Ergernis bij de supermarkt...

Door Avalon62 gepubliceerd op Wednesday 03 April 17:33

 

Ik, de supermarkt en de verkoper van de daklozen krant

Ik ben net terug van boodschappen doen. Tegenwoordig staat er geen straat- of daklozenkrant verkoper meer voor de deur van de supermarkt die je vriendelijk goedemorgen- of middag wenst. Van die man heb ik persoonlijk nooit enige last ondervonden, laat staan dat hij mij zijn straat- of daklozenkrantje opdrong. Als ik mijn boodschappen had gedaan maakte ik soms ook even een praatje en kocht ik altijd een krantje van hem. Maar die man mag daar tegenwoordig niet meer staan van de meneer van de supermarkt. Waarom? Omdat die arme man bij regen- of sneeuwbuien even onder het afdakje bij de ingang ging schuilen en dat was hinderlijk. Ik heb nog nooit een klant daar over horen klagen trouwens.

 

Ik, de supermarkt en de verkoper van een willekeurig dagblad

Maar we zijn er nu gelukkig een stuk op vooruitgegaan. Nu staan er van die studenten die je proberen met leuke acties en een gratis krantjes een abonnement aan te smeren. Over hinderlijk gesproken. Na drie keer gezegd te hebben dat ik geen tijd heb of niet ben geïnteresseerd pak ik tegenwoordig zo’n zaterdagkrantje uiteindelijk maar aan (want het is ten slotte toch gratis en ik ben en blijf een Nederlander) en als ik tijd en geen haast heb laat ik ze hun uitgebreide sales verhaal vertellen.

 

Ik, de gelukkige eigenaar van de winnende postcode?

Vandaag had ik geluk want voor de bewoners van dit postcodegebied hadden ze een heel mooi aanbod. Ik zeg dat ik in een ander postcodegebied woon en toevallig vandaag hier mijn boodschappen doe.  Nou, voor mij wilden ze dan graag een keer een uitzondering maken. Ik vraag nog een beetje quasi nonchalant hoe dit alles dan precies werkt om vervolgens na een verhaal van 10 minuten tegen de verkoper te zeggen dat ik een jaarabonnement toch wel erg lang vind duren.

 

Dan komt steevast het verhaal dat de actie ook geldt bij een halfjaarlijks abonnement. En ook daar luister ik weer gedwee naar. Mijn houding zegt dat ik twijfel dus wordt de volgende truc uit de hoge hoed getoverd. Want, zeggen ze, dat is niet alles! U krijgt daarbij ook een half jaar lang gratis toegang op de internet editie van onze krant. En dit alles kost u “slechts” € 19,50 per maand. (Net zo veel als mijn uitvaartverzekering)

 

Waarom zeggen wij 'hè' of gaan we toch maar voor de jazz cd?

Als ze denken dat mijn wil bijna is gebroken gaan bij hun alle remmen los. Maar als ze toch nog steeds of weer twijfel bij mij zien, komt de grand finale met het niet te weigeren aanbod: ik krijg er een leuk boekje bij dat gaat over waarom mensen “hè” zeggen of een heerlijke jazz cd. Ik mag kiezen. Ik voel de neiging opkomen om “he” te zeggen maar besluit dat toch maar niet te doen. Ik vind het aanbod steeds aantrekkelijker worden maar vraag of ik er thuis nog even over kan nadenken want het is wel veel informatie die in een keer op mij afkomt. “Hebben jullie dat ook ergens op papier staan?” vraag ik. Nee, dat hebben ze niet. “Of kan ik dat thuis telefonisch regelen met uw krant?” is mijn andere vraag. Nee, dat kan niet. Ik moet nu beslissen, deze (paas)actie is alleen vandaag geldig.

 

Wijsheid komt met de jaren; cynisme ook!

Vroeger ging ik daar van over de zeik want als ik iets moet dan word ik recalcitrant en ga ik op mijn achterste benen staan. Tegenwoordig kan ik mij beheersen. Verstand en wijsheid komen met de jaren zeggen ze. Tegenwoordig geniet ik van de genoegdoening die ik voel omdat ik ze een kwartier lang een ingestudeerd verkooppraatje heb laten ophangen tegen iemand die toch al niet van plan was een abonnement te nemen maar wel blij is met een gratis zaterdagkrant. Ik kap dan de boel ook af met de woorden: “Hè, dat is nou jammer maar dan moet ik het toch over laten gaan deze keer. Bedankt voor het krantje, hè”! 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.