x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Nachten met Damianos

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

7. Nachten met Damianos

Een ieder denkt dat Damianos en ik het gelukkigste stel van Griekenland zijn. Ik ben de enige die de waarheid weet. Voor hoelang?

Een Griekse vrouw in de Oudheid wordt verliefd op een slaaf, maar moet trouwen met een man van haar stand.

Deel 1: Wanneer ik een vrouw in de Griekse Oudheid was geweest…
Deel 2: De nacht van het dilemma
Deel 3: Kiezen of delen
Deel 4: Een misstap door een afscheid
Deel 5: Waarom, een vraag door en voor pijn
Deel 6: De bruiloft: een bijzondere dag?

Deel 7: Nachten met Damianos

Vermoeid laat ik mijn blik over het water glijden. Ik denk terug aan de nachten samen met Damianos. Het bruiloftsfeest ging door tot ik er bijna ziek van was. Ik verlangde alleen nog maar ernaar om eindelijk weer alleen te zijn, tot ik erachter kwam dat ik niet alleen zou zijn. Dat valt ook niet te verwachten. Als je getrouwd bent, ben je voor altijd samen. De eerste nacht kwam hij naar me toe. Hij had zijn hand over mijn hand gelegd en zo lief naar me gekeken dat ik haast in tranen was uitgebarsten. Ik vertrouwde mijn stem niet en had niets gezegd, alleen nee geschud. Hij had zacht geglimlacht en had me in zijn armen getrokken. Hij had me nergens toe gedwongen.

De volgende avond ging het net zo.

Hij leek het niet erg te vinden en weer viel ik in zijn armen in slaap. Maar gisteravond.. weer had hij me vragend aangekeken, ik had niet eens meer nee geschud. Ik was zo moe van alles, gesloopt door mijn stille verdriet om Aykan. Maar toen, toen had hij zo treurig gekeken. Zijn ogen stonden zo ver. Ik voelde hem wegglippen, naar een land hier ver vandaan. Toen besefte ik dat het zo niet kon. Ik kon mezelf niet bewaren voor Aykan. Aykan was weg en als hij al terug zou komen, zou ik niet weten wanneer hij terug zou komen. Ik had voorzichtig mijn armen om Damianos nek gelegd en toen was hij ineens weer terug. Nooit zal ik zijn veranderende blik vergeten. Als de zon die met al haar stralende kleuren opkomt in het oosten. Hij was teder, liefdevol. En nu, nu zit ik hier.

De nacht is om, de morgen is gekomen.

Er kwam niets uit mijn handen, daarom ben ik naar de zee gelopen. De zee, waar ik altijd tot rust kom. Ik denk aan hetzelfde water waar Aykan misschien ergens heel ver weg, op vaart. Ik loop naar de vloedlijn, laat mijn hand door het water glijden. Wat zou Aykan op dit moment doen? Ik weet dat ik hem moet laten gaan, dat ik het moet laten rusten, maar hoe zou ik dat kunnen? Weer denk ik terug aan de nacht die voorbij is. Bijna had ik gedacht dat Damianos van me hield. Toch heb ik die gedachte weer weg geduwd. Dan besluit ik dat ik het beste van mijn leven moet maken met Damianos. En juist als ik dat besluit genomen heb, zie ik in de verte als een waas boven het zachtblauwe water een zeil. Een boot! Mijn hart springt op..

 

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha, Neerpenner! Maar veel lezen dan;) Je hebt gelijk, ik was bij deze delen de link vergeten erbij te zetten, heb ik aangepast!
En opeens, als bij toverslag, verschijnt de hoop aan de horizon.
Dat krijg ik ervan als ik te veel van je lees, Rose, dan word ik ook dichterlijk. ;)
Pakkend verhaal dat me dwingt om de volgende deel te lezen. Wel vreemd dat hier geen link bij staat.
duim!
Dankje, Huub!
Wat leuk, dankjewel, Anne!
Heb een klein stukje gelezen nu en vind het nu al super!
Ik ga snel verder lezen.
Ouss en Henie, thnxx!
Weer heel mooi Rose!