Een scheepje voor anker

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

8. Een scheepje voor anker

Dan besluit ik dat ik het beste van mijn leven moet maken met Damianos. En juist als ik dat besluit genomen heb, zie ik in de verte als een waas boven het zachtblauwe water een zeil. Een boot! Mijn hart springt op..

 

Deel 1: Wanneer ik een vrouw in de Griekse Oudheid was geweest…
Deel 2: De nacht van het dilemma
Deel 3: Kiezen of delen
Deel 4: Een misstap door een afscheid
Deel 5: Waarom, een vraag door en voor pijn
Deel 6: De bruiloft: een bijzondere dag?
Deel 7: Nachten met Damianos

Deel 8 ...

 

 

Een scheepje voor anker

http://plzcdn.com/ZillaIMG/5d7f1776a5cba4267ca1626d81fcb609.jpg
Het scheepje komt steeds dichter en dichterbij. Er lopen verschillende mensen, ik zie de bewegingen. Toch kan ik hen niet herkennen, daarvoor zijn ze te ver weg. Dan zie ik dat het anker uitgegooid wordt. Wat heeft dat te betekenen? Wie gooit zo dicht onder de kust zijn anker uit? Is Aykan aan boord? Ik weet het niet en ik kan het niet zien. Ik voel de frustratie in me opborrelen. Hoe kan ik daar achter komen? Ik wacht nog een tijdje, maar het bootje blijft voor anker liggen en ik word niets wijzer. Daarom besluit ik maar naar huis te gaan. Naar het huis van Damianos en mij. Damianos en Rhoda. Zacht zeg ik het nog eens. Het klinkt zo raar om onze namen in één adem te noemen. Ik blijf het voor mezelf herhalen. Ik zal eraan moeten wennen. Nog eenmaal kijk ik om naar het scheepje. Het ligt rustig te dobberen op de zee. Ik zie geen enkele beweging meer aan boord. Even meen ik een hoofd te zien in de golven, maar dat kan ik niet goed hebben. Het is te ver en te gevaarlijk om vanaf het schip naar het vaste land te zwemmen. Toch blijf ik gefascineerd kijken. Het beeld vervaagd voor mijn ogen doordat ik te lang naar die ene plaats kijk.

Ineens zie ik het weer.

Een hoofd in de golven. Een zwemmer. Aykan? De gedachte vliegt een moment door mijn hoofd. Ik hoop het met heel mijn hart. Tegelijkertijd weet ik dat het een irreëel beeld is. Als het Aykan zou zijn, zou mijn leven een puinhoop zijn. Dan zou ik een keuze moeten maken die ik eigenlijk niet zou kunnen maken. Dan lag er een weg voor me open die erom vroeg bewandeld te worden en tegelijkertijd haar kuilen en oneffenheden al  voor me uitstrekte. Ik wend mijn blik af van de zee en ren als een dier dat vlucht voor haar jager. Buiten adem kom ik thuis aan. Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd en hijg uit tegen de koele tuinmuur. Plotseling staat hij voor me. Ik heb hem niet aan horen komen en hij verrast me volledig. Hij kijkt me vragend aan. “Wat is er?” Oh, Damianos, denk ik, als je dat zou weten. Ik weet een glimlach op mijn gezicht te toveren en zeg: “Ik wilde graag snel thuis zijn.” Zijn blik verandert razendsnel. De bezorgdheid maakt plaats voor ongeloof, maar al snel lees ik blijdschap in zijn ogen. Ik voel me schuldig, maar duw het gevoel weg. Zacht pakt hij me bij mijn schouder. Het staat me niet aan, maar ik trek me niet terug. Dan laat hij teder zijn hand over mijn arm wegglijden, zijn vingertoppen raken mijn huid. Er trekt een rilling over mijn rug. Meteen roep ik mezelf weer tot de orde. Ik heb mezelf niet meer in de hand, denk ik. Achter Damianos zie ik plotseling een schim wegrennen. Wie was dat? 

Wie had daar vanuit de schaduwen naar ons staan kijken?

Weer loopt er een rilling over mijn rug en dit keer weet ik wel waar die vandaan kwam.

 

Reacties (25) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dankjewel, Neerpenner :)
Ik heb nu ook medelijden met Damianos. Wat een drama, dit allemaal. Weer graag gelezen.
duim
Fijn dat Pork terug is, ik hoop dat het ondanks dat het nat was, wel leuk was. Bedankt, Drimpels!
Terug in de tijd, met een schim die voorbij komt angstig, leuk om te lezen.

Pork is weer terug van een natte vakantie en geeft de DUIM.

DRIMPELS.
Prachtig geschreven weer! De Griekse oudheid..zo mooi :-)
Luuus, thnxxx! Vind het geweldig om over die tijd te schrijven.
Dankje, Zinbe!