Brieven aan 'L', Deel 5

Door Hpj Goossens gepubliceerd op Wednesday 28 August 15:11

Voor deel 1; http://een-nieuw-verhaal-brieven-aan-l.plazilla.com/brieven-aan-l

Voor deel 2; http://een-nieuw-verhaal-brieven-aan-l.plazilla.com/brieven-aan-l-deel-2

Voor deel 3; http://een-nieuw-verhaal-brieven-aan-l.plazilla.com/brieven-aan-l-deel-3

Voor deel 4; http://een-nieuw-verhaal-brieven-aan-l.plazilla.com/brieven-aan-l-deel-4

Hoofdstuk 5

‘Ik weet het, het is moeilijk te begrijpen. Ik snap het. Ik begrijp het helemaal. Maar het moet, weet je. Daar kan ik niet veel aan veranderen. Je kunt maar beter meewerken, denk ik.’ Regen kledderde tegen de ramen. De lucht zag donkergrijs. In de verte was een donkerpaarse gloed te zien. Haast onheilspellend. Alsof de hel op bezoek kwam.

‘Kom, zie het eens van mijn kant. Denk je dat ik het makkelijk heb? Dan heb je het goed mis. Ik heb het helemaal niet zo gemakkelijk. Het leven had me tot nu aan toe nog niet veel moois gegeven. Langzaam veranderd dat. Gelukkig wel. Zal ik je vertellen? Wil je het weten? Ja?’ Er viel even een stilte. Die stilte werd onderbroken door een donder. Als enorme lichtzwaarden lieten de bliksems uit de lucht zich naar beneden vallen. Onweer.

‘Het tekent de sfeer wel een beetje, niet dan? Ik bedoel, die donder en bliksem. Kom, ik zal eens een krukje pakken. Dan kom ik naast je zitten. Dan zal ik je uitleggen, waarom ik me zoveel beter voel. Want b1a2f55b6c8b9256f50fe87b6b48daad.jpghet gaat echt goed met me. Laat het buiten maar donderen, wij zitten lekker binnen, toch?’ Twee grote kaarsen gingen aan. Onmiddellijk verlichtte ze het grootste gedeelte van de ruimte. De schaduwen kropen als spoken over de donkergrijze muren.

‘Ik ben verliefd. Zo, dat is er uit! Eindelijk! Ik durf het te zeggen! Ik ben verliefd. Niet verder vertellen hoor!’ Het begon alsmaar harder te regenen. Er hingen talloze kleine druppels aan het plafond. Elke keer dat zo’n kleine druppel samengevoegd was met meerdere druppels, vielen ze naar beneden. Er stonden een paar emmers op de grond, om de waterdruppels op te vangen. Het leek wel een symfonie. Een symfonie van waterdruppels.

‘Oud huis. Het dak lekt. Het huis is al zo oud. Eigenlijk zou dat gerepareerd moeten worden. Maar ik heb geen tijd. Ik zou ook niet weten hoe ik dat zelf zou moeten repareren. Het huis is van mijn ouders geweest, weet je. En er mochten nooit vreemde mensen bij ons over de vloer. Daar hielden mijn ouders niet van. We leden eigenlijk maar een eenzaam bestaan.’ Het krukje verschoof. Het leek een zelfgemaakt krukje. Een plankje, vier pootjes er onder, schuimrubber er op, getooid met een donkerpaarse stof, die hier en daar al flinke sleetse plekken liet zien. ‘Mijn vader was schilder. Mijn moeder schoonmaakster. Ze maakte schoon bij de huisarts. We hadden het niet breed. Mijn vader zoop al het geld op. Ongelooflijk hé? Vijf kinderen om voor te zorgen, maar in plaats van zorgen, zoop hij alleen maar. Kwam- ie weer dronken thuis. Na het werken dook hij elke dag nog even het café in. En wij maar thuis zitten te wachten. Tot etenstijd. Tenminste, als we iets te eten hadden… Mijn moeder deed wat ze kon, dat moet ik eerlijk zeggen. Maar eigenlijk hield ze niet van kinderen. Daar was ze heel duidelijk in. Nu nog zelfs. Ze houdt gewoon niet van kinderen. Dat zegt ze ook gewoon. Heeft ze ook altijd tegen ons gezegd.’ Het raam dat open stond zorgde er voor, dat de gordijnen vervaarlijk wapperden. Het zag er uit, alsof ze onheil voorspelde. Een flinke stoot wind duwde het raam met een rotklap dicht. De gordijnen hielden meteen halt.

a5d4cd4a5901b6a4d04d40255ae6e679_medium.

‘Schrik niet. Dat was alleen de wind maar. We krijgen storm, denk ik. Vind ik niet erg. Ik hou er wel van. Ik vind het lekker. Het gevoel dat je lekker warm binnen zit, en dat het buiten staat te spoelen en stormen. Binnen is het behaaglijk. Heb je het niet koud? Nee hé? Het is lekker warm binnen hé?’

‘Ben jij wel eens verliefd geweest? Dan weet je hoe dat voelt, toch? Hoe noemen ze dat, eh… vlinders in de buik? Klopt hé? Vlinders… Ik kan er niet van eten. Ik kan er niet van slapen. Gek hé? Heb je honger? Wil je wat eten? Ik heb nog wel wat lekkers voor je staan hoor. Mag je hebben. Lekker een stukkie vlees, met fijne verse groenten, en aardappeltjes. Lust je dat? Zal ik dat voor je warm maken? Is zo gebeurd hoor, is absoluut geen probleem. Doe ik zo voor je. In één handomdraai. Ik kan aardig koken. Mezelf aangeleerd. Goed hé? Ik ga een bord voor je maken. Daarna ga ik nog even wat anders doen. Druk, druk, je kent dat wel… Kan jij lekker op je gemak eten, en kan ik mijn dingen doen. Tot straks.’ Het kaarslicht wapperde door de luchtstroom die de geopende deur met zich mee bracht. Nadat de deur weer gesloten werd, kwamen ook de schaduwen op de grijze muur weer tot rust.

Wordt vervolgd...

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ehm, een beetje verwarrend aan het worden
Moet de eerste vier brieven lezen om me in te leven .