De bruiloft: een bijzondere dag?

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

6. De bruiloft: een bijzondere dag?

Ik kleed me uit. Dan laat ik langzaam de tuniek over mijn hoofd glijden. Ik ril wanneer de stof langs mijn huid dwarrelt en glad over mijn heupen valt.

Deel 1: Wanneer ik een vrouw in de Griekse Oudheid was geweest…
Deel 2: De nacht van het dilemma
Deel 3: Kiezen of delen
Deel 4: Een misstap door een afscheid
Deel 5: Waarom, een vraag door en voor pijn

Deel 6...

De bruiloft: een bijzondere dag?

Ik kleed me uit. Dan laat ik langzaam de tuniek over mijn hoofd glijden. Ik ril wanneer de stof langs mijn huid dwarrelt en glad over mijn heupen valt. Ik kan mijn verdriet nu al bijna niet meer dragen. Maia’s goedkeurende glimlach brandt op mijn netvlies. De zon is te fel wanneer ik naar buiten stap. Een moment staar ik in naar het licht. Zou dit mijn leven worden?

Het ogenblik dat ik Damianos zie, vergeet ik nooit meer.

Waarschijnlijk zal geen enkele bruid de ontmoeting met de bruidegom op die ‘grote’ dag vergeten. Alleen hebben de andere bruiden er, hopelijk, een ander gevoel bij.. Hij staat daar, middenin de tuin, tussen de rozen. Zijn ogen staan zo verwachtingsvol. Zo vriendelijk, zo liefdevol. Ik slik, loop naar hem toe. Ik dwing mezelf om niet na te denken, om mijn gedachten uit te schakelen. Ik zal deze dag volbrengen tot het einde. En dan? Dat zal ik wel zien. Aykan is weg, ik denk niet dat hij nog terug zal komen. Ik voel me misselijk. Steeds hoop ik dat ik wakker zal worden. Toch weet ik dat het niet zo is.

De dag gaat als in een roes aan me voorbij. 


De mooie gebruiken, dat tradities, ik ken ze allemaal en toch komen ze me vandaag vreemd voor. Ik probeer de vragende blikken van Damianos zoveel mogelijk te vermijden. Ik weet niet hoe goed hij me kent, maar hij heeft wel in de gaten dat er iets is. Als we een moment de kans krijgen een woord te wisselen, vraagt hij: “Rhoda, voel je je wel goed?” Ik glimlach zo naïef mogelijk naar hem en antwoord: “Ik voel me prima, ben wat zenuwachtig.” Zijn blik verzacht, ik voel me schuldig. Waar ben ik in terecht gekomen en hoe red ik me hieruit? Ik zal nooit kunnen vluchten, mijn geweten zou me dag en nacht aanklagen.

Ik neem me voor om mijn rol te spelen. Een perfecte echtgenote zal ik niet worden, maar ik moet een goede echtgenote zijn tot ik een beslissing heb genomen. Ik glimlach nogmaals naar Damianos. Steeds weer voel ik zijn blik op me rusten. Als ik nog een keer naar hem lach, pakt hij zacht mijn hand. Ik voel een wee gevoel in mijn maag. Nee, niet hier, denk ik. Ik slik en slik. Langzaam voel ik me beter. Mijn ogen, die ik op de vloer gericht had, laat ik weer over de mensen gaan. Wat een drukte. Al die mensen zijn uitgelopen voor een mislukte bruiloft met een misselijke bruid. Ik haat het uiterlijk vertoon. Een ieder denkt dat Damianos en ik het gelukkigste stel van Griekenland zijn. Ik ben de enige die de waarheid weet.

Voor hoelang? Lees hier verder..

http://plzcdn.com/ZillaIMG/118d4e0aa11aea34326e0d4bff793124.jpg

Reacties (32) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Thank you...
De toon van het verhaal wordt steeds zwarter. Met subtiele woorden geef je het verdriet goed weer.
Haha, bedankt voor je lieve complimenten!
verdorie ... het leest zo lekker! Ik kijk nu al uit naar het vervolg! Ik lees het dadelijk, want het staat er al! Duim
Dankjewel, Anita! Ik zal het zo even lezen!
heel mooi mijn trouwdag vergeet ik nooit meer was een dag met 2 culturen en zo prachtig lees ook mijn verhaal http://www.xead.nl/getrouwd-op-19-maart-2011
Miesje, dankjewel... Ik schrijf al heel lang, maar of ik een roman zou kunnen schrijven. Zou het enorm mooi vinden, maar het is wel lastig volgens mij... bedankt in ieder geval!:)

Stormerwout, thnxxx!