianos.” Ik proef zijn naam, zie dan de glans op zijn gezicht. Ik besef dat ik het ben, die hem zo gelukkig maakt. Een licht schuldgevoel borrelt op, maar ik druk het weg.

Ik ga immers mijn best doen.

Eens zal ik de woorden waarmaken. Ik zal proberen een zo goed mogelijke echtgenote te zijn. Nog steeds voel ik zijn blik op me gericht. Hoe langer ik het uitstel, hoe moeilijker het wordt om mijn daad uit te leggen. Je loopt niet zomaar de zee in om te verdwijnen. En dat weet hij ook. “Beloof me, dat je me zult vergeven.” zeg ik in een opwelling. Hij knikt een beetje bevreemd en zegt dan met schorre stem: “Ik zal het je vergeven, wanneer je me alles vertelt.” Nu zal ik niet meer kunnen liegen, maar ik wil het ook niet meer. “Eens was ik verliefd.”  zo begin ik.

 “Het voelde als ware liefde, maar het zou nooit mogelijk zijn. Ik moest kiezen, vluchten met een onmogelijke liefde of trouwen met mijn verstand. Ik koos voor het laatste.” Ik zag hoe zijn gezicht samentrok van verdriet. Toch moest ik verder, ik had het beloofd. “Het was eigenlijk niet eens mijn keuze, maar het lot. Ik wilde met Aykan mee, maar hij was te laat terug.” Ongemerkt gleed zijn naam over mijn lippen. Ik voel Damianos verstrakken. Zacht streel ik zijn hand, maar hij trekt zich langzaam terug. Plots voel ik tranen opwellen. Ik moet snel verder, voor hij me helemaal loslaat. “Kort na mijn huwelijk zag ik hem nog eens. Hij vroeg me om mee te gaan, maar ik kon het niet. Ik…” Mijn stem hapert, dat wil ik niet. “Waarom ik niet kon, weet ik niet. Mijn gevoel zei me dat ik hier moest blijven. Nu weet ik dat het goed is. Mijn gevoel is veranderd, misschien klinkt het ongeloofwaardig, maar laat het me alsjeblieft bewijzen.” Mijn stem boog zich smekend, ik voelde me haast afkerig worden van mijzelf, maar het kwam uit de grond van mijn hart.

Maar hoe zou Damianos dit oppakken?

 


Deel 1: Wanneer ik een vrouw in de Griekse Oudheid was geweest..
Deel 2: De nacht van het dilemma
Deel 3: Kiezen of delen
Deel 4: Een misstap door een afscheid
Deel 5: Waarom: een vraag voor en door pijn
Deel 6: De bruiloft; een bijzondere dag?
Deel 7: Nachten met Damianos
Deel 8: Een scheepje voor anker
Deel 9: Het lot beslist altijd zelf
Deel 10: Een onzeker antwoord
Deel 11: De oplossing ligt in zee

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi geschreven
Bedankt voor je reactie, Karazmin!
ze blijft worstelen, die Rhoda.
Thanks, Mc-Suffie!
Prachtig hoor, echt.
Liraatje, dankje! Haha :)

Weltevree, :) duimen dan maar.. Thnxx!
Geweldige geschreven. Ik heb een paar delen gemist, huiswerk voor vanavond dus;-)